De oude man en zijn hondje

Het was een warme dag. Ik was aan het wandelen met mijn honden. We liepen over de dijk en ik genoot van het uitzicht over de Linge. Er lag een klein haventje onderaan de dijk. Ik liet mijn honden daar wel eens vaker wat drinken of even afkoelen in het water.

Toen ik de dijk naar beneden liep zag ik een oudere man bij het haventje. Hij liep wat onrustig rond. Ik knikte naar de oudere man en liep langs hem met mijn honden. Toen ik weer terug liep met mijn honden kwam ik aan de praat met hem. Hij vertelde mij dat hij een plekje zocht om zijn hondje te begraven. Zijn hondje die de avond ervoor voor zijn neus was dood gereden. Een kleine Jack Russel die hij al jaren had.

Zijn vrouw had een paar jaar geleden een herseninfarct gehad. Ze was sindsdien opgenomen in een verzorgingstehuis. Hij ging iedere dag naar haar toe en dan ging het hondje altijd mee. Van de kleine Jack Russel fleurde de andere bewoners van het verzorgingstehuis ook altijd op. Niet alleen de oudere man was intens verdrietig ook de bewoners van het verzorgingstehuis hadden verdriet. De oudere man huilde constant toen hij het mij vertelde.

De oudere man liet zijn hondje altijd aan de overkant van de straat plassen. Het hondje luisterde altijd maar deze ene keer niet. De Jack Russel stak over net toen er een auto aan kwam. De auto reed hard. De Jack Russel werd vol geraakt. De oudere man had zijn hondje van straat getild en thuis in een doosje gelegd in de hoop dat de kleine het zou halen. Zijn hondje is kort daarna overleden.

Nu wilde de oudere man in het haventje een plekje zoeken om zijn dierbare hondje te begraven. Één van de bootjes in het water was van de oudere man. Hij had verwacht dat er een spade aan boord zou liggen. Die spade wilde hij gebruiken om het grafje te graven. Er lag geen spade aan boord. Hij begon weer te huilen. Ik beet op mijn tanden om niet mee te gaan huilen.

Het hondje had hij in de doos op zijn scootmobiel staan. De scootmobiel stond bovenaan de dijk. Ik bood de man aan om bij mij thuis een spade te gaan halen. Ik moest nog wel 20 min lopen maar dat vond de oudere man niet erg. Ik ben in rap tempo naar huis gelopen en ben met een spade terug naar het haventje gegaan.

De oudere man had een mooi plekje uitgekozen en ik heb het gat gegraven. Toen het gat diep genoeg was heb ik de doos van zijn scootmobiel gehaald. Toen ik het deksel open deed van de doos schrok ik. Daar lag de Jack Russel in gedroogd bloed. Het koppie van dit hondje was compleet open gebarsten. Van voor tot achter was de schedel gescheurd. Ik tilde het arme dier uit de doos en lag hem in het grafje. Ik heb heel voorzichtig de grond weer over het hondje heen gelegd.

Nadat het gat helemaal dicht was heb ik nog wat gedronken met de oudere man op zijn bootje. We wisselden telefoonnummers uit en zijn beiden naar huis gegaan. Een paar dagen later heb ik de oudere man gebeld. Ik maakte me zorgen om hem. Hij vertelde dat zijn vrouw mij heel graag wilde ontmoeten. Ze was me dankbaar dat ik haar man geholpen had met het begraven van hun hondje. Een week later ben ik bij de vrouw en de oudere man op bezoek gegaan in het verzorgingstehuis. Mijn hart breekt nog iedere keer als ik aan de situatie denk. Het aanzicht van het hondje in de doos zal ik nooit vergeten.

 

Dakloos met een hond

Toen ik terug gereden kwam met mijn collega, na een informatieavond over omgang met verstandelijk beperkte mensen en/of mensen met psychische problemen op de werkvloer, was ik moe. Na een hele dag werken en ook nog een informatieavond erachteraan vond ik het wel genoeg geweest. Ik bracht mijn collega terug naar de parkeerplaats waar vandaan we aan het poolen waren. Toen ik het parkeerterrein op reed zag ik gelijk een man zitten bij de bushalte. Op zich is dat niet zo vreemd. Maar deze man zat op de grond en wilde net een pannetje op een gaspitje zetten om wat eten warm te maken zo te zien. Hij zat duidelijk niet op de bus te wachten. Dat op zich is ook nog niet schokkend. Maar wat mij triggerden was dat er ook een hond bij was. Een man, in een bushalte, zittend op de grond, tassen en een fiets met een hond. Ik vergeet te vertellen dat het baggerweer was. Regen en zware wind. Ik zag hem zijn hond eten geven om daarna voor hemzelf eten te gaan opwarmen op het gasbrandertje. De man was op fietsvakantie of hij was dakloos en onderweg.

Had de man daar alleen gezeten zonder hond had ik er waarschijnlijk niet heen gelopen maar nu deed ik dat wel. Hij keek mij wat vreemd aan toen ik vroeg of hij op vakantie was met de fiets of dat hij dakloos was. Ik vertelde hem dat mijn werk met honden te maken had en dat brak het ijs een beetje. Hij bleek dakloos te zijn en ging even wat eten om daarna weer verder te gaan met de fiets en hond. Hij verbleef gewoonlijk in Amsterdam. Zijn moeder woonde in Eindhoven en daar was hij geweest omdat zijn hond, Emma, naar de dierenarts moest en zijn moeder betaalde de dierenartskosten voor Emma. Van Eindhoven op de fiets onderweg naar Amsterdam met een hond. Ik dacht geen seconde aan hoe het voor die man zou zijn maar wel hoe het voor Emma was. De man vertelde dat hij nog door wilde fietsen naar Vianen. Daar was een brug over het water en daaronder kon hij slapen. Dat was een plek die hij kende en waar hij en Emma al vaker hadden geslapen.

Het was baggerweer en het was nog een heel eind fietsen naar die brug in Vianen en voor ik het wist stelde ik de man voor om hem, zijn fiets en Emma naar Vianen te brengen onder die brug. Hij was duidelijk blij en greep het aanbod met beide handen aan. Binnen 5 min was alles weer ingepakt en lag de fiets met tassen achterin de auto. Emma en de man zaten voorin. Mijn hersenen stonden amper stil terwijl ik de man en Emma naar Vianen bracht. Onderweg kreeg ik allerlei verhalen te horen en vertelde hij me dat Emma en hij al een jaar of 7 samen op straat leefden. Emma was zijn alles.

Het idee deze man met zijn hond onder een brug af te zetten vond ik zo’n bizar idee dat ik hem voorstelde om een hotel te betalen voor die nacht. Dan kon hij lekker warm en droog slapen en de volgende dag door fietsen, helemaal uitgerust. Ook Emma kon dan heerlijk warm liggen. Maar de man vertelde dat er geen honden mee het hotel in mochten. Er was geen andere oplossing dan de man en zijn hond onder de brug afzetten.

Het was even zoeken in Vianen waar we met de auto heen moesten want de man wist alleen de fietsroute naar die brug toe. Uiteindelijk hebben we het gevonden en in het donker hebben de man en ik zijn fiets en tassen uit de auto gehaald terwijl Emma al rond liep te snuffelen overal. Ik had nog vijf euro in mijn tas zitten en die heb ik de man gegeven. Voor hem kon ik verder niets doen maar als hij ooit hulp nodig had met Emma mocht hij mij bellen. Ik gaf hem mijn tel nummer en had hem verteld waar mijn werk was. Ik gaf hem een hand, riep gedag naar Emma en stapte weer in mijn auto om naar mijn heerlijke warme huis en bed te gaan.

Toen ik wegreed in de auto met harde regen op de ramen begon ik vreselijk te trillen en begon als een gek te huilen. What the hell was er allemaal gebeurt het laatste uur ? Ik had een vreemde man met zijn hond en zijn hele hebben en houwen, wat in een paar tasjes paste, naar een plek gebracht onder een brug. De man was dakloos en hij ging onder een brug slapen, in de wind en regen. Ik was overstuur en dat is nog zacht uitgedrukt. Het was noodzakelijk om iemand te bellen om rustig te worden en mijn verhaal te doen want ik moest het kwijt aan iemand, wie dan ook. Gelukkig werd ik door de persoon die ik als eerste belde niet voor gek verklaard. Dat zou later nog vele malen wel gebeuren namelijk. Het was een ervaring die ik nooit meer zal vergeten !!

Maanden later stond de man aan de deur bij mijn werk. Hij vertelde dat Emma was geopereerd. Ze had tumoren bij haar melkklieren en die waren weggehaald. Emma kon nu niet mee de straat op want dat zou niet best zijn voor het herstel. Hij vroeg mij of ik Emma op wilde vangen voor een paar weken. Dat heb ik gedaan. Emma is twee weken bij mij in huis geweest. De man belde steeds even op om te vragen hoe het ging. Wanneer hij langs zou komen om haar te halen wist ik niet maar hij wist waar ik werkten en dan zou hij daarheen komen. Na een paar weken stond hij dus weer op de stoep om Emma te halen. Ik had het er erg moeilijk mee om Emma mee te geven maar ik wist dat dit het leven was wat ze gewend was. Emma en de man zijn vertrokken op de fiets en ik heb ze daarna nooit meer gezien. Ik hoop dat het ze goed gaat !!

Buitenlandse honden

Laat ik het maar gelijk zeggen zoals het is; De meeste asielen in Nederland zitten niet vol met honden. Daar staat u misschien van te kijken als u dit leest want u heeft waarschijnlijk net als de meeste Nederlanders gehoord dat de asielen wel vol zitten. Vol met katten vaak wel ja, maar met honden absoluut niet. Als asielbeheerder kan ik u zeggen dat u iets gehoord heeft wat absoluut niet klopt. Er is juist een te kort aan honden in de meeste asielen. Een te kort aan leuke sociale hondjes wel te verstaan. De honden die wij in de asielen binnen krijgen zijn namelijk bijna allemaal honden met een zeer uitgebreide gebruiksaanwijzing. De honden die wij in de asielen binnen krijgen zijn honden die veelal verprutst zijn door hun baasjes. Baasjes die geen idee hebben wat het inhoudt om een hond te hebben en te verzorgen. Baasjes die roepen veel verstand te hebben van honden en hun gedrag maar dat dus absoluut niet hebben. Als ze de ene hond verkloot hebben dan nemen ze gewoon de volgende om ook die weg te doen. De meeste honden in onze asielen kunnen meestal niet met andere honden, vertonen agressie naar vreemde, hebben angst, zijn onbetrouwbaar met kinderen of kunnen absoluut niet met katten en andere dieren. Dat zijn over het algemeen de honden in de asielen in ons land. Deze honden moeten vaak heel lang wachten op een baas, als er al een baas voor ze komt. Dat wachten kan jaren duren. Jaren in een kennel en als de hond mazzel heeft een aantal uur per dag op een speelveld. Ik kan u zeggen dat dat de meeste honden geen goed doet ! Als er wel leuke sociale honden binnen komen in de asielen dan zijn deze vaak binnen zeer korte tijd alweer geplaatst omdat mensen er voor in de rij staan.

Er is veel te doen over broodfokkers. De broodfokkers in ons land verdienen vele euro’s met het plaatsen van pups. Pups die onder erbarmelijke omstandigheden worden gehouden. De vaders en moeders van deze pups zitten in schuren opgehokt in hun eigen ontlasting. Het enige wat deze honden mogen is zorgen voor pups. Ze krijgen geen medische zorg, zien geen daglicht en krijgen geen liefde. Veel van deze broodfokkers kopen hun pups in Oost Europa omdat daar helemaal geen controle is op dit soort zaken. De foto’s van dat soort schuren zal ik u besparen want ze zijn vreselijk. De pups komen met grote vrachtwagens naar Nederland. De Nederlandse handelaar heeft er een klein bedrag voor betaald en verkoopt ze dan voor bedragen die er niet om liegen.

Hoe komt het toch dat deze vreselijke broodfokkers de pups niet aangesleept krijgen ? Dat komt omdat er veel vraag is naar honden. Naar lieve sociale honden. Honden die het goed kunnen vinden met andere honden, met de kat en met de kinderen. Omdat er bijna niet van dit soort honden te vinden zijn in de asielen schaffen mensen een pup aan. Die pup haalt men dan bij de broodfokker. Vaak zijn de pups uit de broodfok niet goed gesocialiseerd en of hebben een lichamelijke ziekte of afwijking. Als je gaat kijken op internet kom je vele duizenden vreselijke verhalen tegen van mensen die pups hebben gekocht bij deze broodfokkers / handelaren.

Er zijn twee groepen mensen die bij een broodfokker een hondje gaan kopen. Als eerste de mensen die geen flauw benul hebben wat ze in stand houden. Deze groep is vaak zeer verontwaardigd als blijkt dat er iets aan hun gekochte pup mankeert.
Als tweede de mensen die wel weten wat een broodfokker is maar denken “dat overkomt mij toch niet”. Het gekke is dat deze mensen ook zeer verontwaardigd reageren als blijkt dat er iets mankeert aan de gekochte pup. Regelmatig worden er honden aangeboden aan de asielen die niet sociaal zijn, gedragsproblemen hebben die uit deze vreselijke puppy handel komen.

Naast de asielhonden en de honden die via broodfokkers komen zijn er nog de rashonden. De rashonden zijn duur en er is de laatste jaren zo vreselijk veel mee gefokt dat 40% van de rashonden een erfelijke afwijking heeft. Bepaalde rassen worden amper 4 jaar ivm epilepsie. Honden die niet kunnen ademen, die nog amper kunnen lopen na een paar jaar of honden die in elkaar storten omdat het hart niet meer werkt. De rashonden die nog wel goed gefokt worden zijn veelal duur om te kopen en is maar voor weinig mensen weggelegd.

Dan zijn er nog de buitenlandse honden. De buitenlandertjes waar iedereen over roept “dat die maar in het land moeten blijven waar ze geboren zijn omdat de Nederlandse asielen vol zitten”. Dat zijn dezelfde mensen als in het begin van mijn verhaal. De mensen die geen idee hebben. Die maar wat roepen en niet verder kijken of luisteren dan hun neus lang is.

Deze buitenlandertjes worden geboren in een land, Spanje, Turkije, Roemenië, Bosnië, Griekenland enz, waar ze vaak een slecht kort leven tegemoet gaan en met veel geweld te maken krijgen. Als ze het al overleven als pup, geboren op straat. Deze buitenlandertjes kunnen er niets aan doen dat ze geboren worden. Er is niemand die geld aan deze honden verdient zoals een broodfokker die bewust fokt of laat fokken. Gelukkig zijn er stichtingen die zich in allerlei landen inzetten om deze zwerfhonden te helpen en in het land waar deze ellende heerst voorlichting te geven en castratie projecten te doen.

Tussen deze zwerfhonden zitten vaak fantastisch gave leuke lieve honden die in het land van herkomst absoluut geen kans hebben. Deze honden, mits goed geselecteerd, zijn perfect als leuke gezellige huishond. Deze honden zijn meestal heel goed met andere honden omdat ze op straat wel op moeten kunnen schieten met andere honden. Hun hondentaal is zeer goed. De Nederlandse honden zijn door hun baasjes zo verprutst dat de hondentaal er vaak amper is. Veel honden hebben geen idee hoe ze met andere honden moeten communiceren met alle gevolgen van dien. Daarnaast zijn de meeste buitenlandse honden zijn zeer dankbaar en erg lief ondanks alle ellende die ze meegemaakt hebben.

Deze leuke gave buitenlandertjes verdienen in mijn ogen een kans op ook een fijn leven. Mij lijkt het dan ook helemaal niet gek om ipv naar de broodfokker te gaan een buitenlandertje te adopteren. Deze buitenlandertjes kunnen prima via de asielen in Nederland herplaatst worden. De asielen waar voornamelijk honden zitten die zeer slecht plaatsbaar zijn ivm gedragsproblmen en waar lege kennels zijn !  Op die manier red je écht een hond. Op die manier houd je het broodfokken onder vreselijke omstandigheden tenminste niet in stand. De broodfokkers raken hun pups niet kwijt en zullen minder moeten gaan fokken. Dat mensen geen pups meer kopen bij de broodfokkers is de enige manier om dit vreselijke geld verdienen en deze dierenmishandeling tegen te gaan.

Het adopteren van een buitenlandse hond heeft dus niet 1 maar meerdere doelen. Je gaat de broodfok tegen want je koopt er geen pup. Je helpt een hond die anders een kort leven krijgt met veel ellende en geweld. Je ondersteunt het asiel waar je de hond adopteert en die kunnen dan voor hun langzitters blijven zorgen in de hoop dat daar ook ooit echt een goede baas voor komt !!

Wilma de Joode
Beheerder asiel Bruchem

Asiel versus MP.

Als er voor vrijdag geen nieuw baasje is moet Keesje naar het asiel of wordt Keesje geëuthanaseerd. Keesje is een hele lieve hond maar zijn baasjes kunnen niet meer voor hem zorgen en Keesje moet direct weg. Wie wil Keesje adopteren ? SPOED !! HELP AUB !!

Dat zijn zinnen die ik vaak voorbij zie komen op de social media. Berichten die op Fb zijn geplaatst maar ook veel berichten die op MP staan en worden gedeeld op FB om maar zoveel mogelijk mensen te bereiken want men wil natuurlijk niet dat Keesje geëuthanaseerd wordt of naar een asiel moet. Keesje staat symbool voor iedere andere hond die ineens weg moet en dat zijn er vele duizenden. Keesje staat symbool voor iedere hond die op MP of FB wordt gezet omdat men vooral niet wil dat Keesje naar een asiel gaat. Dat Keesje geëuthanaseerd wordt staat er meestal bij om het nog dramatischer te maken. Geen fatsoenlijke normale dierenarts laat namelijk een gezonde vriendelijke hond inslapen.

Keesje wil men niet in een asiel hebben. Wat is er zo erg aan een asiel vraag ik mij als asielbeheerder af ? Ik begrijp dat je dat niet de fijnste plaats vindt voor een hond. Het gaat daarentegen om een tijdelijke opvang en niet voor een vaste verblijfplaats en dat maakt het geheel in mijn ogen toch wel even wat anders.

Veel mensen hebben nog nooit een asiel van binnen gezien of er vrijwilligerswerk gedaan. Ze hebben geen idee maar toch willen ze de hond niet in een asiel hebben. Men heeft niet door dat een asiel voor Keesje ook juist veel voordelen zal hebben voor de rest van zijn leven.

Omdat men niet wil dat Keesje in een asiel wordt opgenomen loopt Keesje nogal wat risico op ellende. Keesje komt op deze manier bij mensen zonder dat er enige nazorg of controle is. Het staat de mensen dan ook vrij om te fokken als Keesje niet gecastreerd (gesteriliseerd) is. Dat Keesje bij mensen komt die waarschijnlijk een impuls aanschaf doen omdat ze het zo zielig vinden maakt blijkbaar niet uit. Daarnaast is het zo dat mensen die uit een impuls zo’n hond in huis nemen over het algemeen minder geduld voor de hond hebben als er iets niet goed zou gaan. Waar moet of gaat Keesje heen als het niet goed gaat bij de nieuwe baasjes ? De kans dat Keesje van hot naar her wordt gesleept is aanwezig. Stel dat Keesje ziek blijkt te zijn en de nieuwe baasjes komen voor hoge dierenartskosten te staan die ze niet willen betalen ? Wat er dan met Keesje gebeurt is ook weer een grote vraag.

De punten die ik hier benoem zijn in mijn ogen nogal belangrijke punten waar men blijkbaar niet over na denkt als Keesje op MP of FB wordt gezet en vele malen wordt gedeeld.

Alles is blijkbaar beter dan Keesje naar het asiel te brengen. Ik denk dat het beter is als mensen eens verder nadenken en niet hun emotie laten spreken maar hun verstand.

Laten we pups gaan fokken!

Vroeger zaten de asielen vol. Zocht men een hond dan was er in een asiel bijna altijd wel een passende viervoeter te vinden. Tegenwoordig is dat niet meer zo. Dat komt door de sociale media waar iedereen zijn hond op kan zetten en dat ook doet. Door de sociale media is het dierenasiel wezenlijk veranderd en is het nu vooral het afvoerputje voor de moeilijke honden geworden. Dat de asielen in ons land vol zitten is een achterhaald statement. De asielen zitten niet vol met honden maar er is juist een tekort aan honden in ons land.

Er is een tekort van maar liefst 50.000 honden per jaar in ons land. Ja u leest het goed. Er zijn veel mensen die een hond zoeken, maar niet de hond kunnen vinden die bij hun gezin of situatie past. In het asiel is amper een lieve, leuke vriendelijke hond te vinden die bij de kinderen kan, of bij de kat en de andere hond in huis.

Er is dus een tekort aan honden in ons land. Nu heeft Dier en Recht een oplossing bedacht voor dit ‘probleem’. De oplossing is: gaan fokken met kruisingen. Toen ik dat hoorde kreeg ik lichtelijk de vlekken voor mijn ogen en de haren in mijn nek gingen omhoog.
Iedereen kan zijn/haar teef of reu aanmelden, want die pups moeten tenslotte ergens vandaan komen. Dier en Recht wil niet met rashonden maar met kruisingen fokken. Bij de rashonden is het namelijk zo dat er al meer dan 40% een erfelijke afwijking heeft. Dit alles komt omdat de mens compleet gestoord is met hun eisen aan hoe een hond er op zijn mooist uit ziet. Het gaat niet om karakter bij de meesten.

Men moet een gezondheidscertificaat bij de hond hebben en men moet zeker zijn dat de hond geen ziekte of afwijking heeft. Ook het gedrag moet goed zijn. Wat door de één wordt gezien als dominant kan voor een ander agressief zijn. Wie bepaalt wanneer het gedrag goed genoeg is om als fokteef of fokreu te dienen? Gaat er iemand langs bij al die mensen om de hond op het gedrag te controleren?
De eigenaar van de teef die pups werpt moet alle kosten die bij de dracht en pups horen zelf betalen. Men mag de opbrengst van de verkoop zelf houden. Ik voorspel dat het aankoopbedrag voor een pup binnen korte tijd zo hoog zal zijn dat menig ras fokker jaloers zal zijn aangezien er veel vraag is volgens Dier en Recht. Ik vraag me af; wie controleert of al die pups op een normale manier groot gebracht worden? Krijgen de pups alle vaccinaties die nodig zijn? Wat als een pup toch niet bevalt na aankoop en men wil er weer vanaf? Staan dan de mensen die de pups thuis gefokt hebben klaar om deze weer op te vangen? Zijn de mensen die de pups gefokt hebben verantwoordelijk voor de eventuele medische kosten die binnen een paar weken na plaatsing optreden? Het heeft in mijn ogen nogal wat haken en ogen en dan vergeet ik vast nog van alles. Ik zie het somber in voor alle nieuwgeboren pups in de toekomst met dit plan want er zal een punt komen dat ook hier mensen veel geld gaan verdienen over de ruggen van deze dieren.

Het feit dat men zijn/haar teef beschikbaar stelt voor pups om aan een vraag te voldoen begrijp ik als hondenliefhebster niet. Iedere dracht is een risico. Het kan zelfs de teef haar leven kosten. Daarnaast is het zo dat een teef die niet gecastreerd is veel meer kans heeft op tumoren, baarmoederhalskanker of baarmoederontsteking. Ook hier kan de teef aan overlijden. Toch ziet de dierenarts die ik sprak en werkt voor Dier en Recht geen enkel probleem en ook de mensen niet die hun teef aanmelden. Hoe kun je de hond waar je zo van houdt inzetten voor zoiets? Het gaat mijn verstand te boven.

De dierenarts van Dier en recht zegt dat overal erg streng op gelet wordt betreft aanmeldingen. Dat maakt niet zo heel veel indruk op mij want dat zeggen ze bij de Raad van Beheer ook.  Ondertussen heeft 40% van de rashonden een erfelijke afwijking en vindt men het normaal dat mopshondjes amper kunnen ademen en dat Duitse herders de vloer bijna raken met hun kont als ze lopen.
Dier en Recht wil iets doen om ervoor te zorgen dat mensen geen pup kopen bij een broodfokker zegt men. Dát is een prachtig streven en moet ook met hand en tand voorkomen zien te worden dat mensen pups bij deze vreselijke broodfokkers halen. Om dan te komen met het plan om nieuwe pups  te gaan fokken gaat mij veel te ver en ik vind het een idiote ontwikkeling.

De oplossing voor dit probleem is in mijn ogen erg simpel. Laat alle asielen in Nederland samen werken met een aantal vaste asielen uit het buitenland waaronder de Nederlandse Antillen. Buiten onze landsgrenzen is er een overschot aan honden. Niet zomaar een overschot maar een overschot van 600 miljoen op de hele wereld !!

Hoe men het ook wendt of keert, leuk vindt of niet, er komen jaarlijks duizenden buitenlandse honden ons land in. Deze honden worden grotendeels binnen gehaald door de ruim 250 stichting die ons land telt. Deze buitenlandse honden komen deze kant op omdat er veel mensen zijn die nu eenmaal een hond een tweede kans willen geven en niet perse een bewust gefokte pup willen! Er is bijna geen zicht op deze stichtingen en op de hoeveelheid honden die ze herplaatsen. Daarnaast wordt er door veel van deze stichtingen op een onverantwoorde manier geplaatst. Men haalt een hond uit een buitenlands asiel en geeft de hond in Nederland rechtstreeks aan de adoptant die de hond via een foto heeft uitgezocht. Uit ervaring weet ik dat de hond nogal eens een terugval kan krijgen eenmaal in ons land aangekomen en buiten de eigen bekende omgeving is. Men kan nooit inschatten hoe een hond reageert buiten de eigen bekende omgeving zonder de hond eerst in de opvang te doen. Doordat er op deze manier gewerkt wordt komen veel honden niet op de juiste plek terecht, niet bij de juiste baas en ontstaan er problemen.

Door honden te herplaatsen uit het buitenland kunnen de asielen voldoen aan de vraag van mensen een hond een tweede kans te geven. Via de asielen is er altijd eerst de opvang zodat goed ingeschat kan worden wat de hond nodig heeft en er een geschikte baas bij zoeken. Daarnaast gaat het altijd via een contract of overeenkomst waardoor men weet waar het dier blijft en men heeft bij de meeste asielen nog een paar weken medische nazorg. Mocht het na plaatsing niet goed gaan dan kan de hond terug naar het asiel en hoeft men niet zelf te gaan lopen “leuren” met de hond met alle gevolgen van dien. Het asiel kan door de plaatsingen van de buitenlandse honden de langzitters en moeilijke honden onderhouden en ervoor zorgen dat ze de juiste begeleiding krijgen met een grotere kans op plaatsing. Op deze manier is iedereen geholpen en kan er op een verantwoorde manier her/geplaatst worden.

Het zou Dier en Recht in mijn ogen sieren met de asielen om tafel te gaan zitten ipv mensen op te roepen pups te gaan fokken…..

Geen leuke baan.

Nee mensen het is geen leuke baan om beheerder van een dierenasiel te zijn. Nee mensen het is iets heel anders dan knuffelen met honden en katten. Nee, nee, nee, nee, nee, nee!!

Denk je echt dat het leuk is om al die dieren te zien die binnen komen? Al die dieren die binnen komen en die verkloot zijn door de mens?
Katten die met niks en niemand samen kunnen leven omdat de kat zeer slecht gesocialiseerd is want men wilde gratis een kitten en hebben het diertje op een boerderij gehaald.
Honden die zulke ernstige gedragsproblemen hebben dat ze de maatschappij echt niet meer in kunnen. Die een gevaar zijn voor mens en dier en daarnaast zo vreselijk veel stress hebben in een kennel te moeten zitten.
Dat je een storm van ellende en kritiek over je heen krijgt als je de keus hebt moeten maken een hond in te laten slapen. Er zijn namelijk altijd mensen die vinden dat levenslang in een kennel, lang niet zo erg is als euthanasie. Ook al wordt de hond knettergek in de kennel en is hij een gevaar voor de verzorgers. Dit zijn de schippers die aan wal staan te gillen zonder dat ze enig idee hebben.
Honden die er zo slecht aan toe zijn dat je je af vraagt of het ooit nog goed gaat komen met hun medische gezondheid.
Honden die lastig te plaatsen te zijn en die jaren in het asiel verblijft.
Katten die voor afstand binnen komen en amper 2 kilo wegen. Compleet uitgedroogd, uitgemergeld en apathisch zijn en het baasje zich van geen kwaad bewust is.
Zwerfkittens die binnen komen en meer dood dan levend zijn, die compleet leeggezogen zijn door teken of vlooien, die zo ziek zijn dat ze de ogen dicht geplakt hebben zitten en je weet dat er minimaal één oog geamputeerd zal moeten worden.
Een zwerfkat die binnen komt waarvan je van te voren al bijna weet dat de kat aids heeft en de enige optie inslapen is.

Ik kan zo nog wel even door gaan over de dieren die er binnen komen in ons asiel. Het is alles behalve leuk.

Dan heb ik het nog niet over de mensen waar je mee te maken krijgt.

Mensen die een hond willen adopteren. Die vinden dat een hond prima 10 uur per dag alleen kan zijn.
Mensen die boos worden omdat je ze absoluut niet geschikt vindt voor de hond of kat waar ze interesse in hebben.
Mensen die je vertellen hoe de hond of kat is en wat het dier nodig heeft terwijl ze het dier nooit eerder gezien hebben of meegemaakt.
Dan heb je nog mensen die binnen zeer korte tijd hun geadopteerde hond terug brengen en dat ze dan ook nog durven te zeggen dat ze echt alles hebben geprobeerd om het te laten slagen.
Of de mensen die afstand komen doen van hun dier en dat ze kapot zijn van verdriet omdat het dier echt niet kan blijven of mee kan naar nieuwe woning.
De mensen die een dier voor afstand komen brengen maar er geen traan om laten want het dier heeft geen enkele emotionele waarde.
Mensen die bellen en vragen om hulp omdat ze het financieel niet meer trekken en geen voer kunnen kopen voor hun hond, of niet naar de dierenarts kunnen omdat daar geen geld voor is.

En ook hier kan ik door blijven gaan over de mensen waar je als asiel beheerder mee te maken krijgt. Het is alles behalve leuk. Ik raak steeds meer gefrustreerd, ik voel steeds meer wanhoop. Het zal nooit anders worden en het wordt erger en erger want de mens wordt steeds makkelijker en egoïstischer zo lijkt het.

Animal-event

Toen ik de kaartjes bestelde voor deze dag wist ik al dat het twee kanten op kon gaan; of het zou erg leuk worden… of ik zou gefrustreerd terug naar huis gaan. Het werd het laatste…

“Een dag voor dier en mens”. Dat soort dagen vraagt meestal, in mijn ogen,  om problemen. Veel mensen die dan met hun dier op pad gaan. Niet omdat het dier het zo leuk vindt maar omdat het baasje zo nodig wil dat het dier het leuk vindt. Het baasje kijkt niet naar het dier maar vooral naar zichzelf. De buren hebben namelijk ook een hond en die gaat altijd overal mee naar toe. Dat wil dit baasje ook met de eigen hond. En het maakt dan dit baasje niets uit of de eigen hond het nu wel of niet leuk vindt om meegesjouwd te worden.

Ik zag veel honden voorbij komen die de staart omhoog hadden en vrolijk rondkijkend met hun baas mee huppelden. Honden die relaxt waren en waarvan het baasje goed oplette.
Daarnaast zag ik heel veel honden voorbij komen die er een stuk minder relaxt uitzagen. Ik som even kort op wat ik zag: Er waren honden die hadden de oren in hun nek liggen en de staart onder hun buik geplakt. Er waren honden die stonden te bibberen van de spanning en angst. Er waren honden die alle kanten op werden getrokken door hun baasjes omdat die baasjes geen rekening hielden met hun hond. Er waren honden die vreselijk aan het hijgen waren, tongelden en waarvan het oogwit zichtbaar was.
Kortom; die honden waren dus niet relaxt! De baasjes van deze honden waren daarentegen allemaal wel zeer relaxt. Ze hadden of geen idee wat ze aan het eind van de lijn hadden lopen of ze vonden dat de hond het ook maar naar zijn zin “moest” hebben omdat het baasje dat zo graag wilde.

Het verbaast mij steeds meer en het lijkt steeds erger te worden dat veel huisdiereigenaren gewoon echt geen idee hebben wat ze doen. Dat ze vooral kijken naar wat ze zelf leuk vinden en daar moet het dier maar in mee gaan. Ik word er moe en gefrustreerd van! Jammer genoeg vinden de meeste hondeneigenaren zichzelf DE beste hondenfluisteraar en -kenner. Je hoort mij niet beweren dat IK alles weet en alles goed doe maar ik ga geen van mijn honden aan een riem voortslepen over een druk terrein omdat ik zo nodig iets gezelligs met de hond wil doen.

Op deze dag voor dier en mens waren niet alleen honden, er waren allerlei dieren: geiten, ezels, paarden, honden, katten, vogels, reptielen, koeien, enzovoorts. Ik kan er helemaal niets aan doen maar ik let er altijd op hoe een dier erbij zit, staat, hangt of ligt. Dat heb ik al van kleins af aan en dat is geen zegen, kan ik je vertellen. Ik kan me er ook niet voor afsluiten en doen of ik iets niet zie. Dat zit niet in mijn aard.

Ik heb paarden zien staan die zich absoluut niet fijn voelden. Ik heb een varken met biggetjes zien liggen op een plek waar deze dieren niet horen te liggen. Katten vastgehouden zien worden waar ze echt niet blij van worden. Kittens in een glazen huis zien zitten waarvan ik nu al durf te zeggen dat er morgen of de dagen erna verschillende ziek zullen worden door alle stress die ze op deze geweldige dag voor dier en mens mee hebben moeten maken.

Er zullen veel mensen zijn die een geweldige dag hebben gehad op deze dag voor dier en mens. Ik weet zeker dat veel dieren die op deze dag aanwezig waren absoluut niet blij waren… Volgend jaar lopen de meeste mensen die er vandaag waren er weer en zullen weer genieten van deze dag voor mens en niet voor dier!!! Ik zal er niet zijn…

 

Schaamte

Iedereen kent wel het gevoel van schaamte. Nou moet ik zeggen dat ik me niet heel vaak of snel schaam over het algemeen. Mits met kleding aan !  Maar dat is weer een heel ander verhaal met details die ik u zal besparen.

Er is een tijd geweest dat ik mij wel schaamde. Toen woonde ik in een caravan bij een boer op het erf omdat ik simpelweg nergens anders terecht kon. Ik had 5 honden en geen rooie cent. Ik kan je zeggen  dat het dan erg lastig is om woonruimte te vinden. De caravan was niet aangesloten op de  riolering en er was geen stromend water. Het ding van 11 bij 3,5 meter stond onder een soort loods bij de boer op het erf. Zo illegaal als de pest maar ik had tenminste wel mijn eigen plekje. Gelukkig was het vlak bij mijn ouders en daar ging ik dan o.a. douchen. Mijn pa had elektriciteit geregeld in de caravan  dus ik kon eten klaar maken in mijn elektrische wok en ik kon thee zetten. Van de honger en dorst zou ik niet omkomen. Een kachel op olie hield de caravan lekker warm. Ik maakte er zo goed en zo kwaad ik kon een gezellig eigen plekje van. Dat lukte me nog aardig ook, al zeg ik het zelf.

Toentertijd was ik vrijgezel en ik was wat aan het daten. Om dan tegen iemand te zeggen waar je een date mee hebt dat je in een caravan woont zonder riolering en stromend water is niet echt punten scoren. Daar schaamde ik mij toen wel voor. Ergens in de 30 en dan in een caravan zonder geld. Hoe ver kon een mens zinken.

Aan de andere kant genoot ik ervan om in de caravan te wonen als ik niet nadacht over het feit dat ik niets had. Wakker worden met uitzicht over een weiland waar koeien liepen of paarden. Midden in de natuur met de geur waar ik als dorpse trien zo van hou. Geen buren waar ik rekening mee hoefde te houden. Geen auto’s die op mijn plek geparkeerd stonden. Nu moet ik er om lachen dat ik daar in die caravan heb gewoond en voel die schaamte die ik toen had nu absoluut niet meer.

Lachen om het feit dat ik de eerste nacht in mijn caravan wakker schrok. De boer zijn tractor stond namelijk in de loods naast mijn caravan geparkeerd. Als je op het platteland woont dan weet je dat boeren over het algemeen erg vroeg beginnen. Deze boer begon dus om 4 uur in de ochtend en had om die tijd zijn tractor nodig. Toen hij de motor startte naast het raam waar ik mijn bed had staan kwam ik dan ook een meter omhoog uit bed. Kolere wat schrok ik. Toen ik doorhad wat er gaande was ben ik lachend weer in slaap gevallen. De boer heeft daarna de tractor een andere plek gegeven zodat ik niet iedere ochtend om 04.00 uur wakker werd.  Ik vond al snel iemand die mij leuk vond om wie ik was en niet om wat ik niet had en heb nog een aantal hele leuke gezellige maanden in die caravan gehad.

Zoals ik al zei heb ik niet vaak last van schaamte. Toch had ik er de afgelopen week last van. Ik ben een paar dagen aan het bedenken geweest of ik wel of geen oproep op fb zou zetten.  Een oproep met de vraag om truien en jassen voor mezelf. Ik heb er namelijk geen geld voor om zelf te kopen maar ik heb wel warme kleding nodig want zoveel kleding heb ik niet. Ik geef zelf veel weg van de spullen of het geld wat ik heb. Het weggeven van spullen aan mensen geeft mij altijd veel voldoening.

Ik heb zo eens een zwerver opgepikt van straat en naar een slaapplaats gebracht met zijn fiets en zijn hondje. In mijn portemonnee zat nog €5,00  en die heb ik hem gegeven. Toen ik het verhaal thuis vertelde zei mijn vader “ik ben blij dat je nog maar €5,00 in je portemonnee had en niet meer want anders had je dat ook weggegeven”.  Mijn vader kent mij goed !

Dat ik geen geld heb om truien en een nieuwe winterjas te kopen komt niet omdat ik niet met geld om kan gaan of omdat ik geld uitgeef aan dingen die niet van belang zijn. Dat komt door het feit dat ik honden en katten heb. Het geld wat ik verdien wordt vooral besteed aan mijn dieren. Het is mijn keus om zoveel dieren te hebben en om dan te gaan vragen om kleding vond ik wat ver gaan eigenlijk. Ik maakte het er tenslotte zelf naar door zoveel dieren te hebben. Dan moet ik maar minder dieren nemen dan kan ikzelf mijn kleding kopen dacht ik steeds.

Een paar dagen ben ik met mezelf in dialoog geweest of ik wel of geen oproep neer zou zetten. Ik heb het uiteindelijk toch gedaan en wat ben ik daar blij mee. Wat een super leuke lieve reacties heb ik gehad. Ik werd dapper genoemd. Men haalde aan dat het mij sierden omdat ik zo goed voor mijn dieren zorg. Ondertussen ben ik 3 hele gave leuke jassen rijker en heb verschillende, voor mij nieuwe, tweedehands truien in mijn kast hangen. De schaamte die ik voelde is absoluut niet nodig geweest. Het is heerlijk om te voelen dat men het beste met je voor heeft. Het is heerlijk om te voelen dat er nog mensen zijn die willen delen. Het is net zo fijn om te krijgen van mensen die het beste met je voor hebben als om te geven. Doordat ik mijn schaamte opzij heb gezet  is het voor mij een extra fijne Sinterkerst dit jaar !!

Ik wens u allen bij deze alvast een hele fijne kerst en een schaamteloos nieuw jaar toe.

Deel 2 Buitenlandse honden

Mijn blog over de asielen in Nederland die niet vol zitten, rashonden, broodfokkers en de buitenlandse honden heeft nogal wat losgemaakt. Bijzonder om te zien hoe het leeft en hoe een ieder er een eigen draai aan geeft. Als ik naar alle reacties kijk is iedereen het over één ding in ieder geval gelukkig eens. De broodfokkers moeten gestopt worden. Daar is geen twijfel over mogelijk. Wat ook heel duidelijk was in de reacties, is dat veel mensen zich gesteund voelden door mijn blog. Dat een beheerder van een asiel in Nederland durfde te zeggen dat de buitenlandse honden helemaal niet fout zijn. Dat die buitenlandse honden juist erg leuk zijn en ook alle kansen verdienen omdat de meeste asielen in Nederland niet vol zitten. Dat vond men toch wel heel bijzonder om te lezen blijkbaar. Er was vele malen een “Amen” te lezen als reactie. Vaak werd mijn blog gebruikt om de buitenlandse honden aan te raden boven de asiel honden en de pups bij broodfokkers vandaan.

Laat ik voorop stellen dat ik mijn blog niet heb geschreven om buitenlandse honden boven onze eigen asielhonden te zetten. De honden in onze asielen hebben veelal van alles meegemaakt en juist deze honden verdienen ook zeker een baas. Het probleem hier echter is dat er maar heel weinig mensen zijn die genoeg ervaring hebben om een hond met een fikse gebruiksaanwijzing te adopteren. Daarnaast wil niet iedereen met ervaring een hond met een gebruiksaanwijzing omdat het hebben van zo’n hond nogal wat invloed heeft op het normale leven.

Iemand reageerde op mijn blog dat het beter was om die honden met fikse gebruiksaanwijzing in te laten slapen. Deels ben ik dat met die persoon eens. Dit hardop zeggende als beheerder zal ook weer stof doen opwaaien denk ik zo. Hoe kun je dat zeggen als je asiel beheerder bent en juist voor de dieren moet zorgen ?

Ik heb eens oude euthanasie formulieren gelezen van andere beheerders. In één van die formulieren  stond dat herder Max vier keer was geplaatst en vier keer was terug gebracht. Alle keren had Max gebeten en van die vier keer twee keer zo ernstig dat men naar het ziekenhuis moest. Na vier plaatsingen en weer terug brengen werd besloten dat het toch beter was om Max in te laten slapen.

Dit is toch vreselijk ? Dit is afschuwelijk. Dat dit kan en dat dit gebeurt stuit mij zeer tegen de borst.  Dit is in mijn ogen geen liefde voor het dier. Dit is in mijn ogen niet goed zorgen voor een dier waar je verantwoordelijk voor bent. Wat moet Max allemaal niet meegemaakt hebben aan ellende. Steeds maar weer herplaatst worden en niet goed begeleid omdat mensen vonden dat het zielig was om Max in te laten slapen en hij een kans verdiende. Max is er nog slechter door geworden en heeft aan het eind van zijn leven nog meer extra trauma’s opgelopen omdat men hem maar bleef herplaatsen en heeft het uiteindelijk toch met de dood moeten bekopen.

Ik ben geen voorstander van het in leven houden van honden die geen kans hebben op herplaatsing en vreselijke stress hebben in de kennel en op het speelveld. Er zijn asielen die trots zijn op het feit dat ze een No Kill asiel zijn. Die alle honden in leven houden omdat ze ‘allemaal een kans verdienen’. De meeste van de moeilijk plaatsbare honden zullen hun kans moeten verdoen in een kennel. Jaar in en jaar uit. Vaak honden die agressie vertonen naar mensen en andere honden. Mensen die zeggen dat iedere hond gered kan worden praat uit zijn nek is mijn mening. Niet iedere hond is te redden !! Het is soms echt beter om een hond in te laten slapen. Dit niet omdat de hond teveel is maar omdat het de hond dan eindelijk rust geeft en nog meer ellende en trauma’s bespaart.

Ik wil hier niet mee zeggen dat iedere hond met een gebruiksaanwijzing ingeslapen moet worden. Dat is niet het geval. Vaak zijn de oude baasjes  het probleem en is de hond eenmaal door het asiel geplaatst bij een nieuwe baas dan kan het nog best wel goed komen. Dat komt het regelmatig ook. Er zijn gelukkig nog steeds mensen die dit soort honden een kans geven. Er zijn gelukkig nog steeds mensen die bewust naar het asiel komen om daar een hond vandaan te halen die niet zomaar bij iedereen geplaatst kan worden. Er zijn gelukkig nog steeds mensen die zich het lot van deze honden aantrekken en die daar alles voor over hebben.

Maar verdrietig genoeg zijn er ook honden die bij de asielen binnen komen die ernstig verstoord gedrag vertonen. Dat zo’n hond plaatsen in mijn ogen onverantwoord is. Er zijn veel, heel veel honden in de asiel die zijn als Max. Ik wil daar als beheerder niet aan mee doen. Ik kan daar als mens met een hart voor dieren niet aan mee doen.

Geloof me als ik zeg dat ik er nachten van wakker lig. Dat ik er tranen om laat. Dat ik zo’n keus maak met veel pijn in mijn hart. Toch kan ik die keuzes voor het inslapen van een hond maken. Ik ben er namelijk van overtuigd dat mijn leiden geen lijden moet en mag worden voor de dieren waar ik verantwoordelijk voor ben.

Lieve schat rust zacht

‘Ze kan bijten’ zei de man die Lupa naar het asiel bracht. De man die bekend stond als een trainer met hele harde hand. Hij had het liefst herders. Zo wild en agressief mogelijk want des te harder kon hij er mee om gaan. Lupa was een klein hondje, kruising Kooikertje. Ze was duidelijk onder de indruk van alles. Het is ook niet niks. 11 Jaar en dan naar het asiel worden gebracht. Alles nieuw, alles vreemd. Haar baasje ging verhuizen en Lupa mocht niet mee. Ik viel als een blok voor Lupa. We hadden vanaf het begin een band.

Lupa werd ter adoptie gezet. Ze had mij laten zien dat ze nog dol was op spelen met balletjes en stokjes. Dan kwam ze helemaal los. Er kwamen wel mensen voor haar kijken om te adopteren maar het waren alleen maar oudere mensen. Die oudere mensen vond ik niet goed genoeg voor haar als baasje. Lupa was dan 11 jaar maar ze wilde nog rennen en spelen. Ik zag deze oude mensen niet met ballen gooien.

Lupa had ik in de tussentijd tussen mijn eigen roedeltje lopen op het asiel. Dat ging erg goed. Omdat Lupa en ik hele dikke maatjes waren besloot ik haar zelf te adopteren. Wat een trouw hondje was mijn Lupa. Ik kon haar overal los mee heen nemen. Ze bleef trouw naast mij of in de buurt. Ze liep altijd vlak achter of naast me. In het begin schrok ik regelmatig. Ze liep dan zo dicht achter mij dat ik haar niet zag als ik omkeek en dacht dan dat ze weg was. Ze is nooit, maar dan ook nooit ver bij mij weg gelopen.

Lupa hield van alles waar ze achter aan kon rennen. Water in de lucht gooien. Blaadjes die op de grond lagen wegschoppen of sneeuw. Lupa vond het fantastisch en genoot daar enorm van. Ik heb wat zand, water, blaadjes, sneeuw en alles wat ik maar in de lucht kon schoppen voor haar in de lucht geschopt. Achter stokken aan en ballen. Wat was ze dan enthousiast en vrolijk. Ik genoot altijd zo van haar tijdens de wandelingen.

Het was vanaf het begin duidelijk dat Lupa ook met harde hand was behandeld bij haar vorige baas. Als ik in mijn handen klapten kroop ze in elkaar. Als ik moest hoesten of niezen ging ze zenuwachtig rond lopen. Ik probeerde daarom nooit te niezen waar Lupa bij was. Ze veranderde dan in een trillend bang zenuwachtig hondje. Ik ben heel blij voor Lupa dat ze voor afstand naar ons asiel is gebracht. Dat ze bij mij verder kon leven zonder dat haar langer pijn kon worden gedaan. Ik ben blij voor mezelf dat Lupa in mijn leven is gekomen.

Gisteravond is Lupa, mijn allerliefste Lupa, thuis ingeslapen. Haar nieren waren zo slecht dat het niet langer kon. Negen dagen nadat ik van mijn viervoeter maatje Barnie afscheid heb genomen moest ik afscheid nemen van Lupa. Lupa die altijd bij mij was. Lupa die extra speciaal voor mij was. Lupa  waar ik een ongelooflijk intense band mee had. Een band die ik nog niet eerder met een hond heb gehad.  Vier jaar lang heb ik genoten van Lupa. Vier jaar lang heeft ze mijn leven verrijkt en ik hoop dat ik haar leven verrijkt heb. Het heeft niet langer mogen zijn en ik moet verder met mijn leven zonder Lupa. Als er een hiernamaals bestaat weet ik zeker dat ze op mij staat te wachten als ik daar ook aankom.

Mijn Lupa… mijn trouwste maatje die een leegte achterlaat zo groot dat ik er geen woorden voor heb. Een oorverdovende stilte en intens verdriet. Zoveel verdriet dat ik er bijna letterlijk in stik.

Lieve schat rust zacht.  Ik mis je vreselijk enorm veel.