Deel 2 Buitenlandse honden

Mijn blog over de asielen in Nederland die niet vol zitten, rashonden, broodfokkers en de buitenlandse honden heeft nogal wat losgemaakt. Bijzonder om te zien hoe het leeft en hoe een ieder er een eigen draai aan geeft. Als ik naar alle reacties kijk is iedereen het over één ding in ieder geval gelukkig eens. De broodfokkers moeten gestopt worden. Daar is geen twijfel over mogelijk. Wat ook heel duidelijk was in de reacties, is dat veel mensen zich gesteund voelden door mijn blog. Dat een beheerder van een asiel in Nederland durfde te zeggen dat de buitenlandse honden helemaal niet fout zijn. Dat die buitenlandse honden juist erg leuk zijn en ook alle kansen verdienen omdat de meeste asielen in Nederland niet vol zitten. Dat vond men toch wel heel bijzonder om te lezen blijkbaar. Er was vele malen een “Amen” te lezen als reactie. Vaak werd mijn blog gebruikt om de buitenlandse honden aan te raden boven de asiel honden en de pups bij broodfokkers vandaan.

Laat ik voorop stellen dat ik mijn blog niet heb geschreven om buitenlandse honden boven onze eigen asielhonden te zetten. De honden in onze asielen hebben veelal van alles meegemaakt en juist deze honden verdienen ook zeker een baas. Het probleem hier echter is dat er maar heel weinig mensen zijn die genoeg ervaring hebben om een hond met een fikse gebruiksaanwijzing te adopteren. Daarnaast wil niet iedereen met ervaring een hond met een gebruiksaanwijzing omdat het hebben van zo’n hond nogal wat invloed heeft op het normale leven.

Iemand reageerde op mijn blog dat het beter was om die honden met fikse gebruiksaanwijzing in te laten slapen. Deels ben ik dat met die persoon eens. Dit hardop zeggende als beheerder zal ook weer stof doen opwaaien denk ik zo. Hoe kun je dat zeggen als je asiel beheerder bent en juist voor de dieren moet zorgen ?

Ik heb eens oude euthanasie formulieren gelezen van andere beheerders. In één van die formulieren  stond dat herder Max vier keer was geplaatst en vier keer was terug gebracht. Alle keren had Max gebeten en van die vier keer twee keer zo ernstig dat men naar het ziekenhuis moest. Na vier plaatsingen en weer terug brengen werd besloten dat het toch beter was om Max in te laten slapen.

Dit is toch vreselijk ? Dit is afschuwelijk. Dat dit kan en dat dit gebeurt stuit mij zeer tegen de borst.  Dit is in mijn ogen geen liefde voor het dier. Dit is in mijn ogen niet goed zorgen voor een dier waar je verantwoordelijk voor bent. Wat moet Max allemaal niet meegemaakt hebben aan ellende. Steeds maar weer herplaatst worden en niet goed begeleid omdat mensen vonden dat het zielig was om Max in te laten slapen en hij een kans verdiende. Max is er nog slechter door geworden en heeft aan het eind van zijn leven nog meer extra trauma’s opgelopen omdat men hem maar bleef herplaatsen en heeft het uiteindelijk toch met de dood moeten bekopen.

Ik ben geen voorstander van het in leven houden van honden die geen kans hebben op herplaatsing en vreselijke stress hebben in de kennel en op het speelveld. Er zijn asielen die trots zijn op het feit dat ze een No Kill asiel zijn. Die alle honden in leven houden omdat ze ‘allemaal een kans verdienen’. De meeste van de moeilijk plaatsbare honden zullen hun kans moeten verdoen in een kennel. Jaar in en jaar uit. Vaak honden die agressie vertonen naar mensen en andere honden. Mensen die zeggen dat iedere hond gered kan worden praat uit zijn nek is mijn mening. Niet iedere hond is te redden !! Het is soms echt beter om een hond in te laten slapen. Dit niet omdat de hond teveel is maar omdat het de hond dan eindelijk rust geeft en nog meer ellende en trauma’s bespaart.

Ik wil hier niet mee zeggen dat iedere hond met een gebruiksaanwijzing ingeslapen moet worden. Dat is niet het geval. Vaak zijn de oude baasjes  het probleem en is de hond eenmaal door het asiel geplaatst bij een nieuwe baas dan kan het nog best wel goed komen. Dat komt het regelmatig ook. Er zijn gelukkig nog steeds mensen die dit soort honden een kans geven. Er zijn gelukkig nog steeds mensen die bewust naar het asiel komen om daar een hond vandaan te halen die niet zomaar bij iedereen geplaatst kan worden. Er zijn gelukkig nog steeds mensen die zich het lot van deze honden aantrekken en die daar alles voor over hebben.

Maar verdrietig genoeg zijn er ook honden die bij de asielen binnen komen die ernstig verstoord gedrag vertonen. Dat zo’n hond plaatsen in mijn ogen onverantwoord is. Er zijn veel, heel veel honden in de asiel die zijn als Max. Ik wil daar als beheerder niet aan mee doen. Ik kan daar als mens met een hart voor dieren niet aan mee doen.

Geloof me als ik zeg dat ik er nachten van wakker lig. Dat ik er tranen om laat. Dat ik zo’n keus maak met veel pijn in mijn hart. Toch kan ik die keuzes voor het inslapen van een hond maken. Ik ben er namelijk van overtuigd dat mijn leiden geen lijden moet en mag worden voor de dieren waar ik verantwoordelijk voor ben.

Lieve schat rust zacht

‘Ze kan bijten’ zei de man die Lupa naar het asiel bracht. De man die bekend stond als een trainer met hele harde hand. Hij had het liefst herders. Zo wild en agressief mogelijk want des te harder kon hij er mee om gaan. Lupa was een klein hondje, kruising Kooikertje. Ze was duidelijk onder de indruk van alles. Het is ook niet niks. 11 Jaar en dan naar het asiel worden gebracht. Alles nieuw, alles vreemd. Haar baasje ging verhuizen en Lupa mocht niet mee. Ik viel als een blok voor Lupa. We hadden vanaf het begin een band.

Lupa werd ter adoptie gezet. Ze had mij laten zien dat ze nog dol was op spelen met balletjes en stokjes. Dan kwam ze helemaal los. Er kwamen wel mensen voor haar kijken om te adopteren maar het waren alleen maar oudere mensen. Die oudere mensen vond ik niet goed genoeg voor haar als baasje. Lupa was dan 11 jaar maar ze wilde nog rennen en spelen. Ik zag deze oude mensen niet met ballen gooien.

Lupa had ik in de tussentijd tussen mijn eigen roedeltje lopen op het asiel. Dat ging erg goed. Omdat Lupa en ik hele dikke maatjes waren besloot ik haar zelf te adopteren. Wat een trouw hondje was mijn Lupa. Ik kon haar overal los mee heen nemen. Ze bleef trouw naast mij of in de buurt. Ze liep altijd vlak achter of naast me. In het begin schrok ik regelmatig. Ze liep dan zo dicht achter mij dat ik haar niet zag als ik omkeek en dacht dan dat ze weg was. Ze is nooit, maar dan ook nooit ver bij mij weg gelopen.

Lupa hield van alles waar ze achter aan kon rennen. Water in de lucht gooien. Blaadjes die op de grond lagen wegschoppen of sneeuw. Lupa vond het fantastisch en genoot daar enorm van. Ik heb wat zand, water, blaadjes, sneeuw en alles wat ik maar in de lucht kon schoppen voor haar in de lucht geschopt. Achter stokken aan en ballen. Wat was ze dan enthousiast en vrolijk. Ik genoot altijd zo van haar tijdens de wandelingen.

Het was vanaf het begin duidelijk dat Lupa ook met harde hand was behandeld bij haar vorige baas. Als ik in mijn handen klapten kroop ze in elkaar. Als ik moest hoesten of niezen ging ze zenuwachtig rond lopen. Ik probeerde daarom nooit te niezen waar Lupa bij was. Ze veranderde dan in een trillend bang zenuwachtig hondje. Ik ben heel blij voor Lupa dat ze voor afstand naar ons asiel is gebracht. Dat ze bij mij verder kon leven zonder dat haar langer pijn kon worden gedaan. Ik ben blij voor mezelf dat Lupa in mijn leven is gekomen.

Gisteravond is Lupa, mijn allerliefste Lupa, thuis ingeslapen. Haar nieren waren zo slecht dat het niet langer kon. Negen dagen nadat ik van mijn viervoeter maatje Barnie afscheid heb genomen moest ik afscheid nemen van Lupa. Lupa die altijd bij mij was. Lupa die extra speciaal voor mij was. Lupa  waar ik een ongelooflijk intense band mee had. Een band die ik nog niet eerder met een hond heb gehad.  Vier jaar lang heb ik genoten van Lupa. Vier jaar lang heeft ze mijn leven verrijkt en ik hoop dat ik haar leven verrijkt heb. Het heeft niet langer mogen zijn en ik moet verder met mijn leven zonder Lupa. Als er een hiernamaals bestaat weet ik zeker dat ze op mij staat te wachten als ik daar ook aankom.

Mijn Lupa… mijn trouwste maatje die een leegte achterlaat zo groot dat ik er geen woorden voor heb. Een oorverdovende stilte en intens verdriet. Zoveel verdriet dat ik er bijna letterlijk in stik.

Lieve schat rust zacht.  Ik mis je vreselijk enorm veel. 

Diep triest

Diep triest. Dat zijn de woorden dat mij de afgelopen maanden het meest hebben geraakt. Ik kreeg een tweet binnen nadat ik een nieuwe blog online had gezet. Daarin vroeg de persoon achter de tweet zich af of ik wist dat ik diep triest schreef. Diep triest betreft mijn woordkeuze bedoelde hij daarmee.

Ik kan mij niet herinneren dat ik me zo geraakt voelde door twee woorden. Diep triest zei iets over mij als mens zijnde vond ik. Over wie ik ben en wat ik kan. Dat raakte me enorm. Ik ben mijn hele leven al erg onzeker over mezelf. Dit maakte het er niet beter op.

Mijn ouders zijn niet hoog opgeleid. We hadden het niet breed thuis. Ik heb LEAO gedaan en ik ben op mijn zestiende daarom gelijk gaan werken. Studeren werd niet eens over nagedacht. Ik heb altijd hard gewerkt. Zonder hoge opleiding kwam ik toch steeds aan een baan. De bazen waar ik voor gewerkt heb waren vaak zeer tevreden over mij als werknemer.

Op een bepaald moment ging ik de rijinstructeuropleiding doen. Van de 28 mensen in mijn groep voor de opleiding was ik één van de eersten die het diploma behaalden.  Ook betreft andere cursussen die ik de afgelopen jaren heb gedaan kwam ik er steeds heel goed uit.

Al jaren zet ik mij in voor mens en dier. Ik probeer te helpen waar ik kan. Alles wat ik deed of doe viel ineens weg door de tweet met de woorden “diep triest” erin.  Diep triest. Diep triest was hoe ik mij voelde.

Ik heb een paar dagen nodig gehad om mezelf weer opgepept te krijgen. Om me weer zekerder te voelen. Dat het okay is hoe ik ben. Dat mijn manier van schrijven zo is. Ik heb nu eenmaal geen gigantische woordenschat. Het heeft me een paar dagen gekost om me te realiseren dat mijn woordenschat niets te maken heeft met wie ik ben. Dat mijn woordenschat niets te maken heeft met mijn zijn. Dat ik mag zijn wie ik ben en dat het goed is.

De overbuuf

De overbuuf woonde alleen. Ik zag haar heel af en toe buiten strompelen over haar pad. Ze was al over de 85. Op een dag kwam ik met haar in gesprek. Ze vertelde dat ze pas gevallen was en ze uren in de schuur had gelegen voor iemand haar had gevonden. Gunst wat had ik met het oude mensje te doen. Ik bood haar aan om af en toe te komen helpen. Ook gaf ik mijn tel nummer zodat ze kon bellen als er iets was.

Ik kwam steeds vaker bij de overbuuf. Niet omdat het zo gezellig was want de overbuuf was niet gezellig. Ze was hard en kil en had geen humor. Ze rookte een pakje sigaretten per dag. Als je voor de deur stond kon je de rook al ruiken. Daarnaast at ze heel ongezond. Mijn hemel wat was ze eigenwijs. Ze kón wel lief zijn. Haar kat was haar alles. Naar Poes was ze altijd lief. Poes kreeg al 18 jaar lang iedere avond een schoteltje vol met slagroom. Poes was nog het enige in haar leven waar ze lief voor was.

Wat ik nooit meer zal vergeten was de avond dat ik chinees had gehaald voor ons samen. De overbuuf had mij verteld dat ze vroeger regelmatig bij de chinees ging eten met haar man. Haar man die al jaren geleden overleden was. Het was al tientallen jaren geleden dat ze voor het laatst chinees eten op had. Ze vond dat altijd zo lekker vertelde ze mij. Ik stelde haar voor om chinees te halen. Ze vond het een prima plan. Ik heb genoten van het kijken naar de overbuuf die chinees aan het eten was. De mie ging niet alleen in haar mond maar belandde ook op haar schoot en een deel bleef op haar kin hangen. Ze vond het eten heerlijk en ik vond het fantastisch om haar zo te zien genieten.

De overbuuf kon steeds minder. In het begin kon ze nog wat lopen met haar looprek. Dat ging steeds slechter. Toen kwam ze in de rolstoel terecht. Samen met een andere vrouw en een neef van de overbuuf deed ik de mantelzorg voor de overbuuf. Ruim een jaar lang liep ik iedere avond naar de overkant van de straat. Dan moest de overbuuf van de keuken naar de kamer gebracht worden. Haar pillen lag ik klaar en ik schonk haar glaasje drinken in voor die avond. Soms bleef ik voor een praatje en soms was ik zo weer weg. Het gebeurde namelijk ook regelmatig dat ik overdag gebeld werd door de overbuuf. Dan wilde Poes naar binnen of naar buiten en ging ik de deur voor Poes open doen. Vaak hadden we dan al een praatje gemaakt.

Op een avond merkte ik dat de gezondheid van de overbuuf hard achteruit ging. Ik belde haar neef om dat te vertellen. Er is die nacht gewaakt bij haar. De volgende dag liep ik gelijk naar de overkant toen ik uit mijn werk kwam. Ik zag de overbuuf in haar stoel hangen. Ze ademde zwaar en ze zag er vreselijk slecht uit. Dit was de laatste keer dat ik haar in leven heb gezien. Ze is een aantal uren later overleden.

Het loopje naar de overkant heb ik nog een paar maanden iedere dag gemaakt. Poes leefde namelijk nog en moest verzorgd worden. Poes zou ook niet lang meer leven gezien haar leeftijd en gezondheid. Poes is een paar maanden na het overlijden van de overbuuf in het huis op de stoel waar ze altijd lag ingeslapen. Ik heb de dierenarts aan huis laten komen en was erbij om Poes vast te houden. De overbuuf en Poes zijn bijna 2 jaar lang iedere dag in mijn leven geweest. Ik heb de overbuuf en Poes nog maandenlang gemist.

De oudere mevrouw in het vluchtelingenkamp

Toen ik wakker werd was ik al zenuwachtig want vandaag ging ik voor het eerst naar een vluchtelingenkamp. Één van de vluchtelingenkampen die we deze week zouden gaan bezoeken, in het land wat verscheurd was door een jarenlange oorlog. Onze tolk, die ook onze chauffeur was reed ons door de grijze grauwe stad heen en ik voelde die donkere zware deken van mij afglijden toen we de stad achter ons lieten. Ik had geen idee hoe zo’n vluchtelingenkamp eruit zou zien of hoeveel mensen er zouden wonen.

Mijn leven had tot nu toe vooral bestaan uit depressief zijn, weinig ondernemen omdat ik nergens heen wilden en Oprah kijken op tv in de hoop dat ik dan ineens een leven kreeg wat wel leuk en opgewekt was. Ik was best streng opgevoed en mijn ouders waren niet van die avonturiers. Verre vakanties zat er bij ons thuis niet in want dat konden mijn ouders niet betalen. Daarnaast is op vakantie gaan niets voor mijn ouders. Die vinden een dagje Efteling al heel wat. Toen iedereen van mijn klas op donderdagavond altijd naar de stad mocht, want dan was het koopavond en “the place to be”, zat ik thuis want ik mocht niet met de rest mee. Ik vond dat altijd vreselijk. Ik was de enige die niet mee mocht. Hunkerend luisterde ik dan de volgende dag naar de verhalen en hoopte, tegen beter weten in, dat ik de volgende koopavond misschien ook wel naar de stad mocht. Veel avonturen had ik dus nog niet beleefd toen ik daar in de auto zat en op weg was naar een vluchtelingenkamp.

Er was ons verteld dat de mensen in het vluchtelingenkamp wisten dat we zouden komen en dat ze waarschijnlijk al stonden te wachten als we aan kwamen. Iedere maand ging er een groepje van 3 a 4 mensen zoals wij, reikibehandelaars, naar Bosnië. Die groep ging dan ook naar de stad die bedekt werd door de donkere zware deken, Tuzla en bezochten de verschillende vluchtelingenkampen in de omtrek om de mensen die daar verbleven een reikibehandeling te geven als men dat wilde. Er werd steeds gretig gebruik van gemaakt was ons verteld. Ik was gespannen en enorm nerveus.

Het vluchtelingenkamp zag er uit als een zwaar verwaarloosde woonwijk. Het stond vol met dezelfde gebouwen en in ieder huis verbleven minimaal 3 tot 4 gezinnen. Gewoonlijk zou er 1 gezin wonen. Er was geen elektriciteit en het was koud, ijskoud. We werden naar één van de gebouwen gereden en we gingen een soort huis in. Er was geen kachel waardoor het binnen net zo koud was als buiten.

Er waren al verschillende mensen bij ons geweest toen er een hele oude mevrouw naar binnen werd geholpen. Ze kon niet zelfstandig lopen. Aangezien ik net klaar was met de reiki behandeling bij iemand werd de oudere dame voor mij op een stoel gezet. Er liepen tranen over de wangen van de oudere dame. Het waren geen tranen van verdriet maar van de kou en de ouderdom heb ik mezelf altijd voorgehouden. Ik veegde de tranen met mijn handen weg en toen voelde ik hoe koud ze was. De oudere mevrouw keek mij niet aan en vertoonde verder geen emotie of zocht geen oogcontact. Heel voorzichtig plaatste ik mijn handen op haar schouders om haar reiki te gaan geven. Ik concentreerde me zo goed mogelijk maar hoe ik mijn best ook deed ik voelde absoluut niets in mijn handen. Gewoonlijk voelde ik duidelijk de energie door mijn handen lopen, werd het heel warm onder mijn handen maar er gebeurde helemaal niets. Ik probeerde de energie met mijn gedachte haar lichaam in te duwen. Visueel kon ik het allemaal bedenken maar het hielp voor mijn gevoel echt niet. Verschillende keren heb ik tranen weggeveegd van het koude oude gezicht zonder dat de oudere vrouw mij enig teken gaf of emotie liet zien. Ik heb de reikibehandeling zo goed en zo kwaad mogelijk afgemaakt.

Na de behandeling van de oudere vrouw was ik gefrustreerd en werd boos en verdrietig tegelijk. Wie dacht ik wel niet dat ik was om even naar Bosnië te komen met mijn bijna nul aan levenservaring. Te bedenken dat ik daar wel eens mensen kon gaan helpen die helemaal niets meer hadden. Die in een oorlog de vreselijkste dingen hadden meegemaakt. Mijn zelfvertrouwen was op dat moment compleet verdwenen en ik wilde niet meer verder gaan. Het enige wat ik wilde was naar huis. Ik was compleet gedesillusioneerd en het vertrouwen in de reiki was verdwenen. De twee dames met wie ik deze week in Bosnië verbleef probeerden mij te bedaren. Waarom zou deze oudere mevrouw zich helemaal naar ons laten brengen als ze er niets aan zou hebben? De tolk had ons al verteld dat ze er steeds was als er reikibehandelaars naar het vluchtelingenkamp kwamen. Waarom zou ze helemaal naar ons toe komen als ze er niets aan had? Ik kon er geen antwoord op geven.

Nadat ik wat bedaard was heb ik nog reiki aan andere mensen gegeven. De energie voelde ik toen wel. Waarom ik de energie niet voelde bij de oudere dame weet ik niet, dat vraag ik me nog steeds af. Ik weet wel dat ik daar in dat vluchtelingenkamp ineens weer met beide benen op de grond stond. Daar op dat moment is er iets met mij gebeurt wat ik nog steeds niet kan omschrijven. Ik weet dat ik toen veranderd ben, dat ik toen gegroeid ben als mens. Ik zal de oudere mevrouw mijn leven lang met mij mee dragen. Het was een zeer bijzondere ervaring