Nierdonatie, 1 jaar geleden.

Vandaag 18 jan ‘18 is het een jaar geleden dat één van mijn nieren uit mijn lijf werd gehaald en in een ander persoon werd geplaatst. Ik heb geen idee wie mijn nier heeft gekregen maar ik hoop dat die persoon er nog steeds mee rond loopt en daardoor weer volop kan genieten van het leven.
 
Toen ik, een jaar geleden, mijn éénpersoons ziekenhuiskamer binnen liep en mijn tas op het bed liet vallen begon het echt serieus te worden. Ik zou de volgende dag geopereerd gaan worden. Niet omdat het moest maar omdat ik er zelf voor had gekozen. Dat laatste was voor mij geen moeilijke keus geweest. Ik wilde dit doen, ik wilde helpen. Het was wel moeilijk voor mijn ouders. Die begrepen niet waarom ik mijn leven op het spel zette voor iemand die ik niet kende.
 
Toen ik om acht uur in de ochtend naar de operatiekamer werd gebracht was ik nerveus, ondanks de pillen die ik had gehad om rustig te zijn en blijven. Ik werd de operatiekamer ingereden en heel snel daarna gingen bij mij de lichten uit. Toen ik weer wakker werd lag ik in de uitslaapkamer en hoorde ik in de verte een stem vragen; slaapt ze nog? Ik wist dat het over mij ging en mijn ogen gingen open want ik herkende die stem. Het was de stem van de chirurg. Het eerste wat ik hem vroeg was: hoe deed mijn nier het? De chirurg zei; die ging gelijk aan het werk, geen vlekje te zien, een prachtige nier. Ik begon te huilen. Ik was trots op mijn nier. Die deed dat toch maar mooi, zo in een vreemd lichaam!
 
Ik mocht drie dagen na de operatie naar huis. Een week na de operatie reed ik alweer zelf in de auto en liet ik mijn eigen honden uit in de polder en na 4 weken was ik weer aan het werk.
 
Gisteren heb ik mijn eerste bloed en urine check gehad na de nierdonatie en alles is in orde. Ik had niet anders verwacht.
Het was een zeer bijzondere ervaring om nierdonor te zijn. Veel emoties die bezit van mij namen in het hele voortraject en na de operatie. Gezond een ziekenhuis in gaan en er een stuk minder prettig uit komen was een zeer vreemde ervaring. Daarnaast waren er ook nog de reacties van mensen die er allemaal wat van vonden. Er waren mensen die dachten (en denken) dat ik het deed om aandacht te krijgen, of om naar bedankjes te vissen. Het merendeel van de reacties waren gelukkig zeer positief. Ik heb me heel wat keren ongemakkelijk gevoeld als mensen mij de hemel in prezen. Het was voor mij namelijk een normale zaak, ik vond dat ik dit moest doen…omdat het kon!

Eén antwoord op “Nierdonatie, 1 jaar geleden.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *