Mijn werk als asiel beheerder

Op 1 december 2018 jaar ben ik tien jaar beheerder van het dierenasiel in Bruchem. Niet één dag is saai geweest en niet één dag is hetzelfde geweest. Nooit eerder heb ik zo lang ergens gewerkt als hier in ons asiel. De afwisseling en het steeds weer zoeken naar oplossingen voor van alles en nog wat maakt het voor mij interessant om hier te werken. Vaak zeggen mensen tegen mij “wat een mooi beroep heb je” of “dat werk zou ik ook wel willen doen”. Mensen denken dan vooral aan het knuffelen en kroelen met honden en katten. Jammer genoeg bestaat het werk als beheerder juist niet uit kroelen en knuffelen met de honden en katten. Het werk van een beheerder houdt in dat je veel dingen moet doen achter de computer. Mails en telefoontjes beantwoorden en veel dingen op papier uitwerken omdat alles geregistreerd moet worden. Daarnaast heb je met heel veel mensen te maken en dat is niet altijd prettig. Het werk wordt er niet makkelijker op de laatste jaren. Steeds vaker krijgen we telefoontjes van mensen die hun dieren weg moeten doen omdat ze er financieel niet meer voor kunnen zorgen. Steeds vaker wordt de hulp ingeroepen door hulpverleners omdat er steeds meer mensen zijn met psychische problemen die een huis met dieren hebben waar het dan ook nog eens een chaos is. Huisuitzettingen, opnames in ziekenhuis of instelling komen steeds vaker voor is de ervaring. Vaak zijn er dieren bij betrokken want de mensen die moeite hebben met het leven hebben vaak hun dieren als enige lichtpuntje. De dieren geven altijd liefde en doen geen nare dingen waar men verdriet van heeft. Jammer genoeg is de zorg voor deze dieren niet altijd optimaal, al vindt men zelf dat ze de zorg prima doen.

Het afgelopen jaar zijn er steeds meer dieren binnen gekomen van mensen die er door financiële of psychische redenen niet meer voor konden zorgen. Dat gaat regelmatig gepaard met heel veel verdriet van de baasjes. Vaak is het dan ook zo dat men geen financiële middelen heeft om de afstandskosten te betalen. De dieren zijn meestal niet gevaccineerd, gechipt of gecastreerd. De kosten zijn dan geheel voor ons asiel als men deze kosten niet kan betalen. Ook helpen we als asiel zo nu en dan mensen met voer en medische kosten als hun dier dat nodig heeft. Vaak is een dier het enige wat ze nog hebben en wij helpen deze mensen dan om hun dier te kunnen houden en verzorgen. U kunt zich voorstellen dat de kosten daardoor hoog oplopen.

Bij het afstaan van dieren, om wat voor reden ook, komt er vaak veel verdriet kijken. Na bijna tien jaar als beheerder went dat nog steeds niet. Het is vaak lastig om dan mijn eigen tranen in te houden. Ik probeer dan het baasje, die afstand moet doen, zo goed mogelijk gerust te stellen. Ik voel met ze mee en als men vertrokken is kan ik nog steeds regelmatig mijn tranen niet in bedwang houden. Het leven is niet altijd eerlijk en het komt steeds vaker voor. Dat frustreert mij meer en meer. Ik voel met de mensen mee en vind het heel  sneu voor de dieren die bij ons gebracht worden.

Het verzacht iets dat ik weet dat wij er voor de dieren zijn en dat de dieren in ons asiel terecht zijn gekomen. Onze vrijwilligers zorgen voor alle dieren met evenveel liefde en doen er veel voor en mee. Soms is het ook echt beter dat een dier naar ons wordt gebracht omdat de thuissituatie en het dier absoluut niet bij elkaar passen. Het is net als bij mensen. Sommige mensen halen het beste in je naar boven en andere halen het slechtste in je naar boven. Dat is regelmatig ook zo bij een huisdier en de thuissituatie. Als dat dier dan eenmaal bij ons is zien we het dier positief veranderen.

Wat ook steeds meer voor komt is dat mensen steeds makkelijker worden. Men doet makkelijker een dier weg of brengt een geadopteerd dier snel terug zonder het echt een kans te geven. In sommige situaties is het echt geen goede match en dan heb ik daar alle begrip voor natuurlijk. Het gebeurt ook regelmatig dat men wel heel snel opgeeft. Of dit nu gaat om geadopteerde dieren uit ons asiel of mensen die ergens anders een dier hebben gehaald en daar weer vanaf willen. Jonge honden die alleen maar in een bench zitten en dat de baas het vreemd vindt dat het dier jankt en nog niet zindelijk is. Kittens die men bewust geboren heeft laten worden en die naar ons brengen omdat ze de beestjes niet snel genoeg kwijt raken. Dit zijn zomaar wat voorbeelden.

Het asielwezen is in de bijna 10 jaar dat ik hier werk erg veranderd. Door de social media zijn de asielen meer de afvoerputjes geworden. Het werken in een asiel wordt er niet makkelijker op kan ik u zeggen.  Ik ben dan ook benieuwd wat het aankomende jaar gaat worden en wat we weer allemaal mee gaan maken.

Het blijft geweldig om te ervaren dat er altijd weer mensen zijn die een dier uit een asiel adopteren en daar alles voor doen om het te laten slagen. Die mensen wil ik bedanken voor hun goede zorgen voor het dier. Ook de mensen die ons altijd steunen, op wat voor manier ook, dank jullie wel!!

Vriendelijke groeten,
Wilma de Joode (beheerder asiel Bruchem)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *