Diep triest

Diep triest. Dat zijn de woorden dat mij de afgelopen maanden het meest hebben geraakt. Ik kreeg een tweet binnen nadat ik een nieuwe blog online had gezet. Daarin vroeg de persoon achter de tweet zich af of ik wist dat ik diep triest schreef. Diep triest betreft mijn woordkeuze bedoelde hij daarmee.

Ik kan mij niet herinneren dat ik me zo geraakt voelde door twee woorden. Diep triest zei iets over mij als mens zijnde vond ik. Over wie ik ben en wat ik kan. Dat raakte me enorm. Ik ben mijn hele leven al erg onzeker over mezelf. Dit maakte het er niet beter op.

Mijn ouders zijn niet hoog opgeleid. We hadden het niet breed thuis. Ik heb LEAO gedaan en ik ben op mijn zestiende daarom gelijk gaan werken. Studeren werd niet eens over nagedacht. Ik heb altijd hard gewerkt. Zonder hoge opleiding kwam ik toch steeds aan een baan. De bazen waar ik voor gewerkt heb waren vaak zeer tevreden over mij als werknemer.

Op een bepaald moment ging ik de rijinstructeuropleiding doen. Van de 28 mensen in mijn groep voor de opleiding was ik één van de eersten die het diploma behaalden.  Ook betreft andere cursussen die ik de afgelopen jaren heb gedaan kwam ik er steeds heel goed uit.

Al jaren zet ik mij in voor mens en dier. Ik probeer te helpen waar ik kan. Alles wat ik deed of doe viel ineens weg door de tweet met de woorden “diep triest” erin.  Diep triest. Diep triest was hoe ik mij voelde.

Ik heb een paar dagen nodig gehad om mezelf weer opgepept te krijgen. Om me weer zekerder te voelen. Dat het okay is hoe ik ben. Dat mijn manier van schrijven zo is. Ik heb nu eenmaal geen gigantische woordenschat. Het heeft me een paar dagen gekost om me te realiseren dat mijn woordenschat niets te maken heeft met wie ik ben. Dat mijn woordenschat niets te maken heeft met mijn zijn. Dat ik mag zijn wie ik ben en dat het goed is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *