het beste medicijn

Toen ik 23 was ging ik voor het eerst in therapie. Ik werd opgenomen voor 12 weken in een instelling in Bosch en Duin. Ik was compleet opgebrand door de 3 banen die ik had. Ik was jong, ik woonde op mezelf en ik wilde geld verdienen dus ik werkte veel. Overdag mijn werk in de fabriek met het verzendklaar maken van hout. In de avond deed ik werk voor een bekende die een boekhoudkantoor had en in het weekend had ik een baantje in de horeca. Het was veel en ik hield het dan ook niet vol en klapte in elkaar.

In de instelling waren veel verschillende mensen, verschillende problemen. Ik was de jongste. Ik raakte al snel bevriend met wat mensen. Vrienden worden met mensen ben ik goed in. Ik ben zeer sociaal en mensen stellen zich snel open bij mij op de één of andere manier. Ik ben open en eerlijk en dat maakt dat mensen dat doen. Toen ik een periode in mijn leven auto-rijinstructeur was hadden sommige leerlingen in een paar uur hun hele hebben en houden eruit gegooid. “Het is zo makkelijk praten met jou” heb ik ZO vaak te horen gekregen. Of ik dan altijd op al die verhalen zat te wachten is weer iets anders.

In de instelling raakte één van mijn nieuwe “vrienden” steeds in een psychose. Als dat gebeurde kon er ook gelijk iemand voor mij komen want ik raakte dan compleet overstuur. Het eerste wat ik daar leerde was dan ook dat ik mij andermans leed niet aan moest trekken. Dat helpt namelijk helemaal niets en niemand. De basis die ik daar gelegd heb met het leren van het loslaten van andermans ellende komt mij de rest van mijn leven al van pas. De belangrijkste les ooit!

Na 12 weken moest ik het pand en mijn nieuwe vrienden verlaten. Ik dacht dat ik alles wel wist, alles geleerd had wat ik moest weten. Op je 23ste weet je niet beter dan dat je alles weet! Uren therapie gevolgd, uren gepraat, geknutseld en wat al niet meer. Bij het afscheid zei de oppertherapeut tegen mij dat hij nooit iemand had meegemaakt die zo veel en duidelijk droomt als ik. Ik was namelijk in de instelling begonnen te vertellen over mijn dromen. Ik was ze op gaan schrijven, gaan delen, in de hoop dat de therapeuten mij konden helpen ze te laten verminderen. In de hoop dat ze mij konden uitleggen wat de betekenis was van mijn dromen en mijn nachtmerries. Al van kleins af aan heb ik last van dromen en nachtmerries. Ze vallen mij iedere nacht lastig. Slaapwandelen hoort er soms ook bij. Een goede vriendin wil niet meer met mij op een kamer slapen door mijn gedrag ’s nachts. Ik praat, ik fluit, ik doe van alles in de nacht waar ik niets van weet. Jammer genoeg konden de therapeuten mij ook niet helpen er meer (be)grip op te krijgen.

Mijn dromen en nachtmerries zijn een zwaar blok aan mijn been (vermoeide lijf) al mijn leven lang. De nachten zijn daardoor zwaar en ik ben vaak moe. Daarnaast heb ik niet echt positieve genen meegekregen bij geboorte. Dat maakt dat ik ieder morgen bij het wakker worden denk; Oh nee niet weer een dag. Iedere ochtend ben ik in gesprek met mezelf en praat mezelf toe om potverdomme op te staan en wat van het leven te maken. Ik schop mezelf voor mijn reet en ga uit bed om de dag te beleven op de meest zinvolle manier. Dat doe ik, iedere dag. Ik geniet ook wel degelijk van de kleine en soms grote dingen in het leven. Het kost alleen allemaal zo vreselijk veel moeite en knokken tegen mezelf iedere dag weer.

Nadat ik mezelf op mijn 24ste had geprobeerd van het leven te beroven heb ik me voorgenomen om dat nooit meer te doen. Ik wilde niet meer. Ik was kapot van verdriet en vond het leven zwaar. Ik nam pillen en drank. Dat je niet zomaar dood gaat van pillen dat wist ik. Ik was er van overtuigd dat ik echt genoeg pillen had om wel het loodje te leggen. Op een bepaald moment werd ik wakker met de dokter hangend boven mij die zei; ze moet naar het ziekenhuis haar maag moet leeg. Toen bleek dat ik er al 2 dagen lag was er geen haast om mij naar het ziekenhuis te brengen. Twee dagen was ik niet op deze wereld geweest en ik had zo graag gehad dat het voor altijd was geworden. Het was mijn tijd niet blijkbaar.

Uiteindelijk heb ik bijna  10 jaar therapie gevolgd. Op mijn 32ste besloot ik van de 1 op de andere dag te stoppen met therapie en pillen slikken want ik was er helemaal klaar mee. Het zit in mijn genen. Er is geen pil die er tegen helpt (ik heb er duizenden op en ze maakte echt geen verschil) en ik moet het zelf doen. Toen ik die stap had gezet, de knop in mijn hoofd om had gezet, ging mijn leven beter. Ik ging weer werken en deed dingen die ik nooit eerder gedaan had. Ik ging als vrijwilliger naar Bosnië om mensen te helpen, ik ging cursussen doen (reiki en touch for health). Ik vertrok uit mijn relatie van 5 jaar en ik ging alleen wonen. Ik heb met vriendinnen een feestje gevierd dat ik alleen woonde, dat ik vrij was, dat ik gekozen had voor mezelf.

Sinds die keus geniet ik zoveel als ik kan. Doe ik zoveel als ik kan. Help ik zoveel als ik kan. Het kost alleen iedere dag heel veel moeite. Iedere ochtend het gesprek en de zogenaamd schop onder mijn reet van mezelf. Het steeds maar bezig zijn en blijven want zo snel als ik niets te doen heb en alleen ben met mijn gevoel wil ik alleen maar huilen, slapen en vluchten. Gelukkig heb ik mijn honden en die honden zorgen ervoor dat ik wat makkelijker uit bed stap. Dat ik regelmaat heb. Dat ik in de natuur kom. Dat ik lach en geniet. Zonder mijn honden denk ik niet dat ik er nog was geweest. Voor en door mijn honden knok ik iedere dag tegen mezelf, knok ik tegen het niet meer willen. Het beste medicijn in de wereld voor mij. HONDEN!!

 

Medina. Het einde nadert.

Het einde nadert. Ik weet niet hoe lang het nog duurt maar feit is dat ze het geen jaar meer gaat redden. Mijn oudste teef Medina is 15 jaar en ze gaat best hard achteruit. Als pup nam ik haar mee vanuit Bosnië naar Nederland. Mijn toenmalige vriend zei tegen mij, toen ik weg ging naar Bosnië om daar een week in het asiel te gaan werken met Nederlandse dierenartsen en vrijwilligers; je hebt al drie honden en ik wil er niet meer bij. Dat had hij nou niet moeten zeggen want ik ben heel slecht in luisteren. Daarnaast kon ik de kleine pup die binnen werd gebracht niet achter laten in het asiel in Tuzla want ze zou het niet overleven.

Toen we bezig waren in het asiel in Tuzla met steriliseren en castreren van honden en andere hand en span diensten verrichten kwam er een auto de berg op en stopte bij het asiel. Er kwamen twee mannen uit. De achterklep ging open en daar kwamen drie pups uit. De mannen hadden deze pups  van de markt gehaald want er liepen hondenvangers rond. Als die hondenvangers de pups in handen zouden krijgen was het klaar met deze kleintjes. De mannen tilde de pups wat onhandig op. Toen één van de pups op de grond in het asiel werd gezet vlogen er een aantal honden op af. De kleine pup jankte en was compleet in paniek. Ik pakte de kleine snel op en troostte haar. Er was een lege kennel waar ik heen liep en waar ik even rustig met haar ging zitten. Ze kroop tegen me aan. Toen één van de Nederlandse dierenartsen naar haar hartje luisterden werd duidelijk dat ze niet in orde was. Haar ademhaling ging dan ook heel snel en ze was niet fit. Ze had een gat in haar middenrif of een hartafwijking werd mij verteld. Hoe dan ook zou ze het in dit asiel, in dit land op deze manier niet gaan redden.

Aan het einde van een week hard werken en veel ellende vertrokken we weer vanuit Bosnië naar Nederland. De kleine Medina, zo had ik haar genoemd, ging met mij mee. Op zaterdag kwamen we in Ndl aan en op maandag werd ze geopereerd. Ze bleek een gat in haar middenrif te hebben en er was al van alles aan elkaar gegroeid. De operatie duurde ruim twee en een half uur. Gelukkig is ze daar goed doorheen gekomen en nu zijn we dus vijftien jaar later en is het eind voor haar in zicht.

Vorig jaar zomer dacht ik dat ze eind van dat jaar niet zou halen. Ondertussen zijn we meer dan een jaar verder. Nu gaat ze echt hard achteruit. Ze hoort bijna niets meer, behalve als ik heel hard op mijn vingers fluit. Ze ziet steeds minder en loopt steeds lastiger om dan zo nu en dan ook door haar achterpoten te zakken. Hoe weet ik nou wanneer het echt genoeg is geweest? Ik wil zelf niet oud worden en al helemaal niet als ik niet meer helder ben en steeds meer afhankelijk wordt. Ik projecteer dat natuurlijk op anderen maar ook op mijn dieren want voor hen wil ik dat ook niet. Maar is dat eerlijk ten opzichte van mijn dieren? Maak ik dan niet te snel een keus betreft inslapen? Ik vind dit een hele lastige. Ik laat een dier namelijk liever te vroeg dan te laat inslapen. Ik heb ervaring genoeg door de jaren heen.

Ik heb al bijna 20 jaar honden en altijd meer dan één. Daarnaast werk ik al bijna 20 jaar met zwerfhonden uit Bosnië. In de 7 jaar dat ik een paar keer per jaar in het asiel in Bosnië kwam, ik was voorzitter en oprichtster van een stichting om de zwerfhonden daar te helpen, heb ik vaak voor God gespeeld en opdracht gegeven om honden in te laten slapen. Daarnaast haal ik zelf vaak oudere of zieke honden in huis en daardoor heb ik zelf ook al 7 urnen op de kast staan.  In 2014 was het wel erg heftig want toen heb ik 4 van mijn eigen honden moeten laten inslapen. Twee honden in 9 dagen tijd. Ik dacht toen dat mijn hart nooit meer pijnvrij zou worden.

Spelen voor God ben ik goed in want ik maak de keus redelijk makkelijk. Niet dat ik geen verdriet heb of dat ik er niet over nadenk. In geen geval. Ik ga iedere keer kapot vanbinnen en ik denk er heel goed over na. Maar ik durf de verantwoording te nemen en kan mijn emoties uitschakelen bij de keus. De keus moet het beste zijn voor het dier en niet voor de mens die het dier niet wil missen.

Medina is samen met mij zeker twaalf keer verhuisd. We hebben samen veel meegemaakt de afgelopen vijftien jaar. Medina heeft veel honden langs zien komen. Honden die ik tijdelijk in huis liet komen tot ik een baas voor ze vond. Honden die ik in mijn roedel opnam omdat ze oud of ziek waren. Medina vond het allemaal prima als ze maar niet te dicht in haar buurt kwamen. Dat is nog steeds zo. Komen de andere honden te dicht bij haar dan blaft ze die weg. Een hond die haar niet kent schrikt zich er dood van. Medina heeft in verschillende provincies gewoond samen met mij. Medina heeft niet alleen veel honden langs zien komen maar ook veel vriendjes, neukertjes en scharrels.

Ze heeft mij heel wat keren tassen en koffers zien pakken. Ik was namelijk steeds de geen die vertrok uit de relaties over het algemeen. Ze heeft psycho P. meegemaakt. Ik moest Medina en de andere honden die ik toen had een paar keer voor hun veiligheid naar mijn ouders brengen omdat psycho P er een handje van had agressief gedrag te vertonen. Dat iemand mij wat aan wil doen is tot daaraantoe maar men komt niet aan mijn honden. Ze heeft pornoverslaafde T. meegemaakt. Dat hij iedere week dronken thuiskwam na een avondje darten. Ze heeft meegemaakt dat ik foto’s vond van hem met vrouwen waar dingen op gedaan werden die hij alleen met mij zou hebben gedaan. Het positieve aan het wonen bij pornoverslaafde T was dat we dagelijks gingen wandelen in het bos. Daar woonde we toen vlakbij. Medina genoot daar enorm van. Ze liep meestal los want ze heeft altijd goed geluisterd.

Wandelen heeft Medina altijd helemaal geweldig gevonden. Haar neus achterna en o wee als ze een haas zag. Ze was zo snel als het licht. Gillend en jankend van opwinding ging ze er achteraan. Gelukkig is het achter een haas aan gaan maar een paar keer gebeurt. Ik kreeg een hartverzakking de keren dat ze dat deed want ze ging dwars door alles heen. Nu ziet ze geen haas meer lopen, al zou het dier voor haar neus een dansje doen. Wandelingen maken vindt ze ook veelal niet fijn meer. Haar vaste rondje vindt ze prima maar niet meer lopen langs de Waal bijv. Het gekke is dat we daar heel vaak zijn geweest en dat vond ze altijd geweldig. Nu is ze er angstig en loopt met de staart tussen haar benen. Dus ik loop haar vaste rondje en soms gaat ze mee naar de Zandput voor een langere wandeling en ook dat gaat goed. Het blije moment van de dag is als we terugkomen van de wandeling want dan krijgen de honden een snoepje. Voor de rest van de dag is ze eigenlijk vooral aan het slapen. Ze staat nu op pijnstillers omdat ze duidelijk last heeft van haar achterhand. Met de pijnstillers lijkt het beter te gaan en zakt ze minder snel door haar achterpoten heen. Met de dood van Medina zal er een deel van mij sterven. Ik hoop dat ze nog lange tijd mee kan maar dat zeg ik tegen beter weten in want dat zal niet gebeuren. Wanneer het tijd is voor haar om te gaan weet ik niet. Tot die tijd geniet ik van haar en maak ik haar leven zo goed mogelijk.

  

Mijn werk als asiel beheerder

Op 1 december 2018 jaar ben ik tien jaar beheerder van het dierenasiel in Bruchem. Niet één dag is saai geweest en niet één dag is hetzelfde geweest. Nooit eerder heb ik zo lang ergens gewerkt als hier in ons asiel. De afwisseling en het steeds weer zoeken naar oplossingen voor van alles en nog wat maakt het voor mij interessant om hier te werken. Vaak zeggen mensen tegen mij “wat een mooi beroep heb je” of “dat werk zou ik ook wel willen doen”. Mensen denken dan vooral aan het knuffelen en kroelen met honden en katten. Jammer genoeg bestaat het werk als beheerder juist niet uit kroelen en knuffelen met de honden en katten. Het werk van een beheerder houdt in dat je veel dingen moet doen achter de computer. Mails en telefoontjes beantwoorden en veel dingen op papier uitwerken omdat alles geregistreerd moet worden. Daarnaast heb je met heel veel mensen te maken en dat is niet altijd prettig. Het werk wordt er niet makkelijker op de laatste jaren. Steeds vaker krijgen we telefoontjes van mensen die hun dieren weg moeten doen omdat ze er financieel niet meer voor kunnen zorgen. Steeds vaker wordt de hulp ingeroepen door hulpverleners omdat er steeds meer mensen zijn met psychische problemen die een huis met dieren hebben waar het dan ook nog eens een chaos is. Huisuitzettingen, opnames in ziekenhuis of instelling komen steeds vaker voor is de ervaring. Vaak zijn er dieren bij betrokken want de mensen die moeite hebben met het leven hebben vaak hun dieren als enige lichtpuntje. De dieren geven altijd liefde en doen geen nare dingen waar men verdriet van heeft. Jammer genoeg is de zorg voor deze dieren niet altijd optimaal, al vindt men zelf dat ze de zorg prima doen.

Het afgelopen jaar zijn er steeds meer dieren binnen gekomen van mensen die er door financiële of psychische redenen niet meer voor konden zorgen. Dat gaat regelmatig gepaard met heel veel verdriet van de baasjes. Vaak is het dan ook zo dat men geen financiële middelen heeft om de afstandskosten te betalen. De dieren zijn meestal niet gevaccineerd, gechipt of gecastreerd. De kosten zijn dan geheel voor ons asiel als men deze kosten niet kan betalen. Ook helpen we als asiel zo nu en dan mensen met voer en medische kosten als hun dier dat nodig heeft. Vaak is een dier het enige wat ze nog hebben en wij helpen deze mensen dan om hun dier te kunnen houden en verzorgen. U kunt zich voorstellen dat de kosten daardoor hoog oplopen.

Bij het afstaan van dieren, om wat voor reden ook, komt er vaak veel verdriet kijken. Na bijna tien jaar als beheerder went dat nog steeds niet. Het is vaak lastig om dan mijn eigen tranen in te houden. Ik probeer dan het baasje, die afstand moet doen, zo goed mogelijk gerust te stellen. Ik voel met ze mee en als men vertrokken is kan ik nog steeds regelmatig mijn tranen niet in bedwang houden. Het leven is niet altijd eerlijk en het komt steeds vaker voor. Dat frustreert mij meer en meer. Ik voel met de mensen mee en vind het heel  sneu voor de dieren die bij ons gebracht worden.

Het verzacht iets dat ik weet dat wij er voor de dieren zijn en dat de dieren in ons asiel terecht zijn gekomen. Onze vrijwilligers zorgen voor alle dieren met evenveel liefde en doen er veel voor en mee. Soms is het ook echt beter dat een dier naar ons wordt gebracht omdat de thuissituatie en het dier absoluut niet bij elkaar passen. Het is net als bij mensen. Sommige mensen halen het beste in je naar boven en andere halen het slechtste in je naar boven. Dat is regelmatig ook zo bij een huisdier en de thuissituatie. Als dat dier dan eenmaal bij ons is zien we het dier positief veranderen.

Wat ook steeds meer voor komt is dat mensen steeds makkelijker worden. Men doet makkelijker een dier weg of brengt een geadopteerd dier snel terug zonder het echt een kans te geven. In sommige situaties is het echt geen goede match en dan heb ik daar alle begrip voor natuurlijk. Het gebeurt ook regelmatig dat men wel heel snel opgeeft. Of dit nu gaat om geadopteerde dieren uit ons asiel of mensen die ergens anders een dier hebben gehaald en daar weer vanaf willen. Jonge honden die alleen maar in een bench zitten en dat de baas het vreemd vindt dat het dier jankt en nog niet zindelijk is. Kittens die men bewust geboren heeft laten worden en die naar ons brengen omdat ze de beestjes niet snel genoeg kwijt raken. Dit zijn zomaar wat voorbeelden.

Het asielwezen is in de bijna 10 jaar dat ik hier werk erg veranderd. Door de social media zijn de asielen meer de afvoerputjes geworden. Het werken in een asiel wordt er niet makkelijker op kan ik u zeggen.  Ik ben dan ook benieuwd wat het aankomende jaar gaat worden en wat we weer allemaal mee gaan maken.

Het blijft geweldig om te ervaren dat er altijd weer mensen zijn die een dier uit een asiel adopteren en daar alles voor doen om het te laten slagen. Die mensen wil ik bedanken voor hun goede zorgen voor het dier. Ook de mensen die ons altijd steunen, op wat voor manier ook, dank jullie wel!!

Vriendelijke groeten,
Wilma de Joode (beheerder asiel Bruchem)

Nierdonatie, 1 jaar geleden.

Vandaag 18 jan ‘18 is het een jaar geleden dat één van mijn nieren uit mijn lijf werd gehaald en in een ander persoon werd geplaatst. Ik heb geen idee wie mijn nier heeft gekregen maar ik hoop dat die persoon er nog steeds mee rond loopt en daardoor weer volop kan genieten van het leven.
 
Toen ik, een jaar geleden, mijn éénpersoons ziekenhuiskamer binnen liep en mijn tas op het bed liet vallen begon het echt serieus te worden. Ik zou de volgende dag geopereerd gaan worden. Niet omdat het moest maar omdat ik er zelf voor had gekozen. Dat laatste was voor mij geen moeilijke keus geweest. Ik wilde dit doen, ik wilde helpen. Het was wel moeilijk voor mijn ouders. Die begrepen niet waarom ik mijn leven op het spel zette voor iemand die ik niet kende.
 
Toen ik om acht uur in de ochtend naar de operatiekamer werd gebracht was ik nerveus, ondanks de pillen die ik had gehad om rustig te zijn en blijven. Ik werd de operatiekamer ingereden en heel snel daarna gingen bij mij de lichten uit. Toen ik weer wakker werd lag ik in de uitslaapkamer en hoorde ik in de verte een stem vragen; slaapt ze nog? Ik wist dat het over mij ging en mijn ogen gingen open want ik herkende die stem. Het was de stem van de chirurg. Het eerste wat ik hem vroeg was: hoe deed mijn nier het? De chirurg zei; die ging gelijk aan het werk, geen vlekje te zien, een prachtige nier. Ik begon te huilen. Ik was trots op mijn nier. Die deed dat toch maar mooi, zo in een vreemd lichaam!
 
Ik mocht drie dagen na de operatie naar huis. Een week na de operatie reed ik alweer zelf in de auto en liet ik mijn eigen honden uit in de polder en na 4 weken was ik weer aan het werk.
 
Gisteren heb ik mijn eerste bloed en urine check gehad na de nierdonatie en alles is in orde. Ik had niet anders verwacht.
Het was een zeer bijzondere ervaring om nierdonor te zijn. Veel emoties die bezit van mij namen in het hele voortraject en na de operatie. Gezond een ziekenhuis in gaan en er een stuk minder prettig uit komen was een zeer vreemde ervaring. Daarnaast waren er ook nog de reacties van mensen die er allemaal wat van vonden. Er waren mensen die dachten (en denken) dat ik het deed om aandacht te krijgen, of om naar bedankjes te vissen. Het merendeel van de reacties waren gelukkig zeer positief. Ik heb me heel wat keren ongemakkelijk gevoeld als mensen mij de hemel in prezen. Het was voor mij namelijk een normale zaak, ik vond dat ik dit moest doen…omdat het kon!

Ledikantjes

In Bosnië ben ik, in 2000 en 2001, op verschillende plaatsen geweest om reiki te geven. Drie verschillende vluchtelingenkampen psychiatrische opvang voor moeders en hun kinderen en ook een weeshuis.

Een groot grauw gebouw aan de rand van de stad. De stad die onder een zware deken lag. Die zware deken die je overal voelde. Het weeshuis lag iets hoger dan de hoofdweg die er vlak langs liep.

Toen we binnen kwamen waren er op zich niet heel veel kinderen. Ze waren bijna allemaal naar school. Ik kan mij van de rondleiding niet veel meer herinneren eerlijk gezegd. Ik weet zelfs niet meer of we kinderen reiki hebben gegeven. Wat ik nog wel weet is dat we op een bepaald moment in een hal liepen en er een deur open ging van een ruimte. Toen ik naar binnen keek zag ik een kale ruimte die vol stond met ledikantjes. Die ledikantjes waren niet leeg maar in ieder ledikantje stond een klein kindje. Zo groot dat ze al wel zelf wat konden staan, mits ze zich vast hielden aan het ledikantje, maar nog zo klein dat ze niet echt konden praten.

Langs de muren van die kale ruimte stonden ledikantjes. In die ledikantjes stonden allemaal kleine kindjes en die kleine kindjes hielden allemaal hun armpjes naar voren. Ook al konden ze niet praten, het was heel duidelijk wat ze wilden, wat ze vroegen. Het was hartverscheurend, zelfs voor mij.

Ik, die geen kinderen wil. Ik, d ie er niets van begrijpt wat moedergevoelens zijn. Op mijn 32ste heb ik mij dan ook laten steriliseren. Mijn moeder was bang dat ik er spijt van zou krijgen later als ik ouder werd. Spijt heb ik er nooit van gehad. Bevestiging dat ik er goed aan heb gedaan juist wel. Het gekke is dat als ik in aanraking kom met kinderen ze mij meestal wel leuk vinden. Dat komt vast omdat ik gewoon normaal tegen die kleine spruiten doe. Geen gekke stemmetjes of gekir. Die kleintjes zien daar toch wel doorheen of je echt bent of niet.

Daar stond ik in de deuropening te kijken naar al die kindjes. Naar al die armpjes die uitgestrekt werden. Het was heel stil maar toch hoorde je de kleintjes van binnen schreeuwen…. Haal mij hier uit… Geef me liefde aub…

Mijn hart brak. We waren met drie personen en we zijn allemaal in huilen uitgebarsten. Niet in die deuropening waar de kinderen ons konden zien maar ergens op de gang. Nu, meer dan 12 jaar later, krijg ik er nog een brok van in mijn keel als ik er aan denk. Die kleintjes in die ledikantjes in het land wat verder weg ligt dan Duitsland. Het land wat op nog geen 2 uur vliegen van ons af ligt.  Kleine armpjes die zich uitstrekten. Wat zal er van deze kleine kindjes zijn geworden…? Ik zal het nooit weten.

 

Vroegcastratie kittens

Door mijn werk in Bosnië met de zwerfdieren kwam ik terecht op de Internationale zwerfdierenconferentie ICAWC die ieder jaar wordt georganiseerd door Dogs Trust uit Engeland. Alles wat te maken heeft met zwerfdieren wordt daar onder de aandacht gebracht.  Door ICAWC kwam ik ook in aanraking met vroegcastratie bij kittens door lezingen die daar over werden gegeven  door Jeffrey Young. Een dierenarts uit Amerika die wereldwijd grote castratieactie acties organiseert  en die zelf een grote dierenkliniek heeft in Denver en castratie klinieken heeft in Mexico en Slovenië waar hij ook dierenartsen traint.

Zwerfkatten probleem

Ik neem aan dat we allemaal weten dat  er een zwerfkatten probleem is ?
Ik neem aan dat we het er allemaal over eens zijn dat de enige oplossing castratie is ?

Als je bij stray- afp op hun website kijkt  dan kun je lezen dat er ruim 3,5 miljoen katten in ons land zijn.  Dat er ongeveer 100.000 in de opvang terecht komen ieder jaar. 100.000 !! Dat is dan alleen nog wat bij de opvang terecht komt !! Hoeveel katten komen er niet bij de opvang terecht, maar worden verhandeld of weggegeven via internet ?

Jaren geleden heb ik  het tot mijn missie gemaakt om iedereen die ik tegen kom, waar dan ook, wie dan ook, te vertellen over vroegcastratie bij kittens.  Ik persoonlijk vind dat de asielen en stichtingen die zich bezig houden met zwerfkatten het goede voorbeeld moeten geven aan de rest van Nederland. Er ligt hier in mijn ogen ook een enorme grote taak voor de Dierenbescherming in ons land en de dierenartsen !!

Kaartjesprincipe

Toen ik beheerder werd op het asiel in Bruchem werden de kittens geplaatst zonder dat ze gecastreerd waren. Volwassen katten zijn altijd gecastreerd als ze geplaatst worden. Men kreeg een kaartje mee waar op stond dat men op 8 maanden naar onze dierenarts kon gaan met de kitten voor castratie. Die 8 maanden  was natuurlijk veel te laat en ik heb dat gelijk aangepast naar in eerste instantie 6 maanden. Ik moest het rustig aanpakken 😉

Het kaartjesprincipe wordt nog steeds gebruikt in veel asielen. Dit kaartjes principe geeft  ten eerste veel extra werk.

  • Je bent aan het nabellen of mensen wel met hun kitten naar de da gaan als er nog steeds geen kaartje binnen is gekomen.
  • De kaartjes die ingeleverd zijn bij de da moet je in de administratie verwerken.

 

Ten tweede zijn er  altijd adoptanten die te laat zijn of die helemaal niet met de kitten naar de da gaan ondanks dat je meerdere keren gebeld hebt. Daarnaast laten veel adoptanten hun kat buiten voordat  ze gecastreerd zijn.

  • De kat loopt weg en loopt ongecastreerd rond
  • De kat wordt gedekt of dekt en er komen alsnog kittens.

Dat is natuurlijk allemaal niet de bedoeling.

Ten derde is naast al het extra werk voor het asiel betreft het  verwerken van de kaartjes en het nabellen ook voor de kat nog eens een nare ervaring over het algemeen:

  • Stress om in het mandje te moeten
  • Stress bij de da
  • Twaalf uur van te voren nuchter
  • Bij thuiskomt kan het zijn dat de andere katten in huis de kat niet meer herkennen door alle geuren die opgedaan zijn bij de da en de kat niet meer geaccepteerd wordt.
  • Het herstel van een poes kan een paar dagen duren.

Introduceren vroegcastratie

Het viel niet mee om de vroegcastratie er door te krijgen op ons asiel. Het heeft dan ook even geduurd voordat wij er mee begonnen. Ik moest eerst het bestuur ervan zien te overtuigen dat het echt wel kon.  Toen ik de toestemming van het bestuur had  moest ik de gastgezinnen die al onze kleintjes opvangen zien te overtuigen. Dat was een hele klus kan ik zeggen. Ook onze dierenarts had er moeite mee om de vroegcastratie te gaan doen bij onze kittens.  Die heb ik bijna moeten dwingen.

 

De zogenaamde nadelen van vroegcastratie

Zoals de meeste mensen weten doen er veel negatieve verhalen de ronde over vroegcastratie bij kittens.

  • Er zou een n risico zijn met de narcose
  • Er zouden zich urineweg problemen voordoen
  • en groeiproblemen
  • daarnaast roept iedereen: “het is zielig !”

Toen ik iedereen  op het asiel had overtuigd dat het echt geen kwaad kon zijn we begonnen met een “proefnestje” kittens.  Ik kan je zeggen dat ik het in mijn broek deed want als er wel iets fout zou gaan bij het eerste nestje kon ik het vergeten dat de vroegcastratie voor kittens standaard procedure werd in ons asiel.  Ook het gastgezin die het “proefnestje”  kittens in de opvang had en de kleintjes  naar de dierenarts bracht had het zwaar en was erg bang dat er iets niet goed zou gaan.

Het werd een succes !

Alle kittens kwamen er goed doorheen en het gastgezin was compleet verrast dat de kleintjes die ’s ochtends gecastreerd waren ’s avonds alweer dol spelend en rennend door het huis liepen. Ze hadden nergens last van en het leek of er niets was gebeurd.  Al snel volgende de volgende nestjes en alle gastgezinnen zijn er ondertussen van overtuigd dat dit de juiste manier is.

 

Vroegcastratie wordt o.a. in  Amerika al  velen tientallen jaren toegepast en er zijn vele wetenschappelijke onderzoeken gedaan die aangeven dat er geen extra  risico’s aan verbonden zijn.

Ik begreep en begrijp daarom niet waarom het in ons land zo’n taboe blijft.  Veel dierenartsen in ons land castreren nog steeds pas vanaf 6 maanden. Als ik aan zo’n dierenartsen vraag waarom ze het niet eerder doen dan 6 maanden  is het antwoord alleen maar “dat doen wij niet”. Men heeft er geen ervaring mee en gaat er daarom van uit het niet kan. Er wordt niet verder gekeken of rondgevraagd en men houdt aan oude standpunten vast.  Ik neem aan dat iemand dierenarts wil worden om dieren te helpen ? Niet om een probleem mee in stand te houden !!

Wat ik ook vaak hoor van mensen is dat men het ZIELIG vindt ! Ook daar begrijp ik niets van.

 Een kitten die een prikje krijgt bij een dierenarts om even onder narcose te gaan en ’s avonds weer vrolijk en zonder problemen rond loopt lijkt mij juist niet zielig !! Het is maar wat je wilt zien en of je het zwerfkattenprobleem  echt tegen wilt gaan is mijn mening.

Wanneer uitstel vroegcastratie

Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen en is uitstel nodig.

De castratie wordt uitgesteld:

  • als de kitten ziek is geweest of ziek is
  • als de kitten nog geen vaccinatie heeft gehad
  • als de balletjes nog niet zijn ingedaald

Bij twijfel wordt altijd het zekere voor het onzekere genomen en krijgen de kittens eerst hun 2 vaccinaties om daarna gecastreerd te worden.

Men weet altijd de zogenaamde nadelen te noemen maar de voordelen kent men meestal niet. Wie kent er voordelen van vroegcastratie ?

De voordelen van vroegcastratie.

  • De kleintjes mogen/moeten tot 2 uur voor de operatie eten. Dit om het suikergehalte in het bloed goed op peil te hebben.
  • Ze gaan gezamenlijk in een mandje naar de dierenarts en hebben daardoor geen stress. Ze worden om beurten uit het mandje gehaald en krijgen hun
  • Als ze klaar zijn gaan ze in de couveuse en zo snel als ze wakker zijn krijgen ze eten bij de da.
  • Als alles wakker is en gegeten heeft dan mogen ze weer naar huis. ’s Avonds zijn de kittens weer helemaal fit en last but not least !!
  • GEEN NIEUWE KITTENS !!!!!

 

6 jaar en 600 gecastreerde kittens verder

Van de 600 kittens die wij de afgelopen jaren hebben laten castreren is er niet 1 overleden !!

  • De narcose voor kittens is even veilig als voor volwassen katten.
  • Er zijn geen urinewegproblemen ontstaan.
  • Er zijn geen groei gerelateerde problemen ontstaan.
  • Geen verschil qua gedrag behalve dat eigenlijk bijna al onze kittens enorm sociaal zijn !!
  • Het is niet zielig.

Plaatsing van kittens

Wij plaatsen onze kittens vanaf 13 weken.

  • Ze krijgen de eerste enting op 9 weken.
  • Een week later, als ze 1 kg zijn, worden ze gecastreerd
  • Twee weken na de castratie krijgen ze de laatste enting.
  • Een week na de laatste enting mogen ze geadopteerd worden.

De voordelen:

  • De kosten betreft medische zorg gaan omlaag (als je medische nazorg doet na plaatsing)
  • Je bespaart vele werkuren ivm nabellen en administratie geplaatste kittens castratie
  • GEEN kans op nog meer kittens
  • GEEN stress voor de kat die op latere leeftijd naar de da moet….

Een win win situatie wat mij betreft !!!

 Wat gebeurt er bij de dierenarts als de kittens daar heen zijn gebracht ?

  • De kittens komen samen als nest naar de praktijk.
  • Daar worden ze gewogen en nagekeken.
  • De narcose wordt toegediend, waarna ze in de couveuse in slaap vallen.
  • Als ze slapen liggen ze op een warmte mat
  • Ze krijgen een kapje met zuurstof op de snoet, indien nodig aangevuld met gasnarcose.
  • Bij de poesjes wordt een zo klein mogelijk oppervlak van de buik geschoren, om zo weinig mogelijk warmte te verliezen.

De operatie verloopt zowel bij poezen als katers niet anders bij volwassen dieren, maar het weefsel is fragieler en dus is meer voorzichtigheid geboden bij het hanteren van respectievelijk de eierstokken/baarmoeder en zaadstreng. De operatie van de poesjes is afgezien daarvan zelfs gemakkelijker, aangezien er veel minder vetophoping rondom de eierstokken is.

Zodra de operatie achter de rug is, worden de kittens in de couveuse gelegd, ook hier ontvangen ze nog zuurstof. Omdat jonge dieren een snel metabolisme hebben zijn ze vaak drie kwartier na het geven van de narcose al wat wakker. Zodra ze zelf kunnen staan en hun temperatuur goed is, gaan ze terug bij hun broertjes en zusjes. Als de kittens goed wakker zijn krijgen ze te eten. Binnen een aantal uur na de operatie spelen ze zelfs al weer met elkaar.

Voor wat betreft de risico’s

Narcose:

Heel belangrijk is dat ze niet nuchter zijn en dat je hun lichaamstemperatuur goed in de gaten houdt omdat die gemakkelijk daalt ! Daarop moet je zeker bedacht zijn.

Er wordt door onze dierenarts geen andere narcose gebruikt  dan bij de volwassen dieren. Wel gebruiken ze een andere pijnstiller.  Daarbij is het zo dat de kittens  nooit extra narcose  “bijgespoten”  krijgen mochten ze onverhoopt onvoldoende diep slapen om te opereren.  Ze worden dan dieper onder narcose gebracht door middel van gasnarcose.

De kittens ontvangen ongeveer 45 tot 60 minuten na het geven van de narcose een middel om het effect van de narcose op te heffen, als ze al niet zelf wakker zijn geworden.

Het herstel is verbluffend snel!

  • Het spreekt voor zich dat dieren die ziek zijn of pas ziek zijn geweest niet worden geopereerd.
  • Als bij de kater de testikels niet (allebei) zijn ingedaald, wordt de operatie uitgesteld. We houden een minimaal gewicht van 1 kg aan.

Groeiproblemen:
Er werd gedacht dat door vroegcastratie een groeiachterstand zou ontstaan. Dit blijkt niet waar, sterker nog de groeischijven blijven langer open, waardoor de lange beenderen zelfs verder doorgroeien. Verwacht hierbij niet opeens reusachtige katten, het gaat om verschillen die alleen op röntgenfoto’s, waarbij de beenderen worden opgemeten te bemerken zijn. Overigens blijven ook de groeischijven van dieren die op 6-7 maanden worden gecastreerd langer open dan bij dieren die helemaal niet gecastreerd worden.

Urinewegproblemen:
De angst bestond dat door vroegcastratie er een verhoogd risico zou ontstaan voor het ontwikkelen van urinewegobstructies, de zgn plaskaters. Dit werd gebaseerd op het feit dat de penis kleiner blijft. De diameter van de urethra (plasbuis) van deze dieren is echter even groot als bij dieren die op latere leeftijd worden gecastreerd. Het blijkt dan ook dat obstructies niet vaker voorkomen bij vroeg gecastreerde katers dan bij andere katers

Overgewicht:
Ook de kans op overgewicht neemt niet toe door vroegcastratie. Het is wel zo, dat gecastreerde dieren in het algemeen een verhoogde kans op overgewicht hebben, of dat nu vroeg of laat gebeurd.

Als we ons allemaal inzetten op deze manier kunnen we het zwerfkattenprobleem tegen gaan.

 

Mijn droomwereld

Toen ik vannacht mijn sokken en trainingsbroek aan het aantrekken was hoorde ik mezelf hardop schelden. Het was 3 uur in de nacht en ik vond het een belachelijke tijd om een hond op te komen halen. Iedereen die dit nu leest zal het ook een belachelijke tijd vinden, neem ik aan. Wie haalt er nu om 3 uur in de nacht een hond op ? Ik was dus terecht aan het schelden.

Die sokken liggen alleen naast mijn bed als het koud is buiten. Ik heb een hekel aan koude voeten en als ik uit bed stap doe ik die dingen altijd aan. Mijn trainingsbroek ligt ook standaard naast mijn bed. Daar kan ik zo inschieten als ik ineens mijn bed uit moet.  Er was een tijd dat ik ook mijn shirt naast het bed had liggen omdat ik het heerlijk vind om bloot te slapen. Maar toen ik steeds nachtmerries kreeg dat ik bloot op straat rond liep en iedereen naar mij keek, ben ik van ellende maar weer een shirt gaan dragen in bed. Als er iemand naast me slaapt ligt mijn shirt netjes naast mijn trainingsbroek want dan heb ik die nachtmerrie niet.

Ik trok dus scheldend mijn sokken en trainingsbroek aan en liep de trap af om 3 uur in de nacht. Halverwege de trap vroeg ik me af wat ik in Godsnaam aan het doen was. Tijdens het naar beneden lopen om de hond mee te geven begon ik echt wakker te worden en begon me te realiseren dat er helemaal niemand een hond kwam halen. Het was potdomme 3 uur in de nacht !! Ik had weer een droom die me dingen liet doen die ik niet hoor te doen om die tijd…ik hoorde te slapen. Rustig te slapen, zodat ik de volgende ochtend weer fris en fruitig uit bed stap. Dat was dus niet het geval. Jammer genoeg is dat vaak niet het geval. Ik word vaak in de ochtend wakker wordt en dan voelt het  alsof ik door een trein ben overreden.

Slaapwandelen deed ik vroeger als kind vaak. Ik werd een keer wakker met één been buiten het raam. Mijn handen had ik aan het kozijn vast en het leek of ik uit het raam wilde stappen. Ik werd wakker omdat het been dat ik buiten het raam had hangen helemaal nat en koud was geworden van de regen. Mijn slaapkamer was op de tweede verdieping dus naar buiten stappen uit dat raam was niet zo heel best geweest. Ik werd wakker van mijn koude natte been en liep in paniek naar de slaapkamer van mijn ouders. Daar vertelde ik mijn ma wat er was gebeurd en viel net zo makkelijk staand weer in slaap. Mijn ma heeft me weer veilig in mijn bed gelegd.

Of die keer dat ik achter mijn poppenhuis heb zitten plassen. Ik dacht dat daar de toilet was. Alle keren dat ik aangekleed en met schooltas beneden kwam midden in de nacht omdat ik naar school moest en mijn ouders mij weer terug naar mijn bed stuurde. Ik heb tot mijn 6e jaar bij mijn ouders op de slaapkamer geslapen omdat ik toen al nachtmerries had. Die merries en dromen vreten energie en laten me ’s nachts dus dingen doen en voelen die ik liever niet doe en/of voel. Mijn hele leven al heb ik last van deze dromen en merries. Zelfs ooit therapie gevolgd speciaal voor mijn dromen. Het heeft allemaal niets geholpen. Praten in mijn slaap, of dat nu in het Nederlands of Engels is,  fluiten op mijn vingers en meer van dat soort dingen, hebben al menig mens de stuipen op het lijf gejaagd als ze bij mij sliepen of dat ze zo geïrriteerd raakten dat ze niet meer met mij op één kamer wilden slapen.

Ik was dus weer eens aan het slaapwandelen om 3 uur vannacht en werd wakker van de idioterie waar mijn droom mij in had gebracht. Scheldend ging ik naar de toilet en ging weer naar boven om me weer uit te kleden en in bed te stappen. Ik ben benieuwd wat vannacht weer gaat brengen.

Mijn droomwereld is een zotte wereld die mij fuckt waar ik bij lig…

Water naar de zee dragen

En weer komt er een hond retour naar het asiel die gedragsproblemen heeft. Het zal nooit ophouden en nooit verbeteren. Met dat gegeven heb ik toch steeds vaker moeite. Water naar de zee dragen heet dat. Zo voelt het ook. Natuurlijk worden er ook plaatsingen gedaan die goed gaan. Waar de hond een fantastische nieuwe plek heeft gekregen. Als dat ook al niet meer voor zou komen zou ik direct stoppen met werken op het asiel. Dan zou het niet te verdragen zijn.

Er werd pas door iemand geroepen dat het verboden zou moeten zijn om honden die agressie vertonen te euthanaseren. Dat iedere hond gerehabiliteerd moet en kan worden. Die persoon heeft in mijn ogen echt geen idee waar ze het over heeft. Die persoon heeft geen idee wat voor honden er binnen komen in een asiel. Die persoon heeft geen idee wat het inhoudt om een hond met agressieproblemen in een kennel te moeten hebben. Die persoon is wat mij betreft niet goed bij het hoofd.

Driekwart van de honden die in het asiel zitten hebben gedragsproblemen. De honden in ons land worden niet meer opgevoed, waardoor gedragsproblemen ontstaan. De honden in ons land worden zo doorgefokt, dat er gedragsproblemen ontstaan. De meeste mensen in ons land zijn te dom om een hond op te voeden, waardoor er gedragsproblemen ontstaan.

Als mensen horen wat voor werk ik doe is de reactie altijd; wat een fantastische geweldige baan heb jij; dat zou ik ook heel graag willen. De mensen die dat zeggen hebben werkelijk geen idee. De meeste mensen zouden het nog geen maand volhouden. Het is een baan met veel frustratie. Een baan waarin je te maken krijgt met honden die compleet verkloot zijn. Verkloot door mensen en verkloot  door vreselijke fokkers. Een baan waarin je te maken krijgt met de mens achter de hond die verkloot is. Een baan waarin je honden voorbij ziet komen die echt de maatschappij niet meer in kunnen. Een baan vol met emoties en water naar de zee dragen.

De hond die retour komt is een hond die nergens naar luistert. Constant probeert te ontsnappen en dat lukt ook regelmatig. Alles kapot bijt en blijft bijten. Er is geen grip op de hond te krijgen. Bijna twee maanden lang heeft men geprobeerd de hond op te voeden. Het lukt niet. De hond is zo gestoord dat niets helpt en niets werkt. De hond is bij het asiel binnen gekomen als “zwerver”. Waarschijnlijk was hij gekocht via MP. De mensen die hem gekocht hadden konden hem niet aan en brachten hem als zijnde een zwerver naar het asiel. Vanuit het asiel is hij geplaatst bij mensen met ervaring. Mensen die al vaker honden hebben gehad en een hond op hebben moeten voeden. Deze mensen hebben alles geprobeerd maar hebben de strijd nu opgegeven. Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Er zijn grenzen.

En weer komt er een hond retour naar het asiel die gedragsproblemen heeft. Het zal nooit ophouden en nooit verbeteren. Water naar de zee dragen heet het.

Vrouw zijn

Dat vrouw zijn vind ik toch wel een dingetje. Ik vind het eigenlijk helemaal niks om vrouw te zijn. Als je de kleutertijd voorbij bent dan begint het gedonder al. Je wordt je er van bewust dat kleding belangrijk is en je moet er altijd mooi uitzien. Dat houdt de rest van je leven aan tot je zelf besluit er schijt aan te hebben, doorkrijgt dat er veel belangrijkere dingen zijn, of tot je door hebt dat het toch ook wel erg belangrijk is hoe je karakter is en je het met mooi zijn alleen niet redt. Dat schijt aan iets hebben is niet iedereen zomaar gegeven en al helemaal niet aan ons vrouwen. Daar moet je als vrouw dus hard voor knokken om dat te kunnen ervaren.

Dat vrouw zijn is een drama zeg ik je. Loop je netjes in je kleding en je haar dottig, begint de maandelijkse ellende. De hormonen komen je neus en oren uit. Dat bloed is goor en het stinkt. Het is kiezen tussen een lap tussen je benen zodat je de hele dag voelt dat je bloedt of een tampon die makkelijk gaat lekken. Dat bloed daarentegen is nog een peulenschil vergeleken bij de hormoon overload. Als vrouw kun je in 2 seconden veranderen van een lief mens naar een serie moordenaar door die vreselijke hormonen. Van dolgelukkig naar een depressie en klaar om voor een trein te springen.  Hadden die mannen niet iets van dit kunnen krijgen?  Die maandelijkse ellende is vreselijk en als je wat ouder wordt dan komt er nóg een schepje bovenop. Dan begint namelijk de overgang. Die overgang is “the hell” voor veel vrouwen. Laat ik niet uitweiden over deze hel.

Dat vrouw zijn is vervelend zeg ik je. Zorgzaam is ook zoiets waar de meeste vrouwen behept mee zijn. Zeer zorgzaam of ietwat minder maar bijna allemaal zorgzaam. Dat zorgzaam moeten zijn, want er is echt niets tegen te doen, zit in de genen bij de meeste en dat is ook al zo’n waardeloos iets om te hebben. Je vergeet jezelf steeds namelijk! Veel vrouwen veranderen daardoor in controlefreaks, drama queens en nog meer van die idioterie. Je doet dingen die je eigenlijk niet wilt doen en gaat regelmatig over je eigen grenzen heen. Zorgzaam is ook vooral een zorg.

Dat vrouw zijn is het niet voor mij. Mocht ik ooit terugkomen na de zogenaamde dood dan wil ik een eendagsvlieg zijn. Al is het dan een eendagsvlieg met een slechte dag, maakt mij dat ook niks uit, want het is tenslotte na één dag voorbij.  a