Ledikantjes

In Bosnië ben ik, in 2000 en 2001, op verschillende plaatsen geweest om reiki te geven. Drie verschillende vluchtelingenkampen psychiatrische opvang voor moeders en hun kinderen en ook een weeshuis.

Een groot grauw gebouw aan de rand van de stad. De stad die onder een zware deken lag. Die zware deken die je overal voelde. Het weeshuis lag iets hoger dan de hoofdweg die er vlak langs liep.

Toen we binnen kwamen waren er op zich niet heel veel kinderen. Ze waren bijna allemaal naar school. Ik kan mij van de rondleiding niet veel meer herinneren eerlijk gezegd. Ik weet zelfs niet meer of we kinderen reiki hebben gegeven. Wat ik nog wel weet is dat we op een bepaald moment in een hal liepen en er een deur open ging van een ruimte. Toen ik naar binnen keek zag ik een kale ruimte die vol stond met ledikantjes. Die ledikantjes waren niet leeg maar in ieder ledikantje stond een klein kindje. Zo groot dat ze al wel zelf wat konden staan, mits ze zich vast hielden aan het ledikantje, maar nog zo klein dat ze niet echt konden praten.

Langs de muren van die kale ruimte stonden ledikantjes. In die ledikantjes stonden allemaal kleine kindjes en die kleine kindjes hielden allemaal hun armpjes naar voren. Ook al konden ze niet praten, het was heel duidelijk wat ze wilden, wat ze vroegen. Het was hartverscheurend, zelfs voor mij.

Ik, die geen kinderen wil. Ik, d ie er niets van begrijpt wat moedergevoelens zijn. Op mijn 32ste heb ik mij dan ook laten steriliseren. Mijn moeder was bang dat ik er spijt van zou krijgen later als ik ouder werd. Spijt heb ik er nooit van gehad. Bevestiging dat ik er goed aan heb gedaan juist wel. Het gekke is dat als ik in aanraking kom met kinderen ze mij meestal wel leuk vinden. Dat komt vast omdat ik gewoon normaal tegen die kleine spruiten doe. Geen gekke stemmetjes of gekir. Die kleintjes zien daar toch wel doorheen of je echt bent of niet.

Daar stond ik in de deuropening te kijken naar al die kindjes. Naar al die armpjes die uitgestrekt werden. Het was heel stil maar toch hoorde je de kleintjes van binnen schreeuwen…. Haal mij hier uit… Geef me liefde aub…

Mijn hart brak. We waren met drie personen en we zijn allemaal in huilen uitgebarsten. Niet in die deuropening waar de kinderen ons konden zien maar ergens op de gang. Nu, meer dan 12 jaar later, krijg ik er nog een brok van in mijn keel als ik er aan denk. Die kleintjes in die ledikantjes in het land wat verder weg ligt dan Duitsland. Het land wat op nog geen 2 uur vliegen van ons af ligt.  Kleine armpjes die zich uitstrekten. Wat zal er van deze kleine kindjes zijn geworden…? Ik zal het nooit weten.

 

Vroegcastratie kittens

Door mijn werk in Bosnië met de zwerfdieren kwam ik terecht op de Internationale zwerfdierenconferentie ICAWC die ieder jaar wordt georganiseerd door Dogs Trust uit Engeland. Alles wat te maken heeft met zwerfdieren wordt daar onder de aandacht gebracht.  Door ICAWC kwam ik ook in aanraking met vroegcastratie bij kittens door lezingen die daar over werden gegeven  door Jeffrey Young. Een dierenarts uit Amerika die wereldwijd grote castratieactie acties organiseert  en die zelf een grote dierenkliniek heeft in Denver en castratie klinieken heeft in Mexico en Slovenië waar hij ook dierenartsen traint.

Zwerfkatten probleem

Ik neem aan dat we allemaal weten dat  er een zwerfkatten probleem is ?
Ik neem aan dat we het er allemaal over eens zijn dat de enige oplossing castratie is ?

Als je bij stray- afp op hun website kijkt  dan kun je lezen dat er ruim 3,5 miljoen katten in ons land zijn.  Dat er ongeveer 100.000 in de opvang terecht komen ieder jaar. 100.000 !! Dat is dan alleen nog wat bij de opvang terecht komt !! Hoeveel katten komen er niet bij de opvang terecht, maar worden verhandeld of weggegeven via internet ?

Jaren geleden heb ik  het tot mijn missie gemaakt om iedereen die ik tegen kom, waar dan ook, wie dan ook, te vertellen over vroegcastratie bij kittens.  Ik persoonlijk vind dat de asielen en stichtingen die zich bezig houden met zwerfkatten het goede voorbeeld moeten geven aan de rest van Nederland. Er ligt hier in mijn ogen ook een enorme grote taak voor de Dierenbescherming in ons land en de dierenartsen !!

Kaartjesprincipe

Toen ik beheerder werd op het asiel in Bruchem werden de kittens geplaatst zonder dat ze gecastreerd waren. Volwassen katten zijn altijd gecastreerd als ze geplaatst worden. Men kreeg een kaartje mee waar op stond dat men op 8 maanden naar onze dierenarts kon gaan met de kitten voor castratie. Die 8 maanden  was natuurlijk veel te laat en ik heb dat gelijk aangepast naar in eerste instantie 6 maanden. Ik moest het rustig aanpakken 😉

Het kaartjesprincipe wordt nog steeds gebruikt in veel asielen. Dit kaartjes principe geeft  ten eerste veel extra werk.

  • Je bent aan het nabellen of mensen wel met hun kitten naar de da gaan als er nog steeds geen kaartje binnen is gekomen.
  • De kaartjes die ingeleverd zijn bij de da moet je in de administratie verwerken.

 

Ten tweede zijn er  altijd adoptanten die te laat zijn of die helemaal niet met de kitten naar de da gaan ondanks dat je meerdere keren gebeld hebt. Daarnaast laten veel adoptanten hun kat buiten voordat  ze gecastreerd zijn.

  • De kat loopt weg en loopt ongecastreerd rond
  • De kat wordt gedekt of dekt en er komen alsnog kittens.

Dat is natuurlijk allemaal niet de bedoeling.

Ten derde is naast al het extra werk voor het asiel betreft het  verwerken van de kaartjes en het nabellen ook voor de kat nog eens een nare ervaring over het algemeen:

  • Stress om in het mandje te moeten
  • Stress bij de da
  • Twaalf uur van te voren nuchter
  • Bij thuiskomt kan het zijn dat de andere katten in huis de kat niet meer herkennen door alle geuren die opgedaan zijn bij de da en de kat niet meer geaccepteerd wordt.
  • Het herstel van een poes kan een paar dagen duren.

Introduceren vroegcastratie

Het viel niet mee om de vroegcastratie er door te krijgen op ons asiel. Het heeft dan ook even geduurd voordat wij er mee begonnen. Ik moest eerst het bestuur ervan zien te overtuigen dat het echt wel kon.  Toen ik de toestemming van het bestuur had  moest ik de gastgezinnen die al onze kleintjes opvangen zien te overtuigen. Dat was een hele klus kan ik zeggen. Ook onze dierenarts had er moeite mee om de vroegcastratie te gaan doen bij onze kittens.  Die heb ik bijna moeten dwingen.

 

De zogenaamde nadelen van vroegcastratie

Zoals de meeste mensen weten doen er veel negatieve verhalen de ronde over vroegcastratie bij kittens.

  • Er zou een n risico zijn met de narcose
  • Er zouden zich urineweg problemen voordoen
  • en groeiproblemen
  • daarnaast roept iedereen: “het is zielig !”

Toen ik iedereen  op het asiel had overtuigd dat het echt geen kwaad kon zijn we begonnen met een “proefnestje” kittens.  Ik kan je zeggen dat ik het in mijn broek deed want als er wel iets fout zou gaan bij het eerste nestje kon ik het vergeten dat de vroegcastratie voor kittens standaard procedure werd in ons asiel.  Ook het gastgezin die het “proefnestje”  kittens in de opvang had en de kleintjes  naar de dierenarts bracht had het zwaar en was erg bang dat er iets niet goed zou gaan.

Het werd een succes !

Alle kittens kwamen er goed doorheen en het gastgezin was compleet verrast dat de kleintjes die ’s ochtends gecastreerd waren ’s avonds alweer dol spelend en rennend door het huis liepen. Ze hadden nergens last van en het leek of er niets was gebeurd.  Al snel volgende de volgende nestjes en alle gastgezinnen zijn er ondertussen van overtuigd dat dit de juiste manier is.

 

Vroegcastratie wordt o.a. in  Amerika al  velen tientallen jaren toegepast en er zijn vele wetenschappelijke onderzoeken gedaan die aangeven dat er geen extra  risico’s aan verbonden zijn.

Ik begreep en begrijp daarom niet waarom het in ons land zo’n taboe blijft.  Veel dierenartsen in ons land castreren nog steeds pas vanaf 6 maanden. Als ik aan zo’n dierenartsen vraag waarom ze het niet eerder doen dan 6 maanden  is het antwoord alleen maar “dat doen wij niet”. Men heeft er geen ervaring mee en gaat er daarom van uit het niet kan. Er wordt niet verder gekeken of rondgevraagd en men houdt aan oude standpunten vast.  Ik neem aan dat iemand dierenarts wil worden om dieren te helpen ? Niet om een probleem mee in stand te houden !!

Wat ik ook vaak hoor van mensen is dat men het ZIELIG vindt ! Ook daar begrijp ik niets van.

 Een kitten die een prikje krijgt bij een dierenarts om even onder narcose te gaan en ’s avonds weer vrolijk en zonder problemen rond loopt lijkt mij juist niet zielig !! Het is maar wat je wilt zien en of je het zwerfkattenprobleem  echt tegen wilt gaan is mijn mening.

Wanneer uitstel vroegcastratie

Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen en is uitstel nodig.

De castratie wordt uitgesteld:

  • als de kitten ziek is geweest of ziek is
  • als de kitten nog geen vaccinatie heeft gehad
  • als de balletjes nog niet zijn ingedaald

Bij twijfel wordt altijd het zekere voor het onzekere genomen en krijgen de kittens eerst hun 2 vaccinaties om daarna gecastreerd te worden.

Men weet altijd de zogenaamde nadelen te noemen maar de voordelen kent men meestal niet. Wie kent er voordelen van vroegcastratie ?

De voordelen van vroegcastratie.

  • De kleintjes mogen/moeten tot 2 uur voor de operatie eten. Dit om het suikergehalte in het bloed goed op peil te hebben.
  • Ze gaan gezamenlijk in een mandje naar de dierenarts en hebben daardoor geen stress. Ze worden om beurten uit het mandje gehaald en krijgen hun
  • Als ze klaar zijn gaan ze in de couveuse en zo snel als ze wakker zijn krijgen ze eten bij de da.
  • Als alles wakker is en gegeten heeft dan mogen ze weer naar huis. ’s Avonds zijn de kittens weer helemaal fit en last but not least !!
  • GEEN NIEUWE KITTENS !!!!!

 

6 jaar en 600 gecastreerde kittens verder

Van de 600 kittens die wij de afgelopen jaren hebben laten castreren is er niet 1 overleden !!

  • De narcose voor kittens is even veilig als voor volwassen katten.
  • Er zijn geen urinewegproblemen ontstaan.
  • Er zijn geen groei gerelateerde problemen ontstaan.
  • Geen verschil qua gedrag behalve dat eigenlijk bijna al onze kittens enorm sociaal zijn !!
  • Het is niet zielig.

Plaatsing van kittens

Wij plaatsen onze kittens vanaf 13 weken.

  • Ze krijgen de eerste enting op 9 weken.
  • Een week later, als ze 1 kg zijn, worden ze gecastreerd
  • Twee weken na de castratie krijgen ze de laatste enting.
  • Een week na de laatste enting mogen ze geadopteerd worden.

De voordelen:

  • De kosten betreft medische zorg gaan omlaag (als je medische nazorg doet na plaatsing)
  • Je bespaart vele werkuren ivm nabellen en administratie geplaatste kittens castratie
  • GEEN kans op nog meer kittens
  • GEEN stress voor de kat die op latere leeftijd naar de da moet….

Een win win situatie wat mij betreft !!!

 Wat gebeurt er bij de dierenarts als de kittens daar heen zijn gebracht ?

  • De kittens komen samen als nest naar de praktijk.
  • Daar worden ze gewogen en nagekeken.
  • De narcose wordt toegediend, waarna ze in de couveuse in slaap vallen.
  • Als ze slapen liggen ze op een warmte mat
  • Ze krijgen een kapje met zuurstof op de snoet, indien nodig aangevuld met gasnarcose.
  • Bij de poesjes wordt een zo klein mogelijk oppervlak van de buik geschoren, om zo weinig mogelijk warmte te verliezen.

De operatie verloopt zowel bij poezen als katers niet anders bij volwassen dieren, maar het weefsel is fragieler en dus is meer voorzichtigheid geboden bij het hanteren van respectievelijk de eierstokken/baarmoeder en zaadstreng. De operatie van de poesjes is afgezien daarvan zelfs gemakkelijker, aangezien er veel minder vetophoping rondom de eierstokken is.

Zodra de operatie achter de rug is, worden de kittens in de couveuse gelegd, ook hier ontvangen ze nog zuurstof. Omdat jonge dieren een snel metabolisme hebben zijn ze vaak drie kwartier na het geven van de narcose al wat wakker. Zodra ze zelf kunnen staan en hun temperatuur goed is, gaan ze terug bij hun broertjes en zusjes. Als de kittens goed wakker zijn krijgen ze te eten. Binnen een aantal uur na de operatie spelen ze zelfs al weer met elkaar.

Voor wat betreft de risico’s

Narcose:

Heel belangrijk is dat ze niet nuchter zijn en dat je hun lichaamstemperatuur goed in de gaten houdt omdat die gemakkelijk daalt ! Daarop moet je zeker bedacht zijn.

Er wordt door onze dierenarts geen andere narcose gebruikt  dan bij de volwassen dieren. Wel gebruiken ze een andere pijnstiller.  Daarbij is het zo dat de kittens  nooit extra narcose  “bijgespoten”  krijgen mochten ze onverhoopt onvoldoende diep slapen om te opereren.  Ze worden dan dieper onder narcose gebracht door middel van gasnarcose.

De kittens ontvangen ongeveer 45 tot 60 minuten na het geven van de narcose een middel om het effect van de narcose op te heffen, als ze al niet zelf wakker zijn geworden.

Het herstel is verbluffend snel!

  • Het spreekt voor zich dat dieren die ziek zijn of pas ziek zijn geweest niet worden geopereerd.
  • Als bij de kater de testikels niet (allebei) zijn ingedaald, wordt de operatie uitgesteld. We houden een minimaal gewicht van 1 kg aan.

Groeiproblemen:
Er werd gedacht dat door vroegcastratie een groeiachterstand zou ontstaan. Dit blijkt niet waar, sterker nog de groeischijven blijven langer open, waardoor de lange beenderen zelfs verder doorgroeien. Verwacht hierbij niet opeens reusachtige katten, het gaat om verschillen die alleen op röntgenfoto’s, waarbij de beenderen worden opgemeten te bemerken zijn. Overigens blijven ook de groeischijven van dieren die op 6-7 maanden worden gecastreerd langer open dan bij dieren die helemaal niet gecastreerd worden.

Urinewegproblemen:
De angst bestond dat door vroegcastratie er een verhoogd risico zou ontstaan voor het ontwikkelen van urinewegobstructies, de zgn plaskaters. Dit werd gebaseerd op het feit dat de penis kleiner blijft. De diameter van de urethra (plasbuis) van deze dieren is echter even groot als bij dieren die op latere leeftijd worden gecastreerd. Het blijkt dan ook dat obstructies niet vaker voorkomen bij vroeg gecastreerde katers dan bij andere katers

Overgewicht:
Ook de kans op overgewicht neemt niet toe door vroegcastratie. Het is wel zo, dat gecastreerde dieren in het algemeen een verhoogde kans op overgewicht hebben, of dat nu vroeg of laat gebeurd.

Als we ons allemaal inzetten op deze manier kunnen we het zwerfkattenprobleem tegen gaan.

 

Mijn droomwereld

Toen ik vannacht mijn sokken en trainingsbroek aan het aantrekken was hoorde ik mezelf hardop schelden. Het was 3 uur in de nacht en ik vond het een belachelijke tijd om een hond op te komen halen. Iedereen die dit nu leest zal het ook een belachelijke tijd vinden, neem ik aan. Wie haalt er nu om 3 uur in de nacht een hond op ? Ik was dus terecht aan het schelden.

Die sokken liggen alleen naast mijn bed als het koud is buiten. Ik heb een hekel aan koude voeten en als ik uit bed stap doe ik die dingen altijd aan. Mijn trainingsbroek ligt ook standaard naast mijn bed. Daar kan ik zo inschieten als ik ineens mijn bed uit moet.  Er was een tijd dat ik ook mijn shirt naast het bed had liggen omdat ik het heerlijk vind om bloot te slapen. Maar toen ik steeds nachtmerries kreeg dat ik bloot op straat rond liep en iedereen naar mij keek, ben ik van ellende maar weer een shirt gaan dragen in bed. Als er iemand naast me slaapt ligt mijn shirt netjes naast mijn trainingsbroek want dan heb ik die nachtmerrie niet.

Ik trok dus scheldend mijn sokken en trainingsbroek aan en liep de trap af om 3 uur in de nacht. Halverwege de trap vroeg ik me af wat ik in Godsnaam aan het doen was. Tijdens het naar beneden lopen om de hond mee te geven begon ik echt wakker te worden en begon me te realiseren dat er helemaal niemand een hond kwam halen. Het was potdomme 3 uur in de nacht !! Ik had weer een droom die me dingen liet doen die ik niet hoor te doen om die tijd…ik hoorde te slapen. Rustig te slapen, zodat ik de volgende ochtend weer fris en fruitig uit bed stap. Dat was dus niet het geval. Jammer genoeg is dat vaak niet het geval. Ik word vaak in de ochtend wakker wordt en dan voelt het  alsof ik door een trein ben overreden.

Slaapwandelen deed ik vroeger als kind vaak. Ik werd een keer wakker met één been buiten het raam. Mijn handen had ik aan het kozijn vast en het leek of ik uit het raam wilde stappen. Ik werd wakker omdat het been dat ik buiten het raam had hangen helemaal nat en koud was geworden van de regen. Mijn slaapkamer was op de tweede verdieping dus naar buiten stappen uit dat raam was niet zo heel best geweest. Ik werd wakker van mijn koude natte been en liep in paniek naar de slaapkamer van mijn ouders. Daar vertelde ik mijn ma wat er was gebeurd en viel net zo makkelijk staand weer in slaap. Mijn ma heeft me weer veilig in mijn bed gelegd.

Of die keer dat ik achter mijn poppenhuis heb zitten plassen. Ik dacht dat daar de toilet was. Alle keren dat ik aangekleed en met schooltas beneden kwam midden in de nacht omdat ik naar school moest en mijn ouders mij weer terug naar mijn bed stuurde. Ik heb tot mijn 6e jaar bij mijn ouders op de slaapkamer geslapen omdat ik toen al nachtmerries had. Die merries en dromen vreten energie en laten me ’s nachts dus dingen doen en voelen die ik liever niet doe en/of voel. Mijn hele leven al heb ik last van deze dromen en merries. Zelfs ooit therapie gevolgd speciaal voor mijn dromen. Het heeft allemaal niets geholpen. Praten in mijn slaap, of dat nu in het Nederlands of Engels is,  fluiten op mijn vingers en meer van dat soort dingen, hebben al menig mens de stuipen op het lijf gejaagd als ze bij mij sliepen of dat ze zo geïrriteerd raakten dat ze niet meer met mij op één kamer wilden slapen.

Ik was dus weer eens aan het slaapwandelen om 3 uur vannacht en werd wakker van de idioterie waar mijn droom mij in had gebracht. Scheldend ging ik naar de toilet en ging weer naar boven om me weer uit te kleden en in bed te stappen. Ik ben benieuwd wat vannacht weer gaat brengen.

Mijn droomwereld is een zotte wereld die mij fuckt waar ik bij lig…

Water naar de zee dragen

En weer komt er een hond retour naar het asiel die gedragsproblemen heeft. Het zal nooit ophouden en nooit verbeteren. Met dat gegeven heb ik toch steeds vaker moeite. Water naar de zee dragen heet dat. Zo voelt het ook. Natuurlijk worden er ook plaatsingen gedaan die goed gaan. Waar de hond een fantastische nieuwe plek heeft gekregen. Als dat ook al niet meer voor zou komen zou ik direct stoppen met werken op het asiel. Dan zou het niet te verdragen zijn.

Er werd pas door iemand geroepen dat het verboden zou moeten zijn om honden die agressie vertonen te euthanaseren. Dat iedere hond gerehabiliteerd moet en kan worden. Die persoon heeft in mijn ogen echt geen idee waar ze het over heeft. Die persoon heeft geen idee wat voor honden er binnen komen in een asiel. Die persoon heeft geen idee wat het inhoudt om een hond met agressieproblemen in een kennel te moeten hebben. Die persoon is wat mij betreft niet goed bij het hoofd.

Driekwart van de honden die in het asiel zitten hebben gedragsproblemen. De honden in ons land worden niet meer opgevoed, waardoor gedragsproblemen ontstaan. De honden in ons land worden zo doorgefokt, dat er gedragsproblemen ontstaan. De meeste mensen in ons land zijn te dom om een hond op te voeden, waardoor er gedragsproblemen ontstaan.

Als mensen horen wat voor werk ik doe is de reactie altijd; wat een fantastische geweldige baan heb jij; dat zou ik ook heel graag willen. De mensen die dat zeggen hebben werkelijk geen idee. De meeste mensen zouden het nog geen maand volhouden. Het is een baan met veel frustratie. Een baan waarin je te maken krijgt met honden die compleet verkloot zijn. Verkloot door mensen en verkloot  door vreselijke fokkers. Een baan waarin je te maken krijgt met de mens achter de hond die verkloot is. Een baan waarin je honden voorbij ziet komen die echt de maatschappij niet meer in kunnen. Een baan vol met emoties en water naar de zee dragen.

De hond die retour komt is een hond die nergens naar luistert. Constant probeert te ontsnappen en dat lukt ook regelmatig. Alles kapot bijt en blijft bijten. Er is geen grip op de hond te krijgen. Bijna twee maanden lang heeft men geprobeerd de hond op te voeden. Het lukt niet. De hond is zo gestoord dat niets helpt en niets werkt. De hond is bij het asiel binnen gekomen als “zwerver”. Waarschijnlijk was hij gekocht via MP. De mensen die hem gekocht hadden konden hem niet aan en brachten hem als zijnde een zwerver naar het asiel. Vanuit het asiel is hij geplaatst bij mensen met ervaring. Mensen die al vaker honden hebben gehad en een hond op hebben moeten voeden. Deze mensen hebben alles geprobeerd maar hebben de strijd nu opgegeven. Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Er zijn grenzen.

En weer komt er een hond retour naar het asiel die gedragsproblemen heeft. Het zal nooit ophouden en nooit verbeteren. Water naar de zee dragen heet het.

Vrouw zijn

Dat vrouw zijn vind ik toch wel een dingetje. Ik vind het eigenlijk helemaal niks om vrouw te zijn. Als je de kleutertijd voorbij bent dan begint het gedonder al. Je wordt je er van bewust dat kleding belangrijk is en je moet er altijd mooi uitzien. Dat houdt de rest van je leven aan tot je zelf besluit er schijt aan te hebben, doorkrijgt dat er veel belangrijkere dingen zijn, of tot je door hebt dat het toch ook wel erg belangrijk is hoe je karakter is en je het met mooi zijn alleen niet redt. Dat schijt aan iets hebben is niet iedereen zomaar gegeven en al helemaal niet aan ons vrouwen. Daar moet je als vrouw dus hard voor knokken om dat te kunnen ervaren.

Dat vrouw zijn is een drama zeg ik je. Loop je netjes in je kleding en je haar dottig, begint de maandelijkse ellende. De hormonen komen je neus en oren uit. Dat bloed is goor en het stinkt. Het is kiezen tussen een lap tussen je benen zodat je de hele dag voelt dat je bloedt of een tampon die makkelijk gaat lekken. Dat bloed daarentegen is nog een peulenschil vergeleken bij de hormoon overload. Als vrouw kun je in 2 seconden veranderen van een lief mens naar een serie moordenaar door die vreselijke hormonen. Van dolgelukkig naar een depressie en klaar om voor een trein te springen.  Hadden die mannen niet iets van dit kunnen krijgen?  Die maandelijkse ellende is vreselijk en als je wat ouder wordt dan komt er nóg een schepje bovenop. Dan begint namelijk de overgang. Die overgang is “the hell” voor veel vrouwen. Laat ik niet uitweiden over deze hel.

Dat vrouw zijn is vervelend zeg ik je. Zorgzaam is ook zoiets waar de meeste vrouwen behept mee zijn. Zeer zorgzaam of ietwat minder maar bijna allemaal zorgzaam. Dat zorgzaam moeten zijn, want er is echt niets tegen te doen, zit in de genen bij de meeste en dat is ook al zo’n waardeloos iets om te hebben. Je vergeet jezelf steeds namelijk! Veel vrouwen veranderen daardoor in controlefreaks, drama queens en nog meer van die idioterie. Je doet dingen die je eigenlijk niet wilt doen en gaat regelmatig over je eigen grenzen heen. Zorgzaam is ook vooral een zorg.

Dat vrouw zijn is het niet voor mij. Mocht ik ooit terugkomen na de zogenaamde dood dan wil ik een eendagsvlieg zijn. Al is het dan een eendagsvlieg met een slechte dag, maakt mij dat ook niks uit, want het is tenslotte na één dag voorbij.  a

De oude man en zijn hondje

Het was een warme dag. Ik was aan het wandelen met mijn honden. We liepen over de dijk en ik genoot van het uitzicht over de Linge. Er lag een klein haventje onderaan de dijk. Ik liet mijn honden daar wel eens vaker wat drinken of even afkoelen in het water.

Toen ik de dijk naar beneden liep zag ik een oudere man bij het haventje. Hij liep wat onrustig rond. Ik knikte naar de oudere man en liep langs hem met mijn honden. Toen ik weer terug liep met mijn honden kwam ik aan de praat met hem. Hij vertelde mij dat hij een plekje zocht om zijn hondje te begraven. Zijn hondje die de avond ervoor voor zijn neus was dood gereden. Een kleine Jack Russel die hij al jaren had.

Zijn vrouw had een paar jaar geleden een herseninfarct gehad. Ze was sindsdien opgenomen in een verzorgingstehuis. Hij ging iedere dag naar haar toe en dan ging het hondje altijd mee. Van de kleine Jack Russel fleurde de andere bewoners van het verzorgingstehuis ook altijd op. Niet alleen de oudere man was intens verdrietig ook de bewoners van het verzorgingstehuis hadden verdriet. De oudere man huilde constant toen hij het mij vertelde.

De oudere man liet zijn hondje altijd aan de overkant van de straat plassen. Het hondje luisterde altijd maar deze ene keer niet. De Jack Russel stak over net toen er een auto aan kwam. De auto reed hard. De Jack Russel werd vol geraakt. De oudere man had zijn hondje van straat getild en thuis in een doosje gelegd in de hoop dat de kleine het zou halen. Zijn hondje is kort daarna overleden.

Nu wilde de oudere man in het haventje een plekje zoeken om zijn dierbare hondje te begraven. Één van de bootjes in het water was van de oudere man. Hij had verwacht dat er een spade aan boord zou liggen. Die spade wilde hij gebruiken om het grafje te graven. Er lag geen spade aan boord. Hij begon weer te huilen. Ik beet op mijn tanden om niet mee te gaan huilen.

Het hondje had hij in de doos op zijn scootmobiel staan. De scootmobiel stond bovenaan de dijk. Ik bood de man aan om bij mij thuis een spade te gaan halen. Ik moest nog wel 20 min lopen maar dat vond de oudere man niet erg. Ik ben in rap tempo naar huis gelopen en ben met een spade terug naar het haventje gegaan.

De oudere man had een mooi plekje uitgekozen en ik heb het gat gegraven. Toen het gat diep genoeg was heb ik de doos van zijn scootmobiel gehaald. Toen ik het deksel open deed van de doos schrok ik. Daar lag de Jack Russel in gedroogd bloed. Het koppie van dit hondje was compleet open gebarsten. Van voor tot achter was de schedel gescheurd. Ik tilde het arme dier uit de doos en lag hem in het grafje. Ik heb heel voorzichtig de grond weer over het hondje heen gelegd.

Nadat het gat helemaal dicht was heb ik nog wat gedronken met de oudere man op zijn bootje. We wisselden telefoonnummers uit en zijn beiden naar huis gegaan. Een paar dagen later heb ik de oudere man gebeld. Ik maakte me zorgen om hem. Hij vertelde dat zijn vrouw mij heel graag wilde ontmoeten. Ze was me dankbaar dat ik haar man geholpen had met het begraven van hun hondje. Een week later ben ik bij de vrouw en de oudere man op bezoek gegaan in het verzorgingstehuis. Mijn hart breekt nog iedere keer als ik aan de situatie denk. Het aanzicht van het hondje in de doos zal ik nooit vergeten.

 

Dakloos met een hond

Toen ik terug gereden kwam met mijn collega, na een informatieavond over omgang met verstandelijk beperkte mensen en/of mensen met psychische problemen op de werkvloer, was ik moe. Na een hele dag werken en ook nog een informatieavond erachteraan vond ik het wel genoeg geweest. Ik bracht mijn collega terug naar de parkeerplaats waar vandaan we aan het poolen waren. Toen ik het parkeerterrein op reed zag ik gelijk een man zitten bij de bushalte. Op zich is dat niet zo vreemd. Maar deze man zat op de grond en wilde net een pannetje op een gaspitje zetten om wat eten warm te maken zo te zien. Hij zat duidelijk niet op de bus te wachten. Dat op zich is ook nog niet schokkend. Maar wat mij triggerden was dat er ook een hond bij was. Een man, in een bushalte, zittend op de grond, tassen en een fiets met een hond. Ik vergeet te vertellen dat het baggerweer was. Regen en zware wind. Ik zag hem zijn hond eten geven om daarna voor hemzelf eten te gaan opwarmen op het gasbrandertje. De man was op fietsvakantie of hij was dakloos en onderweg.

Had de man daar alleen gezeten zonder hond had ik er waarschijnlijk niet heen gelopen maar nu deed ik dat wel. Hij keek mij wat vreemd aan toen ik vroeg of hij op vakantie was met de fiets of dat hij dakloos was. Ik vertelde hem dat mijn werk met honden te maken had en dat brak het ijs een beetje. Hij bleek dakloos te zijn en ging even wat eten om daarna weer verder te gaan met de fiets en hond. Hij verbleef gewoonlijk in Amsterdam. Zijn moeder woonde in Eindhoven en daar was hij geweest omdat zijn hond, Emma, naar de dierenarts moest en zijn moeder betaalde de dierenartskosten voor Emma. Van Eindhoven op de fiets onderweg naar Amsterdam met een hond. Ik dacht geen seconde aan hoe het voor die man zou zijn maar wel hoe het voor Emma was. De man vertelde dat hij nog door wilde fietsen naar Vianen. Daar was een brug over het water en daaronder kon hij slapen. Dat was een plek die hij kende en waar hij en Emma al vaker hadden geslapen.

Het was baggerweer en het was nog een heel eind fietsen naar die brug in Vianen en voor ik het wist stelde ik de man voor om hem, zijn fiets en Emma naar Vianen te brengen onder die brug. Hij was duidelijk blij en greep het aanbod met beide handen aan. Binnen 5 min was alles weer ingepakt en lag de fiets met tassen achterin de auto. Emma en de man zaten voorin. Mijn hersenen stonden amper stil terwijl ik de man en Emma naar Vianen bracht. Onderweg kreeg ik allerlei verhalen te horen en vertelde hij me dat Emma en hij al een jaar of 7 samen op straat leefden. Emma was zijn alles.

Het idee deze man met zijn hond onder een brug af te zetten vond ik zo’n bizar idee dat ik hem voorstelde om een hotel te betalen voor die nacht. Dan kon hij lekker warm en droog slapen en de volgende dag door fietsen, helemaal uitgerust. Ook Emma kon dan heerlijk warm liggen. Maar de man vertelde dat er geen honden mee het hotel in mochten. Er was geen andere oplossing dan de man en zijn hond onder de brug afzetten.

Het was even zoeken in Vianen waar we met de auto heen moesten want de man wist alleen de fietsroute naar die brug toe. Uiteindelijk hebben we het gevonden en in het donker hebben de man en ik zijn fiets en tassen uit de auto gehaald terwijl Emma al rond liep te snuffelen overal. Ik had nog vijf euro in mijn tas zitten en die heb ik de man gegeven. Voor hem kon ik verder niets doen maar als hij ooit hulp nodig had met Emma mocht hij mij bellen. Ik gaf hem mijn tel nummer en had hem verteld waar mijn werk was. Ik gaf hem een hand, riep gedag naar Emma en stapte weer in mijn auto om naar mijn heerlijke warme huis en bed te gaan.

Toen ik wegreed in de auto met harde regen op de ramen begon ik vreselijk te trillen en begon als een gek te huilen. What the hell was er allemaal gebeurt het laatste uur ? Ik had een vreemde man met zijn hond en zijn hele hebben en houwen, wat in een paar tasjes paste, naar een plek gebracht onder een brug. De man was dakloos en hij ging onder een brug slapen, in de wind en regen. Ik was overstuur en dat is nog zacht uitgedrukt. Het was noodzakelijk om iemand te bellen om rustig te worden en mijn verhaal te doen want ik moest het kwijt aan iemand, wie dan ook. Gelukkig werd ik door de persoon die ik als eerste belde niet voor gek verklaard. Dat zou later nog vele malen wel gebeuren namelijk. Het was een ervaring die ik nooit meer zal vergeten !!

Maanden later stond de man aan de deur bij mijn werk. Hij vertelde dat Emma was geopereerd. Ze had tumoren bij haar melkklieren en die waren weggehaald. Emma kon nu niet mee de straat op want dat zou niet best zijn voor het herstel. Hij vroeg mij of ik Emma op wilde vangen voor een paar weken. Dat heb ik gedaan. Emma is twee weken bij mij in huis geweest. De man belde steeds even op om te vragen hoe het ging. Wanneer hij langs zou komen om haar te halen wist ik niet maar hij wist waar ik werkten en dan zou hij daarheen komen. Na een paar weken stond hij dus weer op de stoep om Emma te halen. Ik had het er erg moeilijk mee om Emma mee te geven maar ik wist dat dit het leven was wat ze gewend was. Emma en de man zijn vertrokken op de fiets en ik heb ze daarna nooit meer gezien. Ik hoop dat het ze goed gaat !!

Buitenlandse honden

Laat ik het maar gelijk zeggen zoals het is; De meeste asielen in Nederland zitten niet vol met honden. Daar staat u misschien van te kijken als u dit leest want u heeft waarschijnlijk net als de meeste Nederlanders gehoord dat de asielen wel vol zitten. Vol met katten vaak wel ja, maar met honden absoluut niet. Als asielbeheerder kan ik u zeggen dat u iets gehoord heeft wat absoluut niet klopt. Er is juist een te kort aan honden in de meeste asielen. Een te kort aan leuke sociale hondjes wel te verstaan. De honden die wij in de asielen binnen krijgen zijn namelijk bijna allemaal honden met een zeer uitgebreide gebruiksaanwijzing. De honden die wij in de asielen binnen krijgen zijn honden die veelal verprutst zijn door hun baasjes. Baasjes die geen idee hebben wat het inhoudt om een hond te hebben en te verzorgen. Baasjes die roepen veel verstand te hebben van honden en hun gedrag maar dat dus absoluut niet hebben. Als ze de ene hond verkloot hebben dan nemen ze gewoon de volgende om ook die weg te doen. De meeste honden in onze asielen kunnen meestal niet met andere honden, vertonen agressie naar vreemde, hebben angst, zijn onbetrouwbaar met kinderen of kunnen absoluut niet met katten en andere dieren. Dat zijn over het algemeen de honden in de asielen in ons land. Deze honden moeten vaak heel lang wachten op een baas, als er al een baas voor ze komt. Dat wachten kan jaren duren. Jaren in een kennel en als de hond mazzel heeft een aantal uur per dag op een speelveld. Ik kan u zeggen dat dat de meeste honden geen goed doet ! Als er wel leuke sociale honden binnen komen in de asielen dan zijn deze vaak binnen zeer korte tijd alweer geplaatst omdat mensen er voor in de rij staan.

Er is veel te doen over broodfokkers. De broodfokkers in ons land verdienen vele euro’s met het plaatsen van pups. Pups die onder erbarmelijke omstandigheden worden gehouden. De vaders en moeders van deze pups zitten in schuren opgehokt in hun eigen ontlasting. Het enige wat deze honden mogen is zorgen voor pups. Ze krijgen geen medische zorg, zien geen daglicht en krijgen geen liefde. Veel van deze broodfokkers kopen hun pups in Oost Europa omdat daar helemaal geen controle is op dit soort zaken. De foto’s van dat soort schuren zal ik u besparen want ze zijn vreselijk. De pups komen met grote vrachtwagens naar Nederland. De Nederlandse handelaar heeft er een klein bedrag voor betaald en verkoopt ze dan voor bedragen die er niet om liegen.

Hoe komt het toch dat deze vreselijke broodfokkers de pups niet aangesleept krijgen ? Dat komt omdat er veel vraag is naar honden. Naar lieve sociale honden. Honden die het goed kunnen vinden met andere honden, met de kat en met de kinderen. Omdat er bijna niet van dit soort honden te vinden zijn in de asielen schaffen mensen een pup aan. Die pup haalt men dan bij de broodfokker. Vaak zijn de pups uit de broodfok niet goed gesocialiseerd en of hebben een lichamelijke ziekte of afwijking. Als je gaat kijken op internet kom je vele duizenden vreselijke verhalen tegen van mensen die pups hebben gekocht bij deze broodfokkers / handelaren.

Er zijn twee groepen mensen die bij een broodfokker een hondje gaan kopen. Als eerste de mensen die geen flauw benul hebben wat ze in stand houden. Deze groep is vaak zeer verontwaardigd als blijkt dat er iets aan hun gekochte pup mankeert.
Als tweede de mensen die wel weten wat een broodfokker is maar denken “dat overkomt mij toch niet”. Het gekke is dat deze mensen ook zeer verontwaardigd reageren als blijkt dat er iets mankeert aan de gekochte pup. Regelmatig worden er honden aangeboden aan de asielen die niet sociaal zijn, gedragsproblemen hebben die uit deze vreselijke puppy handel komen.

Naast de asielhonden en de honden die via broodfokkers komen zijn er nog de rashonden. De rashonden zijn duur en er is de laatste jaren zo vreselijk veel mee gefokt dat 40% van de rashonden een erfelijke afwijking heeft. Bepaalde rassen worden amper 4 jaar ivm epilepsie. Honden die niet kunnen ademen, die nog amper kunnen lopen na een paar jaar of honden die in elkaar storten omdat het hart niet meer werkt. De rashonden die nog wel goed gefokt worden zijn veelal duur om te kopen en is maar voor weinig mensen weggelegd.

Dan zijn er nog de buitenlandse honden. De buitenlandertjes waar iedereen over roept “dat die maar in het land moeten blijven waar ze geboren zijn omdat de Nederlandse asielen vol zitten”. Dat zijn dezelfde mensen als in het begin van mijn verhaal. De mensen die geen idee hebben. Die maar wat roepen en niet verder kijken of luisteren dan hun neus lang is.

Deze buitenlandertjes worden geboren in een land, Spanje, Turkije, Roemenië, Bosnië, Griekenland enz, waar ze vaak een slecht kort leven tegemoet gaan en met veel geweld te maken krijgen. Als ze het al overleven als pup, geboren op straat. Deze buitenlandertjes kunnen er niets aan doen dat ze geboren worden. Er is niemand die geld aan deze honden verdient zoals een broodfokker die bewust fokt of laat fokken. Gelukkig zijn er stichtingen die zich in allerlei landen inzetten om deze zwerfhonden te helpen en in het land waar deze ellende heerst voorlichting te geven en castratie projecten te doen.

Tussen deze zwerfhonden zitten vaak fantastisch gave leuke lieve honden die in het land van herkomst absoluut geen kans hebben. Deze honden, mits goed geselecteerd, zijn perfect als leuke gezellige huishond. Deze honden zijn meestal heel goed met andere honden omdat ze op straat wel op moeten kunnen schieten met andere honden. Hun hondentaal is zeer goed. De Nederlandse honden zijn door hun baasjes zo verprutst dat de hondentaal er vaak amper is. Veel honden hebben geen idee hoe ze met andere honden moeten communiceren met alle gevolgen van dien. Daarnaast zijn de meeste buitenlandse honden zijn zeer dankbaar en erg lief ondanks alle ellende die ze meegemaakt hebben.

Deze leuke gave buitenlandertjes verdienen in mijn ogen een kans op ook een fijn leven. Mij lijkt het dan ook helemaal niet gek om ipv naar de broodfokker te gaan een buitenlandertje te adopteren. Deze buitenlandertjes kunnen prima via de asielen in Nederland herplaatst worden. De asielen waar voornamelijk honden zitten die zeer slecht plaatsbaar zijn ivm gedragsproblmen en waar lege kennels zijn !  Op die manier red je écht een hond. Op die manier houd je het broodfokken onder vreselijke omstandigheden tenminste niet in stand. De broodfokkers raken hun pups niet kwijt en zullen minder moeten gaan fokken. Dat mensen geen pups meer kopen bij de broodfokkers is de enige manier om dit vreselijke geld verdienen en deze dierenmishandeling tegen te gaan.

Het adopteren van een buitenlandse hond heeft dus niet 1 maar meerdere doelen. Je gaat de broodfok tegen want je koopt er geen pup. Je helpt een hond die anders een kort leven krijgt met veel ellende en geweld. Je ondersteunt het asiel waar je de hond adopteert en die kunnen dan voor hun langzitters blijven zorgen in de hoop dat daar ook ooit echt een goede baas voor komt !!

Wilma de Joode
Beheerder asiel Bruchem

Asiel versus MP.

Als er voor vrijdag geen nieuw baasje is moet Keesje naar het asiel of wordt Keesje geëuthanaseerd. Keesje is een hele lieve hond maar zijn baasjes kunnen niet meer voor hem zorgen en Keesje moet direct weg. Wie wil Keesje adopteren ? SPOED !! HELP AUB !!

Dat zijn zinnen die ik vaak voorbij zie komen op de social media. Berichten die op Fb zijn geplaatst maar ook veel berichten die op MP staan en worden gedeeld op FB om maar zoveel mogelijk mensen te bereiken want men wil natuurlijk niet dat Keesje geëuthanaseerd wordt of naar een asiel moet. Keesje staat symbool voor iedere andere hond die ineens weg moet en dat zijn er vele duizenden. Keesje staat symbool voor iedere hond die op MP of FB wordt gezet omdat men vooral niet wil dat Keesje naar een asiel gaat. Dat Keesje geëuthanaseerd wordt staat er meestal bij om het nog dramatischer te maken. Geen fatsoenlijke normale dierenarts laat namelijk een gezonde vriendelijke hond inslapen.

Keesje wil men niet in een asiel hebben. Wat is er zo erg aan een asiel vraag ik mij als asielbeheerder af ? Ik begrijp dat je dat niet de fijnste plaats vindt voor een hond. Het gaat daarentegen om een tijdelijke opvang en niet voor een vaste verblijfplaats en dat maakt het geheel in mijn ogen toch wel even wat anders.

Veel mensen hebben nog nooit een asiel van binnen gezien of er vrijwilligerswerk gedaan. Ze hebben geen idee maar toch willen ze de hond niet in een asiel hebben. Men heeft niet door dat een asiel voor Keesje ook juist veel voordelen zal hebben voor de rest van zijn leven.

Omdat men niet wil dat Keesje in een asiel wordt opgenomen loopt Keesje nogal wat risico op ellende. Keesje komt op deze manier bij mensen zonder dat er enige nazorg of controle is. Het staat de mensen dan ook vrij om te fokken als Keesje niet gecastreerd (gesteriliseerd) is. Dat Keesje bij mensen komt die waarschijnlijk een impuls aanschaf doen omdat ze het zo zielig vinden maakt blijkbaar niet uit. Daarnaast is het zo dat mensen die uit een impuls zo’n hond in huis nemen over het algemeen minder geduld voor de hond hebben als er iets niet goed zou gaan. Waar moet of gaat Keesje heen als het niet goed gaat bij de nieuwe baasjes ? De kans dat Keesje van hot naar her wordt gesleept is aanwezig. Stel dat Keesje ziek blijkt te zijn en de nieuwe baasjes komen voor hoge dierenartskosten te staan die ze niet willen betalen ? Wat er dan met Keesje gebeurt is ook weer een grote vraag.

De punten die ik hier benoem zijn in mijn ogen nogal belangrijke punten waar men blijkbaar niet over na denkt als Keesje op MP of FB wordt gezet en vele malen wordt gedeeld.

Alles is blijkbaar beter dan Keesje naar het asiel te brengen. Ik denk dat het beter is als mensen eens verder nadenken en niet hun emotie laten spreken maar hun verstand.