Geen leuke baan.

Nee mensen het is geen leuke baan om beheerder van een dierenasiel te zijn. Nee mensen het is iets heel anders dan knuffelen met honden en katten. Nee, nee, nee, nee, nee, nee!!

Denk je echt dat het leuk is om al die dieren te zien die binnen komen? Al die dieren die binnen komen en die verkloot zijn door de mens?
Katten die met niks en niemand samen kunnen leven omdat de kat zeer slecht gesocialiseerd is want men wilde gratis een kitten en hebben het diertje op een boerderij gehaald.
Honden die zulke ernstige gedragsproblemen hebben dat ze de maatschappij echt niet meer in kunnen. Die een gevaar zijn voor mens en dier en daarnaast zo vreselijk veel stress hebben in een kennel te moeten zitten.
Dat je een storm van ellende en kritiek over je heen krijgt als je de keus hebt moeten maken een hond in te laten slapen. Er zijn namelijk altijd mensen die vinden dat levenslang in een kennel, lang niet zo erg is als euthanasie. Ook al wordt de hond knettergek in de kennel en is hij een gevaar voor de verzorgers. Dit zijn de schippers die aan wal staan te gillen zonder dat ze enig idee hebben.
Honden die er zo slecht aan toe zijn dat je je af vraagt of het ooit nog goed gaat komen met hun medische gezondheid.
Honden die lastig te plaatsen te zijn en die jaren in het asiel verblijft.
Katten die voor afstand binnen komen en amper 2 kilo wegen. Compleet uitgedroogd, uitgemergeld en apathisch zijn en het baasje zich van geen kwaad bewust is.
Zwerfkittens die binnen komen en meer dood dan levend zijn, die compleet leeggezogen zijn door teken of vlooien, die zo ziek zijn dat ze de ogen dicht geplakt hebben zitten en je weet dat er minimaal één oog geamputeerd zal moeten worden.
Een zwerfkat die binnen komt waarvan je van te voren al bijna weet dat de kat aids heeft en de enige optie inslapen is.

Ik kan zo nog wel even door gaan over de dieren die er binnen komen in ons asiel. Het is alles behalve leuk.

Dan heb ik het nog niet over de mensen waar je mee te maken krijgt.

Mensen die een hond willen adopteren. Die vinden dat een hond prima 10 uur per dag alleen kan zijn.
Mensen die boos worden omdat je ze absoluut niet geschikt vindt voor de hond of kat waar ze interesse in hebben.
Mensen die je vertellen hoe de hond of kat is en wat het dier nodig heeft terwijl ze het dier nooit eerder gezien hebben of meegemaakt.
Dan heb je nog mensen die binnen zeer korte tijd hun geadopteerde hond terug brengen en dat ze dan ook nog durven te zeggen dat ze echt alles hebben geprobeerd om het te laten slagen.
Of de mensen die afstand komen doen van hun dier en dat ze kapot zijn van verdriet omdat het dier echt niet kan blijven of mee kan naar nieuwe woning.
De mensen die een dier voor afstand komen brengen maar er geen traan om laten want het dier heeft geen enkele emotionele waarde.
Mensen die bellen en vragen om hulp omdat ze het financieel niet meer trekken en geen voer kunnen kopen voor hun hond, of niet naar de dierenarts kunnen omdat daar geen geld voor is.

En ook hier kan ik door blijven gaan over de mensen waar je als asiel beheerder mee te maken krijgt. Het is alles behalve leuk. Ik raak steeds meer gefrustreerd, ik voel steeds meer wanhoop. Het zal nooit anders worden en het wordt erger en erger want de mens wordt steeds makkelijker en egoïstischer zo lijkt het.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *