Ledikantjes

In Bosnië ben ik, in 2000 en 2001, op verschillende plaatsen geweest om reiki te geven. Drie verschillende vluchtelingenkampen psychiatrische opvang voor moeders en hun kinderen en ook een weeshuis.

Een groot grauw gebouw aan de rand van de stad. De stad die onder een zware deken lag. Die zware deken die je overal voelde. Het weeshuis lag iets hoger dan de hoofdweg die er vlak langs liep.

Toen we binnen kwamen waren er op zich niet heel veel kinderen. Ze waren bijna allemaal naar school. Ik kan mij van de rondleiding niet veel meer herinneren eerlijk gezegd. Ik weet zelfs niet meer of we kinderen reiki hebben gegeven. Wat ik nog wel weet is dat we op een bepaald moment in een hal liepen en er een deur open ging van een ruimte. Toen ik naar binnen keek zag ik een kale ruimte die vol stond met ledikantjes. Die ledikantjes waren niet leeg maar in ieder ledikantje stond een klein kindje. Zo groot dat ze al wel zelf wat konden staan, mits ze zich vast hielden aan het ledikantje, maar nog zo klein dat ze niet echt konden praten.

Langs de muren van die kale ruimte stonden ledikantjes. In die ledikantjes stonden allemaal kleine kindjes en die kleine kindjes hielden allemaal hun armpjes naar voren. Ook al konden ze niet praten, het was heel duidelijk wat ze wilden, wat ze vroegen. Het was hartverscheurend, zelfs voor mij.

Ik, die geen kinderen wil. Ik, d ie er niets van begrijpt wat moedergevoelens zijn. Op mijn 32ste heb ik mij dan ook laten steriliseren. Mijn moeder was bang dat ik er spijt van zou krijgen later als ik ouder werd. Spijt heb ik er nooit van gehad. Bevestiging dat ik er goed aan heb gedaan juist wel. Het gekke is dat als ik in aanraking kom met kinderen ze mij meestal wel leuk vinden. Dat komt vast omdat ik gewoon normaal tegen die kleine spruiten doe. Geen gekke stemmetjes of gekir. Die kleintjes zien daar toch wel doorheen of je echt bent of niet.

Daar stond ik in de deuropening te kijken naar al die kindjes. Naar al die armpjes die uitgestrekt werden. Het was heel stil maar toch hoorde je de kleintjes van binnen schreeuwen…. Haal mij hier uit… Geef me liefde aub…

Mijn hart brak. We waren met drie personen en we zijn allemaal in huilen uitgebarsten. Niet in die deuropening waar de kinderen ons konden zien maar ergens op de gang. Nu, meer dan 12 jaar later, krijg ik er nog een brok van in mijn keel als ik er aan denk. Die kleintjes in die ledikantjes in het land wat verder weg ligt dan Duitsland. Het land wat op nog geen 2 uur vliegen van ons af ligt.  Kleine armpjes die zich uitstrekten. Wat zal er van deze kleine kindjes zijn geworden…? Ik zal het nooit weten.

 

Mijn droomwereld

Toen ik vannacht mijn sokken en trainingsbroek aan het aantrekken was hoorde ik mezelf hardop schelden. Het was 3 uur in de nacht en ik vond het een belachelijke tijd om een hond op te komen halen. Iedereen die dit nu leest zal het ook een belachelijke tijd vinden, neem ik aan. Wie haalt er nu om 3 uur in de nacht een hond op ? Ik was dus terecht aan het schelden.

Die sokken liggen alleen naast mijn bed als het koud is buiten. Ik heb een hekel aan koude voeten en als ik uit bed stap doe ik die dingen altijd aan. Mijn trainingsbroek ligt ook standaard naast mijn bed. Daar kan ik zo inschieten als ik ineens mijn bed uit moet.  Er was een tijd dat ik ook mijn shirt naast het bed had liggen omdat ik het heerlijk vind om bloot te slapen. Maar toen ik steeds nachtmerries kreeg dat ik bloot op straat rond liep en iedereen naar mij keek, ben ik van ellende maar weer een shirt gaan dragen in bed. Als er iemand naast me slaapt ligt mijn shirt netjes naast mijn trainingsbroek want dan heb ik die nachtmerrie niet.

Ik trok dus scheldend mijn sokken en trainingsbroek aan en liep de trap af om 3 uur in de nacht. Halverwege de trap vroeg ik me af wat ik in Godsnaam aan het doen was. Tijdens het naar beneden lopen om de hond mee te geven begon ik echt wakker te worden en begon me te realiseren dat er helemaal niemand een hond kwam halen. Het was potdomme 3 uur in de nacht !! Ik had weer een droom die me dingen liet doen die ik niet hoor te doen om die tijd…ik hoorde te slapen. Rustig te slapen, zodat ik de volgende ochtend weer fris en fruitig uit bed stap. Dat was dus niet het geval. Jammer genoeg is dat vaak niet het geval. Ik word vaak in de ochtend wakker wordt en dan voelt het  alsof ik door een trein ben overreden.

Slaapwandelen deed ik vroeger als kind vaak. Ik werd een keer wakker met één been buiten het raam. Mijn handen had ik aan het kozijn vast en het leek of ik uit het raam wilde stappen. Ik werd wakker omdat het been dat ik buiten het raam had hangen helemaal nat en koud was geworden van de regen. Mijn slaapkamer was op de tweede verdieping dus naar buiten stappen uit dat raam was niet zo heel best geweest. Ik werd wakker van mijn koude natte been en liep in paniek naar de slaapkamer van mijn ouders. Daar vertelde ik mijn ma wat er was gebeurd en viel net zo makkelijk staand weer in slaap. Mijn ma heeft me weer veilig in mijn bed gelegd.

Of die keer dat ik achter mijn poppenhuis heb zitten plassen. Ik dacht dat daar de toilet was. Alle keren dat ik aangekleed en met schooltas beneden kwam midden in de nacht omdat ik naar school moest en mijn ouders mij weer terug naar mijn bed stuurde. Ik heb tot mijn 6e jaar bij mijn ouders op de slaapkamer geslapen omdat ik toen al nachtmerries had. Die merries en dromen vreten energie en laten me ’s nachts dus dingen doen en voelen die ik liever niet doe en/of voel. Mijn hele leven al heb ik last van deze dromen en merries. Zelfs ooit therapie gevolgd speciaal voor mijn dromen. Het heeft allemaal niets geholpen. Praten in mijn slaap, of dat nu in het Nederlands of Engels is,  fluiten op mijn vingers en meer van dat soort dingen, hebben al menig mens de stuipen op het lijf gejaagd als ze bij mij sliepen of dat ze zo geïrriteerd raakten dat ze niet meer met mij op één kamer wilden slapen.

Ik was dus weer eens aan het slaapwandelen om 3 uur vannacht en werd wakker van de idioterie waar mijn droom mij in had gebracht. Scheldend ging ik naar de toilet en ging weer naar boven om me weer uit te kleden en in bed te stappen. Ik ben benieuwd wat vannacht weer gaat brengen.

Mijn droomwereld is een zotte wereld die mij fuckt waar ik bij lig…

Vrouw zijn

Dat vrouw zijn vind ik toch wel een dingetje. Ik vind het eigenlijk helemaal niks om vrouw te zijn. Als je de kleutertijd voorbij bent dan begint het gedonder al. Je wordt je er van bewust dat kleding belangrijk is en je moet er altijd mooi uitzien. Dat houdt de rest van je leven aan tot je zelf besluit er schijt aan te hebben, doorkrijgt dat er veel belangrijkere dingen zijn, of tot je door hebt dat het toch ook wel erg belangrijk is hoe je karakter is en je het met mooi zijn alleen niet redt. Dat schijt aan iets hebben is niet iedereen zomaar gegeven en al helemaal niet aan ons vrouwen. Daar moet je als vrouw dus hard voor knokken om dat te kunnen ervaren.

Dat vrouw zijn is een drama zeg ik je. Loop je netjes in je kleding en je haar dottig, begint de maandelijkse ellende. De hormonen komen je neus en oren uit. Dat bloed is goor en het stinkt. Het is kiezen tussen een lap tussen je benen zodat je de hele dag voelt dat je bloedt of een tampon die makkelijk gaat lekken. Dat bloed daarentegen is nog een peulenschil vergeleken bij de hormoon overload. Als vrouw kun je in 2 seconden veranderen van een lief mens naar een serie moordenaar door die vreselijke hormonen. Van dolgelukkig naar een depressie en klaar om voor een trein te springen.  Hadden die mannen niet iets van dit kunnen krijgen?  Die maandelijkse ellende is vreselijk en als je wat ouder wordt dan komt er nóg een schepje bovenop. Dan begint namelijk de overgang. Die overgang is “the hell” voor veel vrouwen. Laat ik niet uitweiden over deze hel.

Dat vrouw zijn is vervelend zeg ik je. Zorgzaam is ook zoiets waar de meeste vrouwen behept mee zijn. Zeer zorgzaam of ietwat minder maar bijna allemaal zorgzaam. Dat zorgzaam moeten zijn, want er is echt niets tegen te doen, zit in de genen bij de meeste en dat is ook al zo’n waardeloos iets om te hebben. Je vergeet jezelf steeds namelijk! Veel vrouwen veranderen daardoor in controlefreaks, drama queens en nog meer van die idioterie. Je doet dingen die je eigenlijk niet wilt doen en gaat regelmatig over je eigen grenzen heen. Zorgzaam is ook vooral een zorg.

Dat vrouw zijn is het niet voor mij. Mocht ik ooit terugkomen na de zogenaamde dood dan wil ik een eendagsvlieg zijn. Al is het dan een eendagsvlieg met een slechte dag, maakt mij dat ook niks uit, want het is tenslotte na één dag voorbij.  a

De oude man en zijn hondje

Het was een warme dag. Ik was aan het wandelen met mijn honden. We liepen over de dijk en ik genoot van het uitzicht over de Linge. Er lag een klein haventje onderaan de dijk. Ik liet mijn honden daar wel eens vaker wat drinken of even afkoelen in het water.

Toen ik de dijk naar beneden liep zag ik een oudere man bij het haventje. Hij liep wat onrustig rond. Ik knikte naar de oudere man en liep langs hem met mijn honden. Toen ik weer terug liep met mijn honden kwam ik aan de praat met hem. Hij vertelde mij dat hij een plekje zocht om zijn hondje te begraven. Zijn hondje die de avond ervoor voor zijn neus was dood gereden. Een kleine Jack Russel die hij al jaren had.

Zijn vrouw had een paar jaar geleden een herseninfarct gehad. Ze was sindsdien opgenomen in een verzorgingstehuis. Hij ging iedere dag naar haar toe en dan ging het hondje altijd mee. Van de kleine Jack Russel fleurde de andere bewoners van het verzorgingstehuis ook altijd op. Niet alleen de oudere man was intens verdrietig ook de bewoners van het verzorgingstehuis hadden verdriet. De oudere man huilde constant toen hij het mij vertelde.

De oudere man liet zijn hondje altijd aan de overkant van de straat plassen. Het hondje luisterde altijd maar deze ene keer niet. De Jack Russel stak over net toen er een auto aan kwam. De auto reed hard. De Jack Russel werd vol geraakt. De oudere man had zijn hondje van straat getild en thuis in een doosje gelegd in de hoop dat de kleine het zou halen. Zijn hondje is kort daarna overleden.

Nu wilde de oudere man in het haventje een plekje zoeken om zijn dierbare hondje te begraven. Één van de bootjes in het water was van de oudere man. Hij had verwacht dat er een spade aan boord zou liggen. Die spade wilde hij gebruiken om het grafje te graven. Er lag geen spade aan boord. Hij begon weer te huilen. Ik beet op mijn tanden om niet mee te gaan huilen.

Het hondje had hij in de doos op zijn scootmobiel staan. De scootmobiel stond bovenaan de dijk. Ik bood de man aan om bij mij thuis een spade te gaan halen. Ik moest nog wel 20 min lopen maar dat vond de oudere man niet erg. Ik ben in rap tempo naar huis gelopen en ben met een spade terug naar het haventje gegaan.

De oudere man had een mooi plekje uitgekozen en ik heb het gat gegraven. Toen het gat diep genoeg was heb ik de doos van zijn scootmobiel gehaald. Toen ik het deksel open deed van de doos schrok ik. Daar lag de Jack Russel in gedroogd bloed. Het koppie van dit hondje was compleet open gebarsten. Van voor tot achter was de schedel gescheurd. Ik tilde het arme dier uit de doos en lag hem in het grafje. Ik heb heel voorzichtig de grond weer over het hondje heen gelegd.

Nadat het gat helemaal dicht was heb ik nog wat gedronken met de oudere man op zijn bootje. We wisselden telefoonnummers uit en zijn beiden naar huis gegaan. Een paar dagen later heb ik de oudere man gebeld. Ik maakte me zorgen om hem. Hij vertelde dat zijn vrouw mij heel graag wilde ontmoeten. Ze was me dankbaar dat ik haar man geholpen had met het begraven van hun hondje. Een week later ben ik bij de vrouw en de oudere man op bezoek gegaan in het verzorgingstehuis. Mijn hart breekt nog iedere keer als ik aan de situatie denk. Het aanzicht van het hondje in de doos zal ik nooit vergeten.

 

Dakloos met een hond

Toen ik terug gereden kwam met mijn collega, na een informatieavond over omgang met verstandelijk beperkte mensen en/of mensen met psychische problemen op de werkvloer, was ik moe. Na een hele dag werken en ook nog een informatieavond erachteraan vond ik het wel genoeg geweest. Ik bracht mijn collega terug naar de parkeerplaats waar vandaan we aan het poolen waren. Toen ik het parkeerterrein op reed zag ik gelijk een man zitten bij de bushalte. Op zich is dat niet zo vreemd. Maar deze man zat op de grond en wilde net een pannetje op een gaspitje zetten om wat eten warm te maken zo te zien. Hij zat duidelijk niet op de bus te wachten. Dat op zich is ook nog niet schokkend. Maar wat mij triggerden was dat er ook een hond bij was. Een man, in een bushalte, zittend op de grond, tassen en een fiets met een hond. Ik vergeet te vertellen dat het baggerweer was. Regen en zware wind. Ik zag hem zijn hond eten geven om daarna voor hemzelf eten te gaan opwarmen op het gasbrandertje. De man was op fietsvakantie of hij was dakloos en onderweg.

Had de man daar alleen gezeten zonder hond had ik er waarschijnlijk niet heen gelopen maar nu deed ik dat wel. Hij keek mij wat vreemd aan toen ik vroeg of hij op vakantie was met de fiets of dat hij dakloos was. Ik vertelde hem dat mijn werk met honden te maken had en dat brak het ijs een beetje. Hij bleek dakloos te zijn en ging even wat eten om daarna weer verder te gaan met de fiets en hond. Hij verbleef gewoonlijk in Amsterdam. Zijn moeder woonde in Eindhoven en daar was hij geweest omdat zijn hond, Emma, naar de dierenarts moest en zijn moeder betaalde de dierenartskosten voor Emma. Van Eindhoven op de fiets onderweg naar Amsterdam met een hond. Ik dacht geen seconde aan hoe het voor die man zou zijn maar wel hoe het voor Emma was. De man vertelde dat hij nog door wilde fietsen naar Vianen. Daar was een brug over het water en daaronder kon hij slapen. Dat was een plek die hij kende en waar hij en Emma al vaker hadden geslapen.

Het was baggerweer en het was nog een heel eind fietsen naar die brug in Vianen en voor ik het wist stelde ik de man voor om hem, zijn fiets en Emma naar Vianen te brengen onder die brug. Hij was duidelijk blij en greep het aanbod met beide handen aan. Binnen 5 min was alles weer ingepakt en lag de fiets met tassen achterin de auto. Emma en de man zaten voorin. Mijn hersenen stonden amper stil terwijl ik de man en Emma naar Vianen bracht. Onderweg kreeg ik allerlei verhalen te horen en vertelde hij me dat Emma en hij al een jaar of 7 samen op straat leefden. Emma was zijn alles.

Het idee deze man met zijn hond onder een brug af te zetten vond ik zo’n bizar idee dat ik hem voorstelde om een hotel te betalen voor die nacht. Dan kon hij lekker warm en droog slapen en de volgende dag door fietsen, helemaal uitgerust. Ook Emma kon dan heerlijk warm liggen. Maar de man vertelde dat er geen honden mee het hotel in mochten. Er was geen andere oplossing dan de man en zijn hond onder de brug afzetten.

Het was even zoeken in Vianen waar we met de auto heen moesten want de man wist alleen de fietsroute naar die brug toe. Uiteindelijk hebben we het gevonden en in het donker hebben de man en ik zijn fiets en tassen uit de auto gehaald terwijl Emma al rond liep te snuffelen overal. Ik had nog vijf euro in mijn tas zitten en die heb ik de man gegeven. Voor hem kon ik verder niets doen maar als hij ooit hulp nodig had met Emma mocht hij mij bellen. Ik gaf hem mijn tel nummer en had hem verteld waar mijn werk was. Ik gaf hem een hand, riep gedag naar Emma en stapte weer in mijn auto om naar mijn heerlijke warme huis en bed te gaan.

Toen ik wegreed in de auto met harde regen op de ramen begon ik vreselijk te trillen en begon als een gek te huilen. What the hell was er allemaal gebeurt het laatste uur ? Ik had een vreemde man met zijn hond en zijn hele hebben en houwen, wat in een paar tasjes paste, naar een plek gebracht onder een brug. De man was dakloos en hij ging onder een brug slapen, in de wind en regen. Ik was overstuur en dat is nog zacht uitgedrukt. Het was noodzakelijk om iemand te bellen om rustig te worden en mijn verhaal te doen want ik moest het kwijt aan iemand, wie dan ook. Gelukkig werd ik door de persoon die ik als eerste belde niet voor gek verklaard. Dat zou later nog vele malen wel gebeuren namelijk. Het was een ervaring die ik nooit meer zal vergeten !!

Maanden later stond de man aan de deur bij mijn werk. Hij vertelde dat Emma was geopereerd. Ze had tumoren bij haar melkklieren en die waren weggehaald. Emma kon nu niet mee de straat op want dat zou niet best zijn voor het herstel. Hij vroeg mij of ik Emma op wilde vangen voor een paar weken. Dat heb ik gedaan. Emma is twee weken bij mij in huis geweest. De man belde steeds even op om te vragen hoe het ging. Wanneer hij langs zou komen om haar te halen wist ik niet maar hij wist waar ik werkten en dan zou hij daarheen komen. Na een paar weken stond hij dus weer op de stoep om Emma te halen. Ik had het er erg moeilijk mee om Emma mee te geven maar ik wist dat dit het leven was wat ze gewend was. Emma en de man zijn vertrokken op de fiets en ik heb ze daarna nooit meer gezien. Ik hoop dat het ze goed gaat !!

Animal-event

Toen ik de kaartjes bestelde voor deze dag wist ik al dat het twee kanten op kon gaan; of het zou erg leuk worden… of ik zou gefrustreerd terug naar huis gaan. Het werd het laatste…

“Een dag voor dier en mens”. Dat soort dagen vraagt meestal, in mijn ogen,  om problemen. Veel mensen die dan met hun dier op pad gaan. Niet omdat het dier het zo leuk vindt maar omdat het baasje zo nodig wil dat het dier het leuk vindt. Het baasje kijkt niet naar het dier maar vooral naar zichzelf. De buren hebben namelijk ook een hond en die gaat altijd overal mee naar toe. Dat wil dit baasje ook met de eigen hond. En het maakt dan dit baasje niets uit of de eigen hond het nu wel of niet leuk vindt om meegesjouwd te worden.

Ik zag veel honden voorbij komen die de staart omhoog hadden en vrolijk rondkijkend met hun baas mee huppelden. Honden die relaxt waren en waarvan het baasje goed oplette.
Daarnaast zag ik heel veel honden voorbij komen die er een stuk minder relaxt uitzagen. Ik som even kort op wat ik zag: Er waren honden die hadden de oren in hun nek liggen en de staart onder hun buik geplakt. Er waren honden die stonden te bibberen van de spanning en angst. Er waren honden die alle kanten op werden getrokken door hun baasjes omdat die baasjes geen rekening hielden met hun hond. Er waren honden die vreselijk aan het hijgen waren, tongelden en waarvan het oogwit zichtbaar was.
Kortom; die honden waren dus niet relaxt! De baasjes van deze honden waren daarentegen allemaal wel zeer relaxt. Ze hadden of geen idee wat ze aan het eind van de lijn hadden lopen of ze vonden dat de hond het ook maar naar zijn zin “moest” hebben omdat het baasje dat zo graag wilde.

Het verbaast mij steeds meer en het lijkt steeds erger te worden dat veel huisdiereigenaren gewoon echt geen idee hebben wat ze doen. Dat ze vooral kijken naar wat ze zelf leuk vinden en daar moet het dier maar in mee gaan. Ik word er moe en gefrustreerd van! Jammer genoeg vinden de meeste hondeneigenaren zichzelf DE beste hondenfluisteraar en -kenner. Je hoort mij niet beweren dat IK alles weet en alles goed doe maar ik ga geen van mijn honden aan een riem voortslepen over een druk terrein omdat ik zo nodig iets gezelligs met de hond wil doen.

Op deze dag voor dier en mens waren niet alleen honden, er waren allerlei dieren: geiten, ezels, paarden, honden, katten, vogels, reptielen, koeien, enzovoorts. Ik kan er helemaal niets aan doen maar ik let er altijd op hoe een dier erbij zit, staat, hangt of ligt. Dat heb ik al van kleins af aan en dat is geen zegen, kan ik je vertellen. Ik kan me er ook niet voor afsluiten en doen of ik iets niet zie. Dat zit niet in mijn aard.

Ik heb paarden zien staan die zich absoluut niet fijn voelden. Ik heb een varken met biggetjes zien liggen op een plek waar deze dieren niet horen te liggen. Katten vastgehouden zien worden waar ze echt niet blij van worden. Kittens in een glazen huis zien zitten waarvan ik nu al durf te zeggen dat er morgen of de dagen erna verschillende ziek zullen worden door alle stress die ze op deze geweldige dag voor dier en mens mee hebben moeten maken.

Er zullen veel mensen zijn die een geweldige dag hebben gehad op deze dag voor dier en mens. Ik weet zeker dat veel dieren die op deze dag aanwezig waren absoluut niet blij waren… Volgend jaar lopen de meeste mensen die er vandaag waren er weer en zullen weer genieten van deze dag voor mens en niet voor dier!!! Ik zal er niet zijn…

 

Schaamte

Iedereen kent wel het gevoel van schaamte. Nou moet ik zeggen dat ik me niet heel vaak of snel schaam over het algemeen. Mits met kleding aan !  Maar dat is weer een heel ander verhaal met details die ik u zal besparen.

Er is een tijd geweest dat ik mij wel schaamde. Toen woonde ik in een caravan bij een boer op het erf omdat ik simpelweg nergens anders terecht kon. Ik had 5 honden en geen rooie cent. Ik kan je zeggen  dat het dan erg lastig is om woonruimte te vinden. De caravan was niet aangesloten op de  riolering en er was geen stromend water. Het ding van 11 bij 3,5 meter stond onder een soort loods bij de boer op het erf. Zo illegaal als de pest maar ik had tenminste wel mijn eigen plekje. Gelukkig was het vlak bij mijn ouders en daar ging ik dan o.a. douchen. Mijn pa had elektriciteit geregeld in de caravan  dus ik kon eten klaar maken in mijn elektrische wok en ik kon thee zetten. Van de honger en dorst zou ik niet omkomen. Een kachel op olie hield de caravan lekker warm. Ik maakte er zo goed en zo kwaad ik kon een gezellig eigen plekje van. Dat lukte me nog aardig ook, al zeg ik het zelf.

Toentertijd was ik vrijgezel en ik was wat aan het daten. Om dan tegen iemand te zeggen waar je een date mee hebt dat je in een caravan woont zonder riolering en stromend water is niet echt punten scoren. Daar schaamde ik mij toen wel voor. Ergens in de 30 en dan in een caravan zonder geld. Hoe ver kon een mens zinken.

Aan de andere kant genoot ik ervan om in de caravan te wonen als ik niet nadacht over het feit dat ik niets had. Wakker worden met uitzicht over een weiland waar koeien liepen of paarden. Midden in de natuur met de geur waar ik als dorpse trien zo van hou. Geen buren waar ik rekening mee hoefde te houden. Geen auto’s die op mijn plek geparkeerd stonden. Nu moet ik er om lachen dat ik daar in die caravan heb gewoond en voel die schaamte die ik toen had nu absoluut niet meer.

Lachen om het feit dat ik de eerste nacht in mijn caravan wakker schrok. De boer zijn tractor stond namelijk in de loods naast mijn caravan geparkeerd. Als je op het platteland woont dan weet je dat boeren over het algemeen erg vroeg beginnen. Deze boer begon dus om 4 uur in de ochtend en had om die tijd zijn tractor nodig. Toen hij de motor startte naast het raam waar ik mijn bed had staan kwam ik dan ook een meter omhoog uit bed. Kolere wat schrok ik. Toen ik doorhad wat er gaande was ben ik lachend weer in slaap gevallen. De boer heeft daarna de tractor een andere plek gegeven zodat ik niet iedere ochtend om 04.00 uur wakker werd.  Ik vond al snel iemand die mij leuk vond om wie ik was en niet om wat ik niet had en heb nog een aantal hele leuke gezellige maanden in die caravan gehad.

Zoals ik al zei heb ik niet vaak last van schaamte. Toch had ik er de afgelopen week last van. Ik ben een paar dagen aan het bedenken geweest of ik wel of geen oproep op fb zou zetten.  Een oproep met de vraag om truien en jassen voor mezelf. Ik heb er namelijk geen geld voor om zelf te kopen maar ik heb wel warme kleding nodig want zoveel kleding heb ik niet. Ik geef zelf veel weg van de spullen of het geld wat ik heb. Het weggeven van spullen aan mensen geeft mij altijd veel voldoening.

Ik heb zo eens een zwerver opgepikt van straat en naar een slaapplaats gebracht met zijn fiets en zijn hondje. In mijn portemonnee zat nog €5,00  en die heb ik hem gegeven. Toen ik het verhaal thuis vertelde zei mijn vader “ik ben blij dat je nog maar €5,00 in je portemonnee had en niet meer want anders had je dat ook weggegeven”.  Mijn vader kent mij goed !

Dat ik geen geld heb om truien en een nieuwe winterjas te kopen komt niet omdat ik niet met geld om kan gaan of omdat ik geld uitgeef aan dingen die niet van belang zijn. Dat komt door het feit dat ik honden en katten heb. Het geld wat ik verdien wordt vooral besteed aan mijn dieren. Het is mijn keus om zoveel dieren te hebben en om dan te gaan vragen om kleding vond ik wat ver gaan eigenlijk. Ik maakte het er tenslotte zelf naar door zoveel dieren te hebben. Dan moet ik maar minder dieren nemen dan kan ikzelf mijn kleding kopen dacht ik steeds.

Een paar dagen ben ik met mezelf in dialoog geweest of ik wel of geen oproep neer zou zetten. Ik heb het uiteindelijk toch gedaan en wat ben ik daar blij mee. Wat een super leuke lieve reacties heb ik gehad. Ik werd dapper genoemd. Men haalde aan dat het mij sierden omdat ik zo goed voor mijn dieren zorg. Ondertussen ben ik 3 hele gave leuke jassen rijker en heb verschillende, voor mij nieuwe, tweedehands truien in mijn kast hangen. De schaamte die ik voelde is absoluut niet nodig geweest. Het is heerlijk om te voelen dat men het beste met je voor heeft. Het is heerlijk om te voelen dat er nog mensen zijn die willen delen. Het is net zo fijn om te krijgen van mensen die het beste met je voor hebben als om te geven. Doordat ik mijn schaamte opzij heb gezet  is het voor mij een extra fijne Sinterkerst dit jaar !!

Ik wens u allen bij deze alvast een hele fijne kerst en een schaamteloos nieuw jaar toe.

Lieve schat rust zacht

‘Ze kan bijten’ zei de man die Lupa naar het asiel bracht. De man die bekend stond als een trainer met hele harde hand. Hij had het liefst herders. Zo wild en agressief mogelijk want des te harder kon hij er mee om gaan. Lupa was een klein hondje, kruising Kooikertje. Ze was duidelijk onder de indruk van alles. Het is ook niet niks. 11 Jaar en dan naar het asiel worden gebracht. Alles nieuw, alles vreemd. Haar baasje ging verhuizen en Lupa mocht niet mee. Ik viel als een blok voor Lupa. We hadden vanaf het begin een band.

Lupa werd ter adoptie gezet. Ze had mij laten zien dat ze nog dol was op spelen met balletjes en stokjes. Dan kwam ze helemaal los. Er kwamen wel mensen voor haar kijken om te adopteren maar het waren alleen maar oudere mensen. Die oudere mensen vond ik niet goed genoeg voor haar als baasje. Lupa was dan 11 jaar maar ze wilde nog rennen en spelen. Ik zag deze oude mensen niet met ballen gooien.

Lupa had ik in de tussentijd tussen mijn eigen roedeltje lopen op het asiel. Dat ging erg goed. Omdat Lupa en ik hele dikke maatjes waren besloot ik haar zelf te adopteren. Wat een trouw hondje was mijn Lupa. Ik kon haar overal los mee heen nemen. Ze bleef trouw naast mij of in de buurt. Ze liep altijd vlak achter of naast me. In het begin schrok ik regelmatig. Ze liep dan zo dicht achter mij dat ik haar niet zag als ik omkeek en dacht dan dat ze weg was. Ze is nooit, maar dan ook nooit ver bij mij weg gelopen.

Lupa hield van alles waar ze achter aan kon rennen. Water in de lucht gooien. Blaadjes die op de grond lagen wegschoppen of sneeuw. Lupa vond het fantastisch en genoot daar enorm van. Ik heb wat zand, water, blaadjes, sneeuw en alles wat ik maar in de lucht kon schoppen voor haar in de lucht geschopt. Achter stokken aan en ballen. Wat was ze dan enthousiast en vrolijk. Ik genoot altijd zo van haar tijdens de wandelingen.

Het was vanaf het begin duidelijk dat Lupa ook met harde hand was behandeld bij haar vorige baas. Als ik in mijn handen klapten kroop ze in elkaar. Als ik moest hoesten of niezen ging ze zenuwachtig rond lopen. Ik probeerde daarom nooit te niezen waar Lupa bij was. Ze veranderde dan in een trillend bang zenuwachtig hondje. Ik ben heel blij voor Lupa dat ze voor afstand naar ons asiel is gebracht. Dat ze bij mij verder kon leven zonder dat haar langer pijn kon worden gedaan. Ik ben blij voor mezelf dat Lupa in mijn leven is gekomen.

Gisteravond is Lupa, mijn allerliefste Lupa, thuis ingeslapen. Haar nieren waren zo slecht dat het niet langer kon. Negen dagen nadat ik van mijn viervoeter maatje Barnie afscheid heb genomen moest ik afscheid nemen van Lupa. Lupa die altijd bij mij was. Lupa die extra speciaal voor mij was. Lupa  waar ik een ongelooflijk intense band mee had. Een band die ik nog niet eerder met een hond heb gehad.  Vier jaar lang heb ik genoten van Lupa. Vier jaar lang heeft ze mijn leven verrijkt en ik hoop dat ik haar leven verrijkt heb. Het heeft niet langer mogen zijn en ik moet verder met mijn leven zonder Lupa. Als er een hiernamaals bestaat weet ik zeker dat ze op mij staat te wachten als ik daar ook aankom.

Mijn Lupa… mijn trouwste maatje die een leegte achterlaat zo groot dat ik er geen woorden voor heb. Een oorverdovende stilte en intens verdriet. Zoveel verdriet dat ik er bijna letterlijk in stik.

Lieve schat rust zacht.  Ik mis je vreselijk enorm veel. 

Diep triest

Diep triest. Dat zijn de woorden dat mij de afgelopen maanden het meest hebben geraakt. Ik kreeg een tweet binnen nadat ik een nieuwe blog online had gezet. Daarin vroeg de persoon achter de tweet zich af of ik wist dat ik diep triest schreef. Diep triest betreft mijn woordkeuze bedoelde hij daarmee.

Ik kan mij niet herinneren dat ik me zo geraakt voelde door twee woorden. Diep triest zei iets over mij als mens zijnde vond ik. Over wie ik ben en wat ik kan. Dat raakte me enorm. Ik ben mijn hele leven al erg onzeker over mezelf. Dit maakte het er niet beter op.

Mijn ouders zijn niet hoog opgeleid. We hadden het niet breed thuis. Ik heb LEAO gedaan en ik ben op mijn zestiende daarom gelijk gaan werken. Studeren werd niet eens over nagedacht. Ik heb altijd hard gewerkt. Zonder hoge opleiding kwam ik toch steeds aan een baan. De bazen waar ik voor gewerkt heb waren vaak zeer tevreden over mij als werknemer.

Op een bepaald moment ging ik de rijinstructeuropleiding doen. Van de 28 mensen in mijn groep voor de opleiding was ik één van de eersten die het diploma behaalden.  Ook betreft andere cursussen die ik de afgelopen jaren heb gedaan kwam ik er steeds heel goed uit.

Al jaren zet ik mij in voor mens en dier. Ik probeer te helpen waar ik kan. Alles wat ik deed of doe viel ineens weg door de tweet met de woorden “diep triest” erin.  Diep triest. Diep triest was hoe ik mij voelde.

Ik heb een paar dagen nodig gehad om mezelf weer opgepept te krijgen. Om me weer zekerder te voelen. Dat het okay is hoe ik ben. Dat mijn manier van schrijven zo is. Ik heb nu eenmaal geen gigantische woordenschat. Het heeft me een paar dagen gekost om me te realiseren dat mijn woordenschat niets te maken heeft met wie ik ben. Dat mijn woordenschat niets te maken heeft met mijn zijn. Dat ik mag zijn wie ik ben en dat het goed is.

De oudere mevrouw in het vluchtelingenkamp

Toen ik wakker werd was ik al zenuwachtig want vandaag ging ik voor het eerst naar een vluchtelingenkamp. Één van de vluchtelingenkampen die we deze week zouden gaan bezoeken, in het land wat verscheurd was door een jarenlange oorlog. Onze tolk, die ook onze chauffeur was reed ons door de grijze grauwe stad heen en ik voelde die donkere zware deken van mij afglijden toen we de stad achter ons lieten. Ik had geen idee hoe zo’n vluchtelingenkamp eruit zou zien of hoeveel mensen er zouden wonen.

Mijn leven had tot nu toe vooral bestaan uit depressief zijn, weinig ondernemen omdat ik nergens heen wilden en Oprah kijken op tv in de hoop dat ik dan ineens een leven kreeg wat wel leuk en opgewekt was. Ik was best streng opgevoed en mijn ouders waren niet van die avonturiers. Verre vakanties zat er bij ons thuis niet in want dat konden mijn ouders niet betalen. Daarnaast is op vakantie gaan niets voor mijn ouders. Die vinden een dagje Efteling al heel wat. Toen iedereen van mijn klas op donderdagavond altijd naar de stad mocht, want dan was het koopavond en “the place to be”, zat ik thuis want ik mocht niet met de rest mee. Ik vond dat altijd vreselijk. Ik was de enige die niet mee mocht. Hunkerend luisterde ik dan de volgende dag naar de verhalen en hoopte, tegen beter weten in, dat ik de volgende koopavond misschien ook wel naar de stad mocht. Veel avonturen had ik dus nog niet beleefd toen ik daar in de auto zat en op weg was naar een vluchtelingenkamp.

Er was ons verteld dat de mensen in het vluchtelingenkamp wisten dat we zouden komen en dat ze waarschijnlijk al stonden te wachten als we aan kwamen. Iedere maand ging er een groepje van 3 a 4 mensen zoals wij, reikibehandelaars, naar Bosnië. Die groep ging dan ook naar de stad die bedekt werd door de donkere zware deken, Tuzla en bezochten de verschillende vluchtelingenkampen in de omtrek om de mensen die daar verbleven een reikibehandeling te geven als men dat wilde. Er werd steeds gretig gebruik van gemaakt was ons verteld. Ik was gespannen en enorm nerveus.

Het vluchtelingenkamp zag er uit als een zwaar verwaarloosde woonwijk. Het stond vol met dezelfde gebouwen en in ieder huis verbleven minimaal 3 tot 4 gezinnen. Gewoonlijk zou er 1 gezin wonen. Er was geen elektriciteit en het was koud, ijskoud. We werden naar één van de gebouwen gereden en we gingen een soort huis in. Er was geen kachel waardoor het binnen net zo koud was als buiten.

Er waren al verschillende mensen bij ons geweest toen er een hele oude mevrouw naar binnen werd geholpen. Ze kon niet zelfstandig lopen. Aangezien ik net klaar was met de reiki behandeling bij iemand werd de oudere dame voor mij op een stoel gezet. Er liepen tranen over de wangen van de oudere dame. Het waren geen tranen van verdriet maar van de kou en de ouderdom heb ik mezelf altijd voorgehouden. Ik veegde de tranen met mijn handen weg en toen voelde ik hoe koud ze was. De oudere mevrouw keek mij niet aan en vertoonde verder geen emotie of zocht geen oogcontact. Heel voorzichtig plaatste ik mijn handen op haar schouders om haar reiki te gaan geven. Ik concentreerde me zo goed mogelijk maar hoe ik mijn best ook deed ik voelde absoluut niets in mijn handen. Gewoonlijk voelde ik duidelijk de energie door mijn handen lopen, werd het heel warm onder mijn handen maar er gebeurde helemaal niets. Ik probeerde de energie met mijn gedachte haar lichaam in te duwen. Visueel kon ik het allemaal bedenken maar het hielp voor mijn gevoel echt niet. Verschillende keren heb ik tranen weggeveegd van het koude oude gezicht zonder dat de oudere vrouw mij enig teken gaf of emotie liet zien. Ik heb de reikibehandeling zo goed en zo kwaad mogelijk afgemaakt.

Na de behandeling van de oudere vrouw was ik gefrustreerd en werd boos en verdrietig tegelijk. Wie dacht ik wel niet dat ik was om even naar Bosnië te komen met mijn bijna nul aan levenservaring. Te bedenken dat ik daar wel eens mensen kon gaan helpen die helemaal niets meer hadden. Die in een oorlog de vreselijkste dingen hadden meegemaakt. Mijn zelfvertrouwen was op dat moment compleet verdwenen en ik wilde niet meer verder gaan. Het enige wat ik wilde was naar huis. Ik was compleet gedesillusioneerd en het vertrouwen in de reiki was verdwenen. De twee dames met wie ik deze week in Bosnië verbleef probeerden mij te bedaren. Waarom zou deze oudere mevrouw zich helemaal naar ons laten brengen als ze er niets aan zou hebben? De tolk had ons al verteld dat ze er steeds was als er reikibehandelaars naar het vluchtelingenkamp kwamen. Waarom zou ze helemaal naar ons toe komen als ze er niets aan had? Ik kon er geen antwoord op geven.

Nadat ik wat bedaard was heb ik nog reiki aan andere mensen gegeven. De energie voelde ik toen wel. Waarom ik de energie niet voelde bij de oudere dame weet ik niet, dat vraag ik me nog steeds af. Ik weet wel dat ik daar in dat vluchtelingenkamp ineens weer met beide benen op de grond stond. Daar op dat moment is er iets met mij gebeurt wat ik nog steeds niet kan omschrijven. Ik weet dat ik toen veranderd ben, dat ik toen gegroeid ben als mens. Ik zal de oudere mevrouw mijn leven lang met mij mee dragen. Het was een zeer bijzondere ervaring