Medina. Het einde nadert.

Het einde nadert. Ik weet niet hoe lang het nog duurt maar feit is dat ze het geen jaar meer gaat redden. Mijn oudste teef Medina is 15 jaar en ze gaat best hard achteruit. Als pup nam ik haar mee vanuit Bosnië naar Nederland. Mijn toenmalige vriend zei tegen mij, toen ik weg ging naar Bosnië om daar een week in het asiel te gaan werken met Nederlandse dierenartsen en vrijwilligers; je hebt al drie honden en ik wil er niet meer bij. Dat had hij nou niet moeten zeggen want ik ben heel slecht in luisteren. Daarnaast kon ik de kleine pup die binnen werd gebracht niet achter laten in het asiel in Tuzla want ze zou het niet overleven.

Toen we bezig waren in het asiel in Tuzla met steriliseren en castreren van honden en andere hand en span diensten verrichten kwam er een auto de berg op en stopte bij het asiel. Er kwamen twee mannen uit. De achterklep ging open en daar kwamen drie pups uit. De mannen hadden deze pups  van de markt gehaald want er liepen hondenvangers rond. Als die hondenvangers de pups in handen zouden krijgen was het klaar met deze kleintjes. De mannen tilde de pups wat onhandig op. Toen één van de pups op de grond in het asiel werd gezet vlogen er een aantal honden op af. De kleine pup jankte en was compleet in paniek. Ik pakte de kleine snel op en troostte haar. Er was een lege kennel waar ik heen liep en waar ik even rustig met haar ging zitten. Ze kroop tegen me aan. Toen één van de Nederlandse dierenartsen naar haar hartje luisterden werd duidelijk dat ze niet in orde was. Haar ademhaling ging dan ook heel snel en ze was niet fit. Ze had een gat in haar middenrif of een hartafwijking werd mij verteld. Hoe dan ook zou ze het in dit asiel, in dit land op deze manier niet gaan redden.

Aan het einde van een week hard werken en veel ellende vertrokken we weer vanuit Bosnië naar Nederland. De kleine Medina, zo had ik haar genoemd, ging met mij mee. Op zaterdag kwamen we in Ndl aan en op maandag werd ze geopereerd. Ze bleek een gat in haar middenrif te hebben en er was al van alles aan elkaar gegroeid. De operatie duurde ruim twee en een half uur. Gelukkig is ze daar goed doorheen gekomen en nu zijn we dus vijftien jaar later en is het eind voor haar in zicht.

Vorig jaar zomer dacht ik dat ze eind van dat jaar niet zou halen. Ondertussen zijn we meer dan een jaar verder. Nu gaat ze echt hard achteruit. Ze hoort bijna niets meer, behalve als ik heel hard op mijn vingers fluit. Ze ziet steeds minder en loopt steeds lastiger om dan zo nu en dan ook door haar achterpoten te zakken. Hoe weet ik nou wanneer het echt genoeg is geweest? Ik wil zelf niet oud worden en al helemaal niet als ik niet meer helder ben en steeds meer afhankelijk wordt. Ik projecteer dat natuurlijk op anderen maar ook op mijn dieren want voor hen wil ik dat ook niet. Maar is dat eerlijk ten opzichte van mijn dieren? Maak ik dan niet te snel een keus betreft inslapen? Ik vind dit een hele lastige. Ik laat een dier namelijk liever te vroeg dan te laat inslapen. Ik heb ervaring genoeg door de jaren heen.

Ik heb al bijna 20 jaar honden en altijd meer dan één. Daarnaast werk ik al bijna 20 jaar met zwerfhonden uit Bosnië. In de 7 jaar dat ik een paar keer per jaar in het asiel in Bosnië kwam, ik was voorzitter en oprichtster van een stichting om de zwerfhonden daar te helpen, heb ik vaak voor God gespeeld en opdracht gegeven om honden in te laten slapen. Daarnaast haal ik zelf vaak oudere of zieke honden in huis en daardoor heb ik zelf ook al 7 urnen op de kast staan.  In 2014 was het wel erg heftig want toen heb ik 4 van mijn eigen honden moeten laten inslapen. Twee honden in 9 dagen tijd. Ik dacht toen dat mijn hart nooit meer pijnvrij zou worden.

Spelen voor God ben ik goed in want ik maak de keus redelijk makkelijk. Niet dat ik geen verdriet heb of dat ik er niet over nadenk. In geen geval. Ik ga iedere keer kapot vanbinnen en ik denk er heel goed over na. Maar ik durf de verantwoording te nemen en kan mijn emoties uitschakelen bij de keus. De keus moet het beste zijn voor het dier en niet voor de mens die het dier niet wil missen.

Medina is samen met mij zeker twaalf keer verhuisd. We hebben samen veel meegemaakt de afgelopen vijftien jaar. Medina heeft veel honden langs zien komen. Honden die ik tijdelijk in huis liet komen tot ik een baas voor ze vond. Honden die ik in mijn roedel opnam omdat ze oud of ziek waren. Medina vond het allemaal prima als ze maar niet te dicht in haar buurt kwamen. Dat is nog steeds zo. Komen de andere honden te dicht bij haar dan blaft ze die weg. Een hond die haar niet kent schrikt zich er dood van. Medina heeft in verschillende provincies gewoond samen met mij. Medina heeft niet alleen veel honden langs zien komen maar ook veel vriendjes, neukertjes en scharrels.

Ze heeft mij heel wat keren tassen en koffers zien pakken. Ik was namelijk steeds de geen die vertrok uit de relaties over het algemeen. Ze heeft psycho P. meegemaakt. Ik moest Medina en de andere honden die ik toen had een paar keer voor hun veiligheid naar mijn ouders brengen omdat psycho P er een handje van had agressief gedrag te vertonen. Dat iemand mij wat aan wil doen is tot daaraantoe maar men komt niet aan mijn honden. Ze heeft pornoverslaafde T. meegemaakt. Dat hij iedere week dronken thuiskwam na een avondje darten. Ze heeft meegemaakt dat ik foto’s vond van hem met vrouwen waar dingen op gedaan werden die hij alleen met mij zou hebben gedaan. Het positieve aan het wonen bij pornoverslaafde T was dat we dagelijks gingen wandelen in het bos. Daar woonde we toen vlakbij. Medina genoot daar enorm van. Ze liep meestal los want ze heeft altijd goed geluisterd.

Wandelen heeft Medina altijd helemaal geweldig gevonden. Haar neus achterna en o wee als ze een haas zag. Ze was zo snel als het licht. Gillend en jankend van opwinding ging ze er achteraan. Gelukkig is het achter een haas aan gaan maar een paar keer gebeurt. Ik kreeg een hartverzakking de keren dat ze dat deed want ze ging dwars door alles heen. Nu ziet ze geen haas meer lopen, al zou het dier voor haar neus een dansje doen. Wandelingen maken vindt ze ook veelal niet fijn meer. Haar vaste rondje vindt ze prima maar niet meer lopen langs de Waal bijv. Het gekke is dat we daar heel vaak zijn geweest en dat vond ze altijd geweldig. Nu is ze er angstig en loopt met de staart tussen haar benen. Dus ik loop haar vaste rondje en soms gaat ze mee naar de Zandput voor een langere wandeling en ook dat gaat goed. Het blije moment van de dag is als we terugkomen van de wandeling want dan krijgen de honden een snoepje. Voor de rest van de dag is ze eigenlijk vooral aan het slapen. Ze staat nu op pijnstillers omdat ze duidelijk last heeft van haar achterhand. Met de pijnstillers lijkt het beter te gaan en zakt ze minder snel door haar achterpoten heen. Met de dood van Medina zal er een deel van mij sterven. Ik hoop dat ze nog lange tijd mee kan maar dat zeg ik tegen beter weten in want dat zal niet gebeuren. Wanneer het tijd is voor haar om te gaan weet ik niet. Tot die tijd geniet ik van haar en maak ik haar leven zo goed mogelijk.

  

3 antwoorden op “Medina. Het einde nadert.”

  1. Lieve Wilma,
    Het is aan jou om te beslissen wanneer de pijn voor Medina te groot wordt om te dragen. Ik heb er volledig vertrouwen in dat jij dat op het juiste moment neemt. Enkel in haar belang. Met deze blog heb je ons weer eens laten zien hoe wij mensen met dieren om dienen te gaan en Medina’s lot is in bij jouw in de allerbeste handen die dieren zich wensen kunnen. Heb geen schuld gevoel, het is de beste beslissing die je ooit voor Medina gaat nemen n.l. haar lijden besparen. Groet Kees.

  2. Lieve Wilma, wat een ongelooflijk groot liefdevol avontuur is je leven met Medina. Niet het besluit om het lijden te voorkomen maar heel misschien om een stukje van jezelf te laten gaan dat maakt het zo moeilijk. Een deel van jezelf, dat is Medina geworden. Zo voelde het in ieder geval voor mij toen ik afscheid nam van mijn hond Holly. Sterkte, loslaten is oorlog tussen gevoel en verstand. Liefs Ingrid

  3. Lieve Wilma, het meest verschrikkelijke van een leven met honden is het onvermijdelijke afscheid. En of er nu 2, 3 of 1 hond rondloopt, dan ben je altijd een poos van slag. Het zijn je kinderen. Net als jij heb ik (mijn eerste hond in 1980) altijd honden gehad en ook 2 en 3 tegelijk. Ik mis ze nog altijd allemaal. Jij bent zelf de beste raadgever wanneer het tijd wordt en ik wens je veel sterkte. Onthoud dat Medina geen beter huis had kunnen treffen. Ook jij bent een liefste mens op aarde. Groeten Joke.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *