Schaamte

Iedereen kent wel het gevoel van schaamte. Nou moet ik zeggen dat ik me niet heel vaak of snel schaam over het algemeen. Mits met kleding aan !  Maar dat is weer een heel ander verhaal met details die ik u zal besparen.

Er is een tijd geweest dat ik mij wel schaamde. Toen woonde ik in een caravan bij een boer op het erf omdat ik simpelweg nergens anders terecht kon. Ik had 5 honden en geen rooie cent. Ik kan je zeggen  dat het dan erg lastig is om woonruimte te vinden. De caravan was niet aangesloten op de  riolering en er was geen stromend water. Het ding van 11 bij 3,5 meter stond onder een soort loods bij de boer op het erf. Zo illegaal als de pest maar ik had tenminste wel mijn eigen plekje. Gelukkig was het vlak bij mijn ouders en daar ging ik dan o.a. douchen. Mijn pa had elektriciteit geregeld in de caravan  dus ik kon eten klaar maken in mijn elektrische wok en ik kon thee zetten. Van de honger en dorst zou ik niet omkomen. Een kachel op olie hield de caravan lekker warm. Ik maakte er zo goed en zo kwaad ik kon een gezellig eigen plekje van. Dat lukte me nog aardig ook, al zeg ik het zelf.

Toentertijd was ik vrijgezel en ik was wat aan het daten. Om dan tegen iemand te zeggen waar je een date mee hebt dat je in een caravan woont zonder riolering en stromend water is niet echt punten scoren. Daar schaamde ik mij toen wel voor. Ergens in de 30 en dan in een caravan zonder geld. Hoe ver kon een mens zinken.

Aan de andere kant genoot ik ervan om in de caravan te wonen als ik niet nadacht over het feit dat ik niets had. Wakker worden met uitzicht over een weiland waar koeien liepen of paarden. Midden in de natuur met de geur waar ik als dorpse trien zo van hou. Geen buren waar ik rekening mee hoefde te houden. Geen auto’s die op mijn plek geparkeerd stonden. Nu moet ik er om lachen dat ik daar in die caravan heb gewoond en voel die schaamte die ik toen had nu absoluut niet meer.

Lachen om het feit dat ik de eerste nacht in mijn caravan wakker schrok. De boer zijn tractor stond namelijk in de loods naast mijn caravan geparkeerd. Als je op het platteland woont dan weet je dat boeren over het algemeen erg vroeg beginnen. Deze boer begon dus om 4 uur in de ochtend en had om die tijd zijn tractor nodig. Toen hij de motor startte naast het raam waar ik mijn bed had staan kwam ik dan ook een meter omhoog uit bed. Kolere wat schrok ik. Toen ik doorhad wat er gaande was ben ik lachend weer in slaap gevallen. De boer heeft daarna de tractor een andere plek gegeven zodat ik niet iedere ochtend om 04.00 uur wakker werd.  Ik vond al snel iemand die mij leuk vond om wie ik was en niet om wat ik niet had en heb nog een aantal hele leuke gezellige maanden in die caravan gehad.

Zoals ik al zei heb ik niet vaak last van schaamte. Toch had ik er de afgelopen week last van. Ik ben een paar dagen aan het bedenken geweest of ik wel of geen oproep op fb zou zetten.  Een oproep met de vraag om truien en jassen voor mezelf. Ik heb er namelijk geen geld voor om zelf te kopen maar ik heb wel warme kleding nodig want zoveel kleding heb ik niet. Ik geef zelf veel weg van de spullen of het geld wat ik heb. Het weggeven van spullen aan mensen geeft mij altijd veel voldoening.

Ik heb zo eens een zwerver opgepikt van straat en naar een slaapplaats gebracht met zijn fiets en zijn hondje. In mijn portemonnee zat nog €5,00  en die heb ik hem gegeven. Toen ik het verhaal thuis vertelde zei mijn vader “ik ben blij dat je nog maar €5,00 in je portemonnee had en niet meer want anders had je dat ook weggegeven”.  Mijn vader kent mij goed !

Dat ik geen geld heb om truien en een nieuwe winterjas te kopen komt niet omdat ik niet met geld om kan gaan of omdat ik geld uitgeef aan dingen die niet van belang zijn. Dat komt door het feit dat ik honden en katten heb. Het geld wat ik verdien wordt vooral besteed aan mijn dieren. Het is mijn keus om zoveel dieren te hebben en om dan te gaan vragen om kleding vond ik wat ver gaan eigenlijk. Ik maakte het er tenslotte zelf naar door zoveel dieren te hebben. Dan moet ik maar minder dieren nemen dan kan ikzelf mijn kleding kopen dacht ik steeds.

Een paar dagen ben ik met mezelf in dialoog geweest of ik wel of geen oproep neer zou zetten. Ik heb het uiteindelijk toch gedaan en wat ben ik daar blij mee. Wat een super leuke lieve reacties heb ik gehad. Ik werd dapper genoemd. Men haalde aan dat het mij sierden omdat ik zo goed voor mijn dieren zorg. Ondertussen ben ik 3 hele gave leuke jassen rijker en heb verschillende, voor mij nieuwe, tweedehands truien in mijn kast hangen. De schaamte die ik voelde is absoluut niet nodig geweest. Het is heerlijk om te voelen dat men het beste met je voor heeft. Het is heerlijk om te voelen dat er nog mensen zijn die willen delen. Het is net zo fijn om te krijgen van mensen die het beste met je voor hebben als om te geven. Doordat ik mijn schaamte opzij heb gezet  is het voor mij een extra fijne Sinterkerst dit jaar !!

Ik wens u allen bij deze alvast een hele fijne kerst en een schaamteloos nieuw jaar toe.

Deel 2 Buitenlandse honden

Mijn blog over de asielen in Nederland die niet vol zitten, rashonden, broodfokkers en de buitenlandse honden heeft nogal wat losgemaakt. Bijzonder om te zien hoe het leeft en hoe een ieder er een eigen draai aan geeft. Als ik naar alle reacties kijk is iedereen het over één ding in ieder geval gelukkig eens. De broodfokkers moeten gestopt worden. Daar is geen twijfel over mogelijk. Wat ook heel duidelijk was in de reacties, is dat veel mensen zich gesteund voelden door mijn blog. Dat een beheerder van een asiel in Nederland durfde te zeggen dat de buitenlandse honden helemaal niet fout zijn. Dat die buitenlandse honden juist erg leuk zijn en ook alle kansen verdienen omdat de meeste asielen in Nederland niet vol zitten. Dat vond men toch wel heel bijzonder om te lezen blijkbaar. Er was vele malen een “Amen” te lezen als reactie. Vaak werd mijn blog gebruikt om de buitenlandse honden aan te raden boven de asiel honden en de pups bij broodfokkers vandaan.

Laat ik voorop stellen dat ik mijn blog niet heb geschreven om buitenlandse honden boven onze eigen asielhonden te zetten. De honden in onze asielen hebben veelal van alles meegemaakt en juist deze honden verdienen ook zeker een baas. Het probleem hier echter is dat er maar heel weinig mensen zijn die genoeg ervaring hebben om een hond met een fikse gebruiksaanwijzing te adopteren. Daarnaast wil niet iedereen met ervaring een hond met een gebruiksaanwijzing omdat het hebben van zo’n hond nogal wat invloed heeft op het normale leven.

Iemand reageerde op mijn blog dat het beter was om die honden met fikse gebruiksaanwijzing in te laten slapen. Deels ben ik dat met die persoon eens. Dit hardop zeggende als beheerder zal ook weer stof doen opwaaien denk ik zo. Hoe kun je dat zeggen als je asiel beheerder bent en juist voor de dieren moet zorgen ?

Ik heb eens oude euthanasie formulieren gelezen van andere beheerders. In één van die formulieren  stond dat herder Max vier keer was geplaatst en vier keer was terug gebracht. Alle keren had Max gebeten en van die vier keer twee keer zo ernstig dat men naar het ziekenhuis moest. Na vier plaatsingen en weer terug brengen werd besloten dat het toch beter was om Max in te laten slapen.

Dit is toch vreselijk ? Dit is afschuwelijk. Dat dit kan en dat dit gebeurt stuit mij zeer tegen de borst.  Dit is in mijn ogen geen liefde voor het dier. Dit is in mijn ogen niet goed zorgen voor een dier waar je verantwoordelijk voor bent. Wat moet Max allemaal niet meegemaakt hebben aan ellende. Steeds maar weer herplaatst worden en niet goed begeleid omdat mensen vonden dat het zielig was om Max in te laten slapen en hij een kans verdiende. Max is er nog slechter door geworden en heeft aan het eind van zijn leven nog meer extra trauma’s opgelopen omdat men hem maar bleef herplaatsen en heeft het uiteindelijk toch met de dood moeten bekopen.

Ik ben geen voorstander van het in leven houden van honden die geen kans hebben op herplaatsing en vreselijke stress hebben in de kennel en op het speelveld. Er zijn asielen die trots zijn op het feit dat ze een No Kill asiel zijn. Die alle honden in leven houden omdat ze ‘allemaal een kans verdienen’. De meeste van de moeilijk plaatsbare honden zullen hun kans moeten verdoen in een kennel. Jaar in en jaar uit. Vaak honden die agressie vertonen naar mensen en andere honden. Mensen die zeggen dat iedere hond gered kan worden praat uit zijn nek is mijn mening. Niet iedere hond is te redden !! Het is soms echt beter om een hond in te laten slapen. Dit niet omdat de hond teveel is maar omdat het de hond dan eindelijk rust geeft en nog meer ellende en trauma’s bespaart.

Ik wil hier niet mee zeggen dat iedere hond met een gebruiksaanwijzing ingeslapen moet worden. Dat is niet het geval. Vaak zijn de oude baasjes  het probleem en is de hond eenmaal door het asiel geplaatst bij een nieuwe baas dan kan het nog best wel goed komen. Dat komt het regelmatig ook. Er zijn gelukkig nog steeds mensen die dit soort honden een kans geven. Er zijn gelukkig nog steeds mensen die bewust naar het asiel komen om daar een hond vandaan te halen die niet zomaar bij iedereen geplaatst kan worden. Er zijn gelukkig nog steeds mensen die zich het lot van deze honden aantrekken en die daar alles voor over hebben.

Maar verdrietig genoeg zijn er ook honden die bij de asielen binnen komen die ernstig verstoord gedrag vertonen. Dat zo’n hond plaatsen in mijn ogen onverantwoord is. Er zijn veel, heel veel honden in de asiel die zijn als Max. Ik wil daar als beheerder niet aan mee doen. Ik kan daar als mens met een hart voor dieren niet aan mee doen.

Geloof me als ik zeg dat ik er nachten van wakker lig. Dat ik er tranen om laat. Dat ik zo’n keus maak met veel pijn in mijn hart. Toch kan ik die keuzes voor het inslapen van een hond maken. Ik ben er namelijk van overtuigd dat mijn leiden geen lijden moet en mag worden voor de dieren waar ik verantwoordelijk voor ben.